เมื่อวันศุกร์ที่ 20 กรกฎาคม ที่ผ่านมา หน่วยประกันคุณภาพได้จัดงานเสวนารวมพลคนเขียน Blog ครั้งที่ 3/2550 ขึ้น งานนี้อ.หนึ่ง (ดร.รุจโรจน์ แก้วอุไร) ทำหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการ

    เริ่มอุ่นเครื่องด้วยการแนะนำตัวทั้งสมาชิกใหม่และเก่า ที่สำคัญงานนี้มีแขกพิเศษ ที่อ. Beeman เชิญมาจากภายนอก ซึ่งใช้นามแฝงว่า หญ้าบัว  รวมถึงมีนิสิตระดับปริญญาเอกมาร่วมสังเกตการณ์ด้วย

     สำหรับเรื่องเล่า KM ของคณะทันตแพทยศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย และคุณครูหญ้าบัว ล้วนเป็นเรื่องเล่าที่สร้างความประทับใจทั้งสิ้น เมื่อมาถึงคิวคณะสหเวชศาสตร์ งานนี้มีคุณภาวินี บุตระ (คุณจุ๋ม) และผมเข้าร่วม คุณจุ๋มได้เปิดประเด็นเรื่องการบันทึก Blog ในเวลางาน (ซึ่งอาจจะกระทบกับงานประจำ ... เป็นข้อความที่ผมเติมเองนะครับ) มีผู้ให้ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายคน

     บันทึกนี้ผมจึงขอนำเรื่อง "เขียนบันทึกใน Blog อย่างไรไม่ให้กระทบกับงานประจำ" โดยส่วนตัวมาเล่าให้ฟัง ผมเริ่มบันทึกแรกจากแนวคิดเรื่อง การแบ่งปันความรู้จากเรื่องที่ไปประชุมมาลงใน Blog เดิมตอนนั้น เมื่อมีเรื่องเกี่ยวกับงานที่เราทำและสนใจก็อยากจะบันทึกลงไปใน Blog โดยไม่สนใจว่าใครจะมาอ่านบันทึกของเราบ้าง เมื่อเขียน ๆ ไป รู้สึกสนุกที่มีคนมาร่วมแสดงข้อคิดเห็นและเป็นกำลังใจในการทำงานให้เรา (เจอลูกยอ...) มีท่านคณบดี (รศ.มาลินี ธนารุณ มาคอยให้กำลังใจในการเขียน) จึงเริ่มที่จะเขียนแบบจริงจัง และต่อเนื่อง ช่วงจังหวะนั้นมีคุณชายขอบ อ.Beeman ช่วยสร้างสีสรรให้กับ Gotoknow ใน version แรกไม่ใช่น้อย และอ. Beeman ก็มีการตั้งเป้าหมายที่ชัดในการเขียนบันทึกให้ได้ 100 บันทึก มีความรู้สึกว่าตัวเองก็น่าจะมีเป้าหมายที่ชัดเจนเช่นกันในการเขียนบันทึกเช่นกัน ตอนนั้นผมได้ร่วมทำกิจกรรม Office KM จึงตั้งใจที่จะบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับการประกันคุณภาพของสำนักงาน แต่พอเขียนไปได้ระยะหนึ่งก็รู้สึกว่า ความจริงเรื่องในงานประจำอะไรก็ได้ที่เราทำถึงแม้จะยังไม่ประสบความสำเร็จอะไร แต่การบันทึกเรื่องราวจากงานประจำ จะช่วยเตือนความจำถึงงานที่เราทำ เป็นการทบทวนงานที่เราทำหลังเสร็จสิ้น (AAR) และเมื่อบันทึกมากขึ้นรู้สึกเห็นประโยชน์ของการจดบันทึก ที่นอกจากจะเป็นประโยชน์กับตัวเราเองแล้ว ยังเป็นประโยชน์กับงานที่เราทำด้วย

      ผมเขียนอารัมภบทมายืดยาว ยังไม่ได้ตอบประเด็นชื่อบันทึกที่ผมเขียนเลยว่า เขียนบันทึกใน Blog อย่างไรไม่ให้กระทบกับงานประจำ
ตอบแบบกำปั้นทุบดินง่าย ๆ คือ นำงานประจำมาเขียน แน่นอนย่อมไม่กระทบกับงานประจำ แต่สำคัญเวลาที่เขียนนะจะบันทึกตอนไหน ตรงนี้ขึ้นอยู่กับการบริหารเวลาของผู้บันทึก ผมแบ่งเวลาวันหนึ่งออกเป็น 3 ช่วง คือ ช่วงเช้า (ก่อนเริ่มงาน) ช่วงพักเที่ยง และช่วงเลิกงาน เป็นอันว่าไม่กระทบกับเวลาในงานประจำแน่นอน ยกเว้นช่วงรายงานสด ที่บันทึกในขณะนั้น แต่ก็เป็นเรื่องจากงานประจำครับ  แต่อาจจะมีบางบันทึกที่ระบุเวลาในช่วงทำงาน คำตอบคือ ผมบันทึกเก็บไว้โดยไม่ได้ตีพิมพ์ เนื่องจากบันทึกอาจจะนานไป ถ้าตีพิมพ์ออกไปบันทึกก็จะไปอยู่ช่วงเวลาที่เราบันทึกซึ่งไม่มีใครสนใจอ่านแน่นอน ผมใช้วิธี Copy ข้อความในบันทึกที่ยังไม่ตีพิมพ์ และนำมาแปะไว้ที่บันทึกใหม่ โดยเพิ่มบันทึก และตีพิมพ์ออกไป ส่วนบันทึกเก่าที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ก็ลบออกไปครับ จะทำให้ไม่กระทบกับเวลาในงานประจำเรามากนักครับ

      บันทึกงานจากงานประจำ มีข้อดีตรงที่ไม่เสียเวลาในการ Build อารมณ์ในการเขียน สำคัญอยู่ที่การบันทึกแบบสด ๆ ในหัว หรือ Note ในสมุด ขณะที่เราปฏิบัติงาน และนำมาเขียนลงใน Blog 
     
      ยกเว้นบันทึกเรื่องที่เราสนใจ จะต้องมีเวลา และอารมณ์ในการบันทึกด้วยครับ

                                                                                          บอย สหเวช
.                                                                                         23 ก.ค. 50