เบนความสนใจสู่ห้วงทะเลกว้างใหญ่ คลื่นเป็นระลอกผสมผสานลมทะเล ริมหาดทรายมีคนหลากหลายเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานในวันหยุด ใต้ทะเลมีสัตว์นานาชนิดไม่แตกต่างจากบนผืนโลก สัตว์บางตัวกำลังหนีภัยจากเจ้าวายร้ายที่มีร่างกายใหญ่กว่า สัตว์บางตัวกำลังกินสาหร่ายทะเล สัตว์บางตัวกำลังหลับสนิท ปล่อยความกังวลให้ร่วงผล็อยไปกับความเหนื่อยอ่อน
วันนี้ หมีก วาย และกุ้งก้ามกราม มาพบกันอย่างบังเอิญ หลังจากไม่ได้เจอกัน ๑ สัปดาห์ ต่างตัวต่างถามกันถึงสารทุกข์สุกดิบ ระหว่างพูดคุยกันอย่างเพลินเพลิน กุ้งก็เอ่ยขึ้นว่า “วันก่อนฉันไปเที่ยวงานทะเลต่างพื้นที่ ฉันนะอุตส่าห์ซื้อรองเท้ามาใหม่ๆ สีเหมือนสีรุ้งเลย อันที่จริงแล้วฉันนั้นชอบสีรุ้งเอามากๆ ก็เลยใส่ไปเที่ยวงานนี้เปิดปฐมฤกษ์รองเท้าใหม่ ระหว่างเดินดูการละเล่น ฉันพบเจอครูของฉันที่เคยสอนให้ฉันว่ายน้ำ ท่านทักฉันว่า ‘เจ้าเปี๊ยก ดูใส่รองเท้าสิ สีฉูดฉาดไม่น่าดูน่าชมเลย เธอน่าจะเปลี่ยนรองเท้าให้มันดูเรียบร้อยกว่านี้หน่อยก็จะดูดีขึ้น’ ฉันก็เลยรับคำท่าน ทั้งที่อยากใส่นี่แหละ ด้วยเกรงว่าท่านจะไม่สบายใจเพราะฉัน หลังจากกลับจากเที่ยวงานทะเล ฉันก็ไปซื้อรองเท้าใหม่สีขาว เมื่อวานฉันไปดูงานทะเลสีสวยอีกท้องที่หนึ่ง ฉันใส่รองเท้าสีขาวไป แต่เมื่อไปถึง ฉันเห็นสัตว์ในงานใส่รองเท้าสีรุ้งกันหมดเลย สัตว์แต่ละตัวมองมาที่ฉันเป็นจุดเดียวกัน ฉันนี้รู้สึกแย่มาก เมื่อดูตาของสัตว์แต่ละตัวคล้ายๆ กับเขามองฉันว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาด ทั้งที่ฉันเห็นกุ้งสัตว์พันธุ์เดียวกับฉันเยอะแยะ ที่ต่างกันเพียงฉันใส่รองเท้าสีขาว ส่วนพวกเขาใส่รองเท้าสีรุ้งเท่านั้น ตกลงมันอะไรกันเนี่ย ฉันจะปรับตัวอย่างไรดี”“นี่กุ้ง” หมึกเอ่ยและพูดต่อไปว่า “ฉันให้นายลองคิดดูนะ ไอ้คำว่าดูดีหรือดูไม่ดี เรียบร้อยหรือไม่เรียบร้อยนั้น มันอยู่ที่ไหน อยู่ที่สีของรองเท้า อยู่ที่รองเท้า อยู่ที่ผู้ใส่ หรืออยู่ที่ผู้ดูเราใส่ จากกรณีเดียวกันคือ นายใส่รองเท้าสีรุ้ง เดินเข้าไปในกลุ่มสัตว์ที่ใส่รองเท้าสีรุ้งเหมือนกัน กับการที่นายใส่รองเท้าสีรุ้ง แต่นายเดินไปในกลุ่มของสัตว์ที่ใส่แต่รองเท้าสีดำหรือสีอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สีรุ้ง ตกลงว่านายเป็นใคร”“ไม่รู้ ฉันไม่รู้ ฉันคิดไม่ออก” กุ้งตอบและนิ่งไป วายซึ่งฟังอยู่นานแล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า นายสองตัวพูดอะไรกันก็ม่ายรู้ นายว่าไหม ถ้าฉันจะเรียกสัตว์ที่มีหนวดมีเนื้อนิ่มๆ มีปุ่มที่หนวดเยอะๆว่ากุ้งจะได้ไหม และเรียกเจ้าตัวหนามแหลมที่จมูกว่าหมึก น่าจะไม่ผิดนะ”“โอ้ย ปวดหัว ไปเหอะไปๆ ไปหาดูต้นไม้ทะเลกันดีกว่า” กุ้งกล่าวและว่ายน้ำนำหน้าหมึกและวายไป
โย่วๆๆๆๆๆๆๆ..........มาแล้ว มาแล้ว มาด้วยความสนใจ.....สวัสดีค่ะ ครูเอก......แวะมาอ่านนิทานยามเย็น สนุกๆๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านอีกเยอะๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้ค่ะ คุณครู-------> น้องจิ ^_^