จิ้งหรีดกับแมงมุมกำลังเล่นหมากเก็บอยู่ใต้ถุนบ้าน คราวหนึ่ง แมงมุมโยนก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นบนอากาศเพื่อจะกอบหินอื่นบนพื้น และจะรีบรับหินที่หล่นลงยังไม่ทันถึงพื้นนั้นให้ทันภายหลัง แมงมุมรับหินที่หล่นลงนั้นพลาด หินกระเด็นออกไปนอกลาน ไก่ชนเห็นหินที่กลิ้งนั้นแต่เข้าใจว่าเป็นลูกกำซำ จึงวิ่งไปจิกและกลืนลงท้อง <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>                “อ้าว คุณไก่ชน ท่านกลืนของๆพวกเราทั้ง ๒ ไปในท้องได้อย่างไร” จิ้งหรีดตะโกนทวงถาม ไก่ชนจึงกล่าวแก้ตัวไปว่า “อะไรนะ ของๆพวกนายหรือนี่ ฉันนึกว่าเจ้าสองตัว ส่งอาหารให้ฉันกินซะอีก ในฐานะที่ฉันดูต้นทางให้” จิ้งหรีดและแมงมุมค่อยๆขยับเข้ามาคุยกับไก่ชนใกล้ๆ “ดูต้นทางอะไรกัน ฉันสองตัวกำลังเล่นหมากเก็บ ไม่ใช่การพนันสักหน่อย” แมงมุมกล่าว <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>                ไก่ชนเมื่อได้ยินคำว่า หมากเก็บ ก็ให้นึกแปลกใจ “อะไรนะ หมากเก็บ หมากเก็บอะไร”“ก็หมากเก็บที่ฉันเล่นกันนี่ไง ฉันรับหินพลาด หินจึงกลิ้งออกมาข้างนอก คุณไก่ก็มาจิกกินหินของพวกฉันเนี่ยแหละ” แมงมุมกล่าว ทันทีที่แมงมุมกล่าวจบ ไก่ชนก็ตะลีตะลาน “ตะกี้เป็นหินหรือนี่ อ๊วก ๆ ๆ ๆ ฉันนึกว่าลูกกำซำซะอีก อ๊วกๆ ๆ ทำไมเจ้าสองตัวไม่บอกฉันบ้าง” ไก่ชนคร่ำครวญเสียงดัง แมงมุมหันหน้าไปทางจิ้งหรีดและเปรยตามาทางไก่ชนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “แต่เอาเถอะ ไม่ต้องอ๊วกออกมาคืนพวกฉันหรอก เก็บไว้เถอะ เดี๋ยวฉันไปหาหินเพิ่มเติมก็ได้ นี่แหละนะ สัตว์บางตัวไม่ทันได้พิจารณาหารู้ไม่ว่า สิ่งที่ตนรับไว้นั้นไม่ใช่สิ่งที่ตนควรรับ หวังแต่จะได้ฝ่ายเดียว มีชีวิตอยู่เพื่อเอาอย่างเดียว สุดท้ายก็คว้าได้เพียงก้อนหิน ไก่ชนเอ๋ยไก่ชน ตัวโตเสียเปล่า” พูดจบจึงชวนจิ้งหรีดไปหาหินมาเพิ่มเพื่อเล่นหมากเก็บต่อ