จากแปลงผักเล็ก ๆ สู่ปรัชญาอันยิ่งใหญ่ "เศรษฐกิจพอเพียง" สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ของพ่อหลวง แนวทางของพ่อ ผมเข้าใจแล้วช่างวิเศษจริงๆ

 เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนผมได้ไปเยี่ยมครูกุ้งที่วังไทร  ตำบลเล็กๆใน อ.ปากช่อง ครูกุ้งพึ่งย้ายมาจากโรงเรียนแห่งหนึ่งใน  กทม. มาปากช่องได้ไม่นาน  อาศัยอยู่ในบ้านพัก ขรก. ในเขตโรงเรียน  ผมเห็นว่าบริเวณบ้านโดยรอบช่างรกเหลือเกิน  เห็นแล้วคง  อดรนทนดูไม่ไหว จึงหยิบจอบซึ่งไม่เคยจับมาแล้วร่วม 4-5 ปีเห็นจะได้   ตั้งแต่หอบกระเป๋า เดินออกจากบ้านมาทำงานเมื่อหลายปีก่อนหลังเรียนจบ  (สมัยก่อนจับบ่อยเพราะที่บ้านมีอาชีพทำการเกษตร) จัดการถางจนโล่งเตียนไปหมด                เสร็จแล้วก็มานั่งหอบแฮกๆ  เมื่อเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็เกิดไอเดียขึ้นว่าที่โล่งๆที่เราถางไปนั้น  น่าจะใช้ทำประโยชน์ได้  ก็เลยได้ข้อสรุปกันว่าเราจะปลูกผักสวนครัวปลอดสารพิษ ไว้กินกัน เมื่อตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมก็จัดการขุดดินเตรียมพื้นที่ยกร่องขึ้นเป็นแปลงผักเล็กๆ 2 แปลง และเตรียมดิน กำจัดวัชพืช และลงปุยหมักซึ่งเด็กนักเรียนได้ทำไว้ให้  ผมใช้เวลาเตรียมดินตากดินไว้ 1 อาทิตย์เต็มๆ                อาทิตย์ที่ 2 ผมเริ่มลงเมล็ดผัก ใช้เวลาแค่ อาทิตย์ที่ 3 (1อาทิตย์) เจ้าต้นหอมแดงที่ผมปลูกเองกับมือก็งอกงามยาว มากกว่า 10 เซนติเมตร แล้ว  ที่เริ่มงอกตามมาติด ๆ ก็คือ ต้นผักบุ้ง และก็คะน้า ผักชีไทย ผักกาดขาว                  แต่ที่ทำเอาผมประหลาดใจมากก็เห็นจะเป็นต้นถั่วเพราะผมฝังเมล็ดมันลึกมาก   และดินตรงนั้นก็ ยังไม่เคยมีใครเคยใช้ประโยชน์มาก่อนแต่บังเอิญ  วันที่ผมปลูกมัน  คืนนั้นฟ้าฝนเป็นใจตกกระหน่ำทั้งคืนเลย  พอรุ่งเช้าครูกุ้งบอกกับผมว่าต้นถั่วงอกแล้ว   แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาแค่คืนเดียวเขาจะโตได้เร็วถึงเพียงนี้                ไว้โอกาสหน้า(วันอาทิตย์หน้า)  ถ้าผมได้ไปที่แปลงผักของเราอีกผมจะเอาความคืบหน้ามาบอกกันว่ามันโตแค่ไหนแล้ว                  ฟังมาถึงตรงนี้แล้วเพื่อนๆ อย่าหาว่าผมบ้านะครับ โดยจากพื้นฐานแล้วผมทำการเกษตร กับครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก  เมื่อเริ่มเข้าเรียนมัธยมจนถึง ป.ตรี  ผมรู้สึกว่าผมกับธรรมชาติหรือท้องไร่ท้องนา เริ่มห่างเหินกันไปทุกที  ผมเฝ้ามองต้นกล้าที่ผมเพาะเติบโตถึงมันจะยังไม่โตพอที่จะเก็บเกี่ยวได้  แต่ผมก็มีความสุขที่ได้เห็นมันโตวันโตคืน                 ถึงตอนนี้แล้วผมก็รู้แล้วละว่าชีวิตที่ผมขาดหายไปในช่วง 4-5ปี ที่แล้วได้กลับมาแล้ว  ทำให้หัวใจน้อยๆได้แช่มชื่นอีกครั้ง คุณรู้ไหมว่าการงานภารกิจ ความรับผิดชอบ พื้นที่ และเวลา ได้พรากสิ่งที่ผมรักไปถึง 5 ปี ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปสู่วัยเยาว์ อีกครั้ง ครั้งหนึ่งที่ผมได้คลุกอยู่กับธรรมชาติสิ่งที่ผลิดอกออกผล ให้พวกเราทุกคนได้เติบโตจนทุกวันนี้ ถึงแม้จะเป็นแปลงผักเล็กๆ  แต่มันก็ทำให้ผมได้ฉุกคิด และหวนคิดถึงกระแสพระราชดำรัสของในหลวงเรื่อง เศรษฐกิจพอเพียง  ผมในฐานะที่เป็นลูกของเกษตรกรเล็กๆ  ที่เกิดบนผืนแผ่นดินไทยนี้ยังความปลาบปลื้ม ในพระอัจฉริยะภาพที่ทรงเล็งเห็น  แนวทางนี้แหละจะทำให้เมืองไทยและโลกอยู่รอด                   ตอนหน้าผมจะนำสูตรผสม EM เทคโนโลยีที่เป็นมิตรกับธรรมชาติที่ผมรักมาฝากสำหรับตอนนี้ขอพอแค่นี้ก่อน ขอให้พระคุ้มครองทุกคน  นะครับ บ๊าย###บาย###