เมื่อวานตอนเย็น  ครูอ้อยไปหาคุณพ่อคุณแม่  
ครูอ้อยซื้อหมูปิ้ง  ข้าวเหนียวร้อนๆ  กับขนมกุ้ยช่ายที่คุณแม่ชอบไปด้วย   กลิ่นหอมฉุยในรถตลอดทาง  
รถไม่ติดเลย  เพราะเป็นขาออก   ครูอ้อยต้องลุยน้ำก่อนเข้าซอยในบ้าน  เพราะฝนตกแล้วน้ำท่วมขัง 
แต่พอถึงบ้าน  น้ำไม่ท่วม  เพราะคุณพ่อทำทางระบายน้ำดีมาก 
เหมือนเดิมค่ะ  คุณพ่ออยู่กับหมา สามสี่ตัว  ส่วนคุณแม่ก็ทำกับข้าวให้หมานั่นล่ะค่ะ  
เวลาจะกินก็กินไม่อิ่ม  ครูอ้อยไปหาทีไร  ไม่ค่อยได้คุยกับคุณแม่เลย  
ครูอ้อยชอบโทรศัพท์มากกว่า.....  เพราะคุณแม่ไม่วางโทรศัพท์  
ครูอ้อยไม่ชอบไปหาที่บ้าน  เพราะคุณแม่ชอบลุกหนีไปหาหมา  ไม่นั่งคุยกับครูอ้อย....   อิจฉาหมาก็ว่าได้  
เย็นวานนี้ก็เหมือนกัน   คุณแม่พูดในโทรศัพท์เสียงออดอ้อน  แต่พอครูอ้อยมาหา.....คุณแม่ก็สาละวนกับการเลี้ยงหมา  
ครูอ้อยไม่ได้ดับเครื่องยนต์  นั่งคุยกับคุณพ่อแบบไม่สนใจว่า....เก้าอี้นั้นจะเป็นอย่างไร   คุณแม่ก็จะมาถูให้  
ครูอ้อย....คุยกับคุณพ่อนิดเดียว   ท่านมองหน้าครูอ้อย   และบอกว่า...ความเจริญย่อมมาสู่ผู้ที่เจริญ   คิดอะไร  ทำอะไรในทางที่ดี   สิ่งที่ดีก็จะผ่านเข้ามาในชีวิต  
ครูอ้อยน้อมรับ  และประโยคสุดท้ายที่คุณพ่อบอกกับครูอ้อยก็คือ...อย่าไว้ใจทาง  อย่าวางใจคน....
ส่วนกลุ่มสุดท้ายที่ต่อจากนี้  ครูอ้อยไม่คิดถึง 
ท่องไป  ว่า...ขับรถก็มองทางให้ดี   
การดำเนินชีวิตก็ต้องรอบคอบ  
มาเช้านี้   มิตรรักก็ทำนายฝันให้ครูอ้อย...พิจารณาให้ดี  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่ดี   ...
รอบคอบ  จึงต้องเป็นคุณลักษณะที่จะต้องคำนึงถึงเสมอ   ตราบใดที่ยังลืมตา...