ย้าน (กลัว) ไอ ใส่ไมค์”

เปลือยความสุขไม่ “ออก”  จริง ๆ ครับ ! <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นและรุมเร้า,  กัดกร่อนผมอยู่อย่างหนักหน่วงตลอด  5  วันที่ผ่านมา –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมสู้อุตส่าห์ตะโกนในใจอย่างกึกก้องว่าเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาจะได้ตีลังกาพักผ่อนและสัญจรเที่ยวท่องไปอย่างที่ใจปรารถนา  และจะได้ใช้หนี้รักกับคนของความรักในครอบครัวซะที</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่กลับกลายเป็นว่า “น้องดิน”  ลูกชายคนโตเป็นไข้ตั้งแต่วันศุกร์ยังไม่มีวี่แววดีขึ้น,  เสาร์ – อาทิตย์ก็ยังคงนอนซมไข้และไร้วี่แววที่จะดีขึ้น ..  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องแดนไทดูจะหงอย ๆ ไปถนัดตา  เพราะไม่มีเพื่อนเล่น  ขณะที่ผมก็สาละวนอยู่กับน้องดิน  ส่วนเพื่อนชีวิตนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย  เพราะ “หัวใจ”  ของเธอแทบแตกละเอียดไปกับอาการไข้ของลูก !  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กลางคืนเราแทบไม่ได้นอน ,  โดยเฉพาะความเป็นแม่ คือ “ไม่นอน”  เฝ้าดูอาการของลูกอยู่อย่างไม่ว่างเว้น …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องดิน  ยังคงให้ความสนใจต่อการบ้านที่ตกค้าง   และถามกับน้องชายสุดรักว่า “วันนี้ครูฝากการบ้านมาให้หรือไม่” …  รวมถึงการวิตกกังวลว่าจะมีคนทำหน้าที่นำเพื่อน ๆ ทำกิจกรรม “หน้าเสาธง”  แทนตัวเองหรือเปล่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในทุก ๆ  เช้า -  น้องดินในวัย 5  ขวบ,  ต้องทำหน้าที่นำเพื่อนเข้าแถว,  ร้องเพลงชาติ,  และสวดมนต์ผ่านไมโครโฟนของโรงเรียน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>วันจันทร์,  อาการไม่ดีขึ้น   เราตัดสินใจพาแกไปโรงพยาบาล  วันอังคาร  ไม่ดีขึ้น –  เราตัดสินใจไม่ให้ไปโรงเรียน … และวันพุธน้องดินก็ยังไปโรงเรียนไม่ได้  !     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมหงุดหงิด, ร้อนรุ่ม, ร้อนรนกับอาการไข้ของลูก..  และผมยังยืนยันว่าอยากให้ “พิษไข้”  มีตัวตนแตะต้องสัมผัสได้,  ผมจะได้ซัดมันด้วยอาวุธชั้นดีให้ “หมอบ” หรือไม่งั้นก็จับมันยัดลงหม้อดินฝังดิน   หรือไม่ก็ลอยไปตามสายน้ำให้รู้แล้วรู้รอด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ยิ่งลูกมาป่วยไข้ในภาวะที่ตนเองมีงานเยอะ ๆ  ผมยิ่งรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกงูเหลือมตัวเท่าภูเขาโอบรัดอย่างแน่นหนาและนับวันก็มีแต่จะกลืนกินผมอยู่ชั่วทุกวินาที …     </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราตัดสินใจพาน้องดินมาไว้ที่ทำงาน,  …  อย่างน้อยเพื่อนชีวิตของผมก็จะได้ไม่ต้องขาดงานไปมากกว่านี้ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทุกท่านครับ …  ทำไมมนุษย์เราถึงรักลูกเราได้มากมายถึงปานนี้  …  (ผมเข้าใจแล้วครับ.. เข้าใจ..และรักในความรู้สึกนั้นของตนเองอย่างดื่มด่ำและลึกซึ้ง) …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เย็นของวันนี้, ….</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพื่อนชีวิตเอ่ยถามน้องดินอย่างจริงจังว่า “มื้ออื่น  ดินสิไปโรงเรียน บ่ ลูก”..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องดินนิ่งคิดสักครู่สั้น ๆ …  จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงอิดโรยว่า …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“บ่   .. ดิน ย้าน (กลัว)  ไอ  ใส่ไมค์” ….  (ไม่ไป เพราะกลัวจะไอใส่ไมโครโฟน)  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมและเพื่อนชีวิตหัวเราะเสียงดัง … นั่นคือเสียงหัวเราะครั้งแรกในรอบเกือบ 5 วันที่ผ่านมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครับ   “ไอ… ใส่ไมโครโฟน”  … ผมยิ้มอย่างมีความสุข  หลังจากไม่ได้ยิ้มมาหลายวัน … !!!!</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แก ช่างมีเลือดกิจกรรมอยู่เต็มตัวจริง ๆ … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>      </p><p></p><p>หมายเหตุ.. </p><p>ตอนนี้ลูก ๆ กลับไปพักแล้วครับ</p><p>แต่คุณพ่อยังคงอยู่ที่ทำงาน … เหมือนเคย …</p><p></p><p></p>