จริงๆ ตั้งใจว่า ในโอกาสที่ได้มานอนค้างคืนที่มหาวิทยาลัย จะตั้งใจทำงานที่ค้างคาอยู่ให้เรียบไปสักนิดหนึ่งก็ยังดี โดยกะว่า จะไม่เปิด e-mail ดู (แต่ยังต้องเป็นอินเตอร์เน็ท เพื่อค้นหาข้อมูล) แต่ด้วยที่ตั้งค่า home เป็นหน้าดู e-mail ก็เลยต้องเปิดดูอยู่ดี และเมื่อเปิดดูแล้วก็ต้องเปิดมาที่ g2k จนได้ เพราะเมลมันแจ้งว่า มีคนมาเสนอแนะในบันทึก ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดู แล้วตอบกลับ และเขียนเพิ่ม (เฮ้ย แล้วงานจะเสร็จไม่เนี๊ยะ)

ช่วงหลังมาเนี๊ยะ เวลาถูกเชิญไปพูดคุยที่ไหน หรือแม้กระทั่งโทรไปหาเพื่อนเก่าหลายๆ คน ก็มักมีคำพูดทักทายผมแบบใหม่เกิดขึ้นมาครับ  คำทักทายใหม่นี้ทำให้ผมแอบยิ้มครับ เพราะเขามักจะทักกันว่า ได้เข้ามาอ่านบันทึกผมในg2k ด้วย เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากครับสำหรับผม ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ขอทักทายเพื่อนสนิทมิตรสหายทุกท่านครับ  (แต่คิดว่า ช่วงนี้พี่สาวคนโตของผม คงไม่ไ้ด้มาอ่านแน่ ฮิฮิ เพราะบ้านพี่สาวโดนขโมยยกเค้า สิ่งหนึ่งที่เอาไปด้วยคือ โน้ตบุ๊ค อุปกรณ์สำคัญที่จะใช้ในการอ่านบันทึกของน้องชายคนนี้)

 แต่จริงๆ ที่อยากให้ทำมากกว่าการเข้ามาอ่านเฉย (ซึ่งก็ดีแล้วครับ ในระดับหนึ่ง ดีกว่าไม่เข้ามาอ่านเลย) คือ การแสดงความคิดเห็นครับ เพราะบางทีผมรู้สึกตัวเองว่า ผมเป็นคนหัวรั้น คิดเร็ว ทำเร็ว หากไม่มีคนเบรก มักจะไปไกล แต่สิ่งที่ผมชอบที่สุดในการทำงานคือ คำเตือนที่บริสุทธิใจและหวังดีต่อผม เพราะมันทำให้เรารู้สึกอบอุ่นใจในการทำงาน ผมชอบฟังคนเตือน คนให้แง่คิด

"อย่างเมื่อหลายวันก่อน นักศึกษาป.บัณฑิตคนหนึ่งมาคุยกับผม บอกว่า เพื่อนของเขาที่เรียนกับผมที่ มอ. ถามเขาว่า ผมสอนดีมัย เขาตอบว่า เขาชอบเรียนกับผมสนุก เข้าใจ แต่ปรากฏว่าเพื่อนของเขาบอกว่า เขาเรียนกับผมไม่ค่อยทัน สอนๆ ไป ทำๆ ไป สุดท้ายไม่รู้ว่า ผมสอนไปถึงไหนแล้ว"

นักศึกษามาพูดแค่นี้แหละครับ แต่ผมประทับใจมาก เพราะผมพยายามวิเคราะห์ปัญหาในการสอนนักศึกษาที่มอ.หลายรอบแล้ว แต่ผลที่ได้มักจะเป็นว่า เราสอนใช้ได้แล้ว แต่หาปัญหาไม่เจอ ปัญหาที่ว่า คือ ชิ้นงานที่ให้นักศึกษาทำ มักมีคนที่ทำไม่เสร็จ คนที่เสร็จก็เสร็จนะครับ แต่มีคนทำไม่เสร็จอยู่ประมาณ 20 เปอร์เซนต์ ซึ่งผมพยายามแก้ไขกลุ่มนี้อยู่

พอได้คำแนะนำจากนักศึกษาของผม ผมก็ได้คำตอบครับว่า ทำไม นักศึกษาไม่ได้บอก แต่ผมวิเคราะห์ได้ และนำไปแก้ไขในการสอนครั้งต่อมา ปรากฏว่า สำเร็จครับ ได้ผลอย่างที่ตั้งใจไว้

เหตุผลง่ายๆ คือ ผมวิเคราะห์นักศึกษาผิดครับ ผมเข้าใจว่า นักศึกษากลุ่มนี้มีทักษะในการใช้โปรแกรมต่างๆ มาเยอะแล้ว เพราะผมดูในหลักสูตรที่เรียน ถามอาจารย์ และหัวหน้าภาคแล้ว ว่า นักศึกษาเรียนอะไรมาบ้างแล้ว และทำไมจึงเลือกโปรแกรมนี้มาสอนในวิชานี้ จากข้อมูลทั้งหมด ผมจึงคิดว่า นักศึกษาน่าจะเป็นอย่างงี้ๆๆๆ

ในระยะต้นผมเข้าใจเองว่า ชิ้นงานที่ไม่เสร็จก็เพราะว่า นักศึกษาไม่สนใจเรียน และไม่ให้ความสำคัญกับโปรแกรมนี้ จึงนั่งเล่นเกมบ้าง เล่น msn บ้าง และไม่พยายามทำงานที่ผมให้ทำ (มองนักศึกษาเป็นจำเลยครับ) แต่เมื่อได้ยินเสียงสะท้อนจากนักศึกษาของผม ผมต้องเปลี่ยนสมมุติฐานใหม่ว่า พฤติกรรมเหล่านั้นเกิดภายหลังจากที่เรียนกับผมไม่ทัน

ข้อสรุปความผิดพลาดในการสอนมีหลายอย่างครับ อันที่หนึ่งคือ วิเคราะห์ความรู้พื้นฐานของผู้เรียนผิด อันที่สอง ผมเองไม่เคยสอนคอมพิวเตอร์ในห้องเรียนที่มีขนาดเกิด 30 เครื่อง แต่คราวนี้สอนห้องใหญ่ ทำให้ดูแลนักศึกษาไม่ทั่วถึง อันที่สามคือ ผมไม่ได้สอนตามแบบที่ผมสอนคอมพิวเตอร์ปกติ แต่ผมเลือกวิธีใหม่สำหรับนักศึกษากลุ่มนี้ โดยความเข้าใจจากสาเหตุที่หนึ่ง อันที่สี่ ผมอธิบายให้ความหมายกับปรากฏการณ์ในห้องเรียนผิด

ทั้งหมดนี้ได้รับการปรับปรุงอย่างรวดเร็ว ภายหลังได้รับคำแนะนำจากนักศึกษา

ข้อสรุป อย่าคิดว่า ฉันต้องถูกทุกเรื่อง การยอมรับความผิดพลาดแล้วแก้ไขนั้นดีกว่าการดันทุรังไปเรื่อยๆ ที่สำคัญ อัลลอฮ์ทรงรักบ่าวของพระองค์ที่สำนึกผิดและกลับตัวเสมอ