เล่าเรื่องอดีต ที่เป็นรากของปัจจุบัน และอนาคตของป่าเล็กๆ
ชุมชน ดูแลป่าเล็กๆ 114 ไร่ เรียกว่า ปรีย์ทม ( ป่าใหญ่ ) เป็นความภูมิใจของชาวบ้านที่นี่ ที่รวมตัวกัน เป็นคณะกรรมการอนุรักษ์ป่า ของ หมู่ 3 ต.สำโรง อ.เมือง จ.สุรินทร์
ที่ชุมชนนี้ มีวิทยากรชาวบ้านที่รวมกันเป็นกลุ่ม ดำเนินกิจกรรมมีวิทยากร ที่หมุนเวียนมาให้ความรู้แก่เยาวชน จำนวน 20 คน
ในรูป เป็นวิทยากรบางส่วนที่หมุนเวียนมา ได้แก่ พ่อประดับ
ผุ้ใหญ่บ้าน อบต.ละเมียด พี่สมบูรณ์ พี่เหลือ และลุงสม
การที่ผู้นำ จัดการการให้ความรู้แก่เยาวชนทั้งในจังหวัดและพื้นที่ใกล้ไกล ในพื้นที่ของชุมชน นับเป็นความภูมิใจ ที่ได้เล่าเรื่องราวของชุมชน เล่าเรื่องอดีต ที่เป็นรากของปัจจุบัน และอนาคตของป่าเล็กๆ
ในสุรินทร์ ที่ อดีต คือป่าใหญ่ มี ช้าง เสือ เก้ง กวาง....
ทุกคนต่างทำหน้าที่เงียบๆ หน้าที่ของชีวิต
ถึงจะเป็นหน้าที่เงียบๆ ก็เป็นหน้าที่ที่สำคัญเป็นอย่างยิ่งค่ะ ดูรูป อ่านเรื่องแล้วประทับใจมากๆ เป็นหน้าที่เงียบๆ ที่ทรงพลังมากๆ ค่ะ
ขอชื่นชมคนที่อุทิศตนทำงานเพื่อเด็กๆ เพื่อสังคม เพื่อสิ่งแวดล้อมครับ
พอดี วันที่ 17 ที่ผ่านมา มีค่ายจาก รพ.ลำดวนมาจัดกิจกรรมเรียนรู้ธรรมชาติที่นี่ ก็มีวิทยากรชาวบ้านมานำเดินป่า
เวลาคุยกัน รู้สึกว่า ผู้นำเขาสนุก กับการสอน และคุยเปรียบเทียบ กลุ่มนั้น กลุ่มนี้ ให้ฟัง
บางที ก็คิดว่า คนเรา ถ้าได้ทำตามศักยภาพตนเอง
เขาก็มีความสุขนะคะ
ขอบคุณคะ
เงียบๆแต่มีคุณค่า เหมือนนาฬิกาที่เดินเงียบๆไปตามจังหวะ หากไม่ตั้งใจฟัง ย่อมจะไม่ได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินผ่านไป
ยังไม่มีโอกาสได้เจอ พ่อประดับเลยครับ
หวัดดีบอน
ความตั้งใจฟัง เป็นเรื่องสำคัญเลยนะ....เด็กๆก็ตั้งใจฟังว่า วิทยากรชาวบ้านจะเล่าเรื่องอะไร ฟังเรื่องเล่าจากคนมีประสบการณ์ มันเหมือนฟังนิทานที่ตื่นเต้นเต็มไปด้วยชีวิต และเราก็อยากเข้าไปสู่โลกนั้น
สวัสดีด้วยความระลึกถึงมากค่ะพี่หน่อย
แอมแปร์หมายมั่นปั้นมืออยู่นานแล้วว่าสักวันจะได้ไปร่วมกิจกรรมแบบนี้มั่ง แต่ไม่ได้โอกาสสักที
ได้แต่อาศัยดูรูปที่พี่หน่อยเล่าเรื่องประกอบ อย่างเป็นธรรมชาติ และอ่านเพลินจัง ดูเด็กๆจะสนใจการบรรยายของวิทยากรคู่ไปกับการดูของจริงมากนะคะ
ชอบประโยคนี้ของพี่หน่อยมากเป็นพิเศษ
"ทุกคนต่างทำหน้าที่เงียบๆ หน้าที่ของชีวิต"
ทุกชีวิตมีหน้าที่ และหน้าที่นั้นก็ส่งผลต่อกันและกันตลอดชีวิต อย่างเงียบๆ (แต่บางทีก็มาอย่างดังอึกทึก.... : ) ..)
อยากให้หมดปีนี้เร็วๆจังค่ะ แอมแปร์จะได้ถอดหัวโขน กลับไปเป็นตัวเองอย่างเงียบๆ แล้วจะได้ลั้นลันลาไปไหนๆ(อย่างอึกทึก)ตามใจตัวได้สักที ปลอบตัวเองว่าให้นับถอยหลังไปทีละวันอะค่ะ : )
รักษาสุขภาพนะคะพี่หน่อย แม้ว่าแอมแปร์จะไม่ได้เข้ามาทักทายบ่อยนัก แต่ก็ตามอ่านแทบทุกบันทึกค่ะ : )
ชอบจังเลยค่ะพี่หน่อย ทุกคนต่างทำหน้าที่เงียบๆ หน้าที่ของชีวิต คิดถึงพี่หน่อยนะคะ อยากไปค่ายฮ่องกงจังเลย
หวัดดีน้องหนิง ไว้ไปคุยเรื่องค่ายที่ บ้านพ่อครูบาฯ นะ
สบายดีนะคะ
สวัสดีครับ......หน่อย ครับ.....พี่ยุ่ง ๆนิดหนึ่งเรื่องของลูกศิษย์ เพราะต้อง Final Test แล้ว ใครสำเร็จก็ได้ชีวิตที่ต้องการไป.........
ดีมากครับที่เขียนว่าทุกคนทำหน้าที่ไปเงียบ ๆ หน้าที่ของชีวิต ....ต่ออีกนิดว่าถ้ายังไม่หมดอายุขัย และหมดกรรมก็ทำหน้าที่ชีวิตกันต่อไป.... ครับ
หน่อยว่า ชาวบ้าน ที่มาเป็นวิทยากร เขามีความสุขน่ะ