- - ฝนยังคงพรำพราย โปรยปรายหลั่งริน ... ฝากใจติดปีกโบยบิน ถึงถิ่นเวียงพิงค์ ล้านนา ... คิดถึงค่ะ ... จำเพลงนี้ที่พี่ร้อง ให้น้องฟังได้ไหมคะ ... ป่าเหนือเมื่อหน้าดอกไม้บาน ลมฝนบนฟ้าผ่านฟ้า มองดังเหมือนม่านน้ำตา
น้ำฝนหล่นจากฟากฟ้า แข็งแกร่งเหมือนแอ่งน้ำตาไหลตกจากผาแว่วดัง
ป่าเหนือเมื่อไปได้พบมา เมืองเหนือเมื่อน้ำบ่า เซาะซานธารซ่าเคล้าดัง
น้ำไหลไป่หลากมากครั้งไหลวนสายชลเหมือนดังไหลหลั่งเป็นวังน้ำวน
* ภาพ- oknation.com และกลอนบทนี้ ฝากลมห่มฟ้า แด่พี่ภูผา ค่ะ ----- คิดถึง ขุนเขา ณ ล้านนา ----
เย็นย่ำ สายัณห์ ตะวันตกดิน
ถวิลถึงเธอ ละเมอหา
หนาวเหน็บ บ้างไหม ในอุรา
ฝากฟ้า ผ่านฝันพลันอุ่นทรวง
ขุนเขา เมฆหมอก กระจาย
หอบพา ฝนไป ผ่านช่วง
เหมันต์ ฤดูกาลทวง
ลมหนาว พัดล่วง ผ่านมา
ดอกไม้ เตรียมรับ ฟ้าใหม่
ชูช่อ ไสวเริงร่า
บานล้อ ต้านลม หนาวมา
ยอดหญ้า ระบำ ฮำเพลง
ถิ่นเหนือเรื่อเรือง เมืองสวรรค์
สงบ สบาย ไม่รีบเร่ง
ศรัทธา ใฝ่ธรรมน่ายำเกรง
ละเลง จินตนา การเกริกไกร ------ อัจกลับ ณ ทับปุด -----

* ภาพ- zerobased.com ริมฝั่งวังน้ำค่ำลงคงมีแสงจันทร์คืนหนึ่งคืนนั้นพบกันน้องเอยสองคน
เมืองเหนืออนงค์เหมือนคงมีมนต์เป่าหังใจเสียจนก่นให้ใฝ่ฝัน
แอ่วสาวเว้าวอนออดอ้อนน้ำคำจนศูนย์ลอยคล้อยต่ำ
สายัญเย็นย่ำทุกวันแล้วไฉนจะให้ลืมนั้น
แม้นใครได้ไปเที่ยวพลันหลงมั่นในเมืองเหนือเอย ....
.... อะไรที่ซ้ำซากคงจะน่าเบื่อ แต่สำหรับคำในเชิงแง่ งาม ดี ดี สร้างสรรค์ อย่าง รัก คิดถึง รฤก บ่งบอกถึง ความอาทร ห่วงหา ใส่ใจ ... คงเป็นสิ่งที่น่าปรารถนา ใช่ไหมคะ? .... เสมอ นิรันดร์ ....
๔ ปีผ่านไป หัวใจเดินทาง
เงียบเหงาบ้าง แต่ไม่อ้างว้าง
รอนแรมระหว่างทาง ต่อเติมฝัน ให้เป็นจริง
...
พอใจ พอดี พอเพียง ... หล่อเลี้ยง หัวใจ :)
คำนี้เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะมีคนนำมาใช้แล้วครับ เลือนๆไป "อัจกลับ"
ขอบคุณค่ะอาจารย์โสภณ
.. น้องๆ เค้าบอกว่า พี่ปูชอบใช้ คำโบราณ
ไว้เป็นเสบียงในการร่ายกลอนประตู นะคะอ.
ส่วนตัวชอบ และหลงใหล อัจกลับ- โคมไฟ มากๆ ค่ะ