ฉลาดน้อย

วันนี้ขอเล่าประสบการณ์ที่เคยเป็นครูที่เกือบทำร้ายจิตใจเด็กโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เรื่องมีอยู่ว่าเคยใปสอนโรงเรียนในชนบท ได้รับผิดชอบสอนชั้นป.1 ที่หน้าโรงเรียนมีร้านขายก๋วยเตี๋ยว กาแฟ โอเลี้ยงอร่อยมากๆ ทุกวันบรรดาครูก็จะใช้นักเรียนไปซื้อก๋วยเตี๋ยวบ้าง กาแฟเย็นบ้าง โอเลี้ยงบ้าง เด็กก็คงอยากดื่มโอเลี้ยง เขาแอบดูดโอเลี้ยงของครูโดยกลับเอาหลอดจากข้างล่างขึ้นไว้ข้างบน ที่รู้เพราะมีร่องรอยให้เห็น เราสังเกตเห็นก็บอกครูรุ่นพี่ว่า ไม่ไหวดื่มไม่ลง ครูรุ่นพี่เขาก็บอกว่าทำอย่างไรได้ล่ะ ขีเกียจไปซื้อเองก็ต้องทำใจ กินๆเข้าไป  เราเป็นครูใหม่อยากดื่มกาแฟเย็นก็อยากดื่ม แต่ขี้เกียจเดินออกไปเพราะแดดร้อน เลยวางแผนเลือกนักเรียนขอสงวนชื่อ (อาย)ที่มองเห็นว่าฉลาดน้อยที่สุด ไปซื้อกาแฟเย็น โอโฮแฮบปี้มากเพราะไม่มีร่องรอยดูดกาแฟก่อนเราเลยดื่มกาแฟอย่างเอร็ดอร่อย ได้รสชาดประมาณสองสามเดือน วันหนึ่งเด็กคนนี้ไม่สบาย ใครที่เคยดื่มกาแฟมาเป็นเดือนๆคงจะเข้าใจนะว่าถ้าไม่ได้ดื่มเหมือนจะขาดอะไรไปซักอย่างสองอย่าง จะใช้เด็กคนอื่นไปก็เกรงว่าเขาจะแอบดื่ม เลยต้องเดินออกไปซื้อเอง พอไปถึงร้านพอแม่ค้าเห็นหน้าเขาก็ชงกาแฟรสชาดประจำให้พร้อมใส่หลอดมาให้สองหลอด เราก็แซวเขาว่า แหมใจดีจังนะให้ตั้งสองหลอด แม่ค้าเขาบอกอย่างไรทราบไหมคะ เขาบอกว่า อ้าวลูกศิษย์ครูบอกว่า ป้ากาแฟครูแดงต้องใส่สองหลอด อึ้งสุดๆเลย เพราะกาแฟที่ไปถึงเราทุกวันมันมีแค่หลอดเดียวเท่านั้น  เลยมีบทสรุปมาเล่าให้เพื่อนครูฟังว่า ที่เรามองเห็นเด็กแค่สายตาของเรา หรือแค่นามสกุล บอกไม่ได้ว่าเขาฉลาดน้อย ต้องดูหลายๆปัจจัยประกอบกัน ใครจะคิดว่าเด็กป.1 จะคิดได้ขนาดนี้ นับจากวันนั้นเลยตั้งใจสอนเขาเป็นพิเศษ เพราะปล่อยปละละเลยเขามานาน เพียงคิดว่าเสียเวลาสอนเด็กเก่งๆดีกว่า ให้เขาเรียนไปวันๆ  เกือบสายไปเสียแล้ว