มีคำกล่าวว่า "ชีวิตคือละคร"

แต่ผมคิดว่า โลกปัจจุบัน ต้องใช้ "ชีวิตคือการดูละคร"

ผมเห็นคนแก่สองคนทะเลาะกัน ผมก็ถือหลักว่า ผมเป็นคนดู เพราะสอดเข้าไป คงโดนลูกหลง

แต่หลังจากทะเลาะกันเสร็จ ผมรับฟังฝ่ายที่โดนด่า บ่นความในใจ

ผมก็เลยทะลึ่ง ปลอบใจคนแก่ว่า

"ชีวิตคือการดูละคร

การมีชีวิต คือการมาชุมนุมกันดูละคร ดูละครเสร็จ หนังจบ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับไป

มามือเปล่า กลับไปก็มือเปล่า ... อย่าคิดมาก" 

ชักรู้สึกตัวเองแก่(แดด)ยังไงก็ไม่รู้แฮะ !?