คำถามที่ถูกถามเมื่อเจอกับเพื่อนร่วมงาน

            ถูกถามอยู่บ่อย ๆ พร้อมกับเสียงบ่นของเพื่อนร่วมงาน พี่ และน้อง  รวมถึงผู้นำชุมชน  และเกษตรกรในชุมชน  ว่า"หายไปไหนไม่ค่อยเห็น"  ไปหาแล้วไม่เคยเจอเลย    รวมไปถึงมีเสียงบ่นว่า  ตอนนี้พึ่งพาไม่ได้เสียแล้ว   วันนี้(28 กรกำคม 2550)  มานั่งนึกถึงคำถาม   เสียงบ่นเหล่านั้น   ก็ให้มีความรู้สึกว่า  เราห่างจากอะไรไปบ้างจึงมีเสียงสะท้อนออกมาแบบนี้

            การเปลี่ยนงานบทบาทหน้าที่ความรับผิดชอบนั้นได้เปลี่ยนไป  เวลาก็เปลี่ยน  สถานที่ทำกิจกรรมตามหน้าที่ก็เปลี่ยน  หาเวลาหวลกลับเพื่อช่วยเหลือกันยากมากขึ้น(ทีมงานเก่า ๆ)  เป็นเหตุให้เป้าหมายที่ปักธงไว้  เส้นทางที่กำลังจะไปที่ธง  คดเคี้ยวมากขึ้น  ไปไม่ถึงไหนเสียที  เพราะผมต้องแวะกลางทางบ่อย ๆ มากขึ้น   กับภารกิจที่จำเป็นต้องทำที่ไม่ใช่เป้าหมายหลัก  แต่ต้องทำก่อน  แต่ก็ยังไม่ลืมธงที่ปักไว้  คือดูแลระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์  ทั้งของสำนักงานเกษตรจังหวัด และ สำนักงานเกษตรอำเภอ ให้สามารถใช้งานได้ประสานได้ตลอดเวลา  ตามที่กรมส่งเสริมการเกษตรตั้งเป้าไว้   งานรายงานการส่งข้อมูลหลาย ๆ อย่างหรือแทบทุกอย่าง  ต้องใช้คอมพิวเตอร์ทั้งนั้น   อุปกรณ์  โปรแกรมเป็นเรื่องธรรมดาที่มีปัญหาขัดข้องบ่อย ๆ  และเป็นสิ่งที่อำเภอกลัว   และที่ให้ผมมารับหน้าที่ดูแลกก็เพื่อช่วยประทังความกลัวให้น้อยลง  แต่จนแล้วจนรอดเขาก็บอกว่าเหมือนเดิมเพราะผมไม่มีเวลาให้เขา  ไม่ค่อยอยู่   ไปโน่นไปนี่ตลอด  และเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะผมได้รับมอบหมายงานอื่น ๆ อีกด้วย  ซึ่งมีประชุม อบรม  สัมมนา  เป็นคณะทำงานในหลายคณะ  ต้องประชุม  ต้องไปทำภารกิจ  ก็เลยบอกว่า  เหมือนกับลืมธงเป้าหมายเดิมไปแล้ว   เพราะแวะกลางทางมากเกินไป   มีคนรอเบื้องหน้ามากมาย  เดินทางไปไม่ถึงเสียที