ในชีวิตของมนุษย์เราคนหนึ่งๆ คงได้พบสรรพสิ่งที่มีชีวิตมากมาย แต่คนหรือสิ่งที่เราจะเลือกคบเป็นเพื่อนแท้นั้น มีไม่มากเลย แต่ถ้าได้พบถือเป็นวาสนาอย่างยิ่ง

        

 น้องแบ๊งค์

       ช่วงเวลาที่ผ่านมาสองสัปดาห์นี้ เป็นช่วงที่จิตตกจะใช้สติควบคุมอย่างไรก็รู้สึกว่ายากเหลือเกิน น้องหมาที่อยู่ด้วยกันมาสิบปีเศษ มีอิทธิพลต่อการจะทำ หรือไม่ทำอะไรของเราค่อนข้างมาก และทำให้ตัดสินใจอะไรไม่ได้หลายอย่าง เช่น อยากไปช่วยงาน Inno FA รุ่น 3 ที่วัด หรืออยากจะไปเที่ยวญี่ปุ่นกับคณะอาจารย์แป๋ว  ก็ไม่กล้าตัดสินใจที่จะไป เพราะเป็นห่วงอยากอยู่กับเขาจนวาระสุดท้าย…. 

        อาการป่วยเริ่มต้นเมื่อประมาณสามเดือนที่แล้ว ก้อนเนื้อที่หน้าอกน้องหมาเริ่มโตขึ้น และสังเกตว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาดูโทรมลงไปมาก เมื่อสองสัปดาห์ก่อนจึงไปปรึกษาคุณหมอ และนัดหมายให้คุณหมอมาตรวจสุนัขที่บ้านหลังจากนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        เมื่อไม่กี่วันมานี้เริ่มมีอาการหายใจเหนื่อยหอบ ตอนคุณหมอมาช่วยดูอาการ พบว่ามีไข้ ปอดชื้นเล็กน้อย วันนั้นหมอฉีดยาขยายหลอดลม พร้อมให้ยากินไว้อีก 7 วัน  หลังจากนั้น 3 วัน มีอาการเหนื่อยมากขึ้น  แต่ก็ยังดู active เจ้าของกลับมาบ้านยังกระดิกหางได้ ดวงตาแจ่มใส วิ่งรอบรถสำรวจทุกครั้งที่จอดรถเสร็จ </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify">      จนมาวันอาทิตย์ ยายังเหลืออีก 1 ชุด แต่ก็อุ้มขึ้นรถไปหาคุณหมอคนเดิม เพราะดูไม่ดีขึ้นเลย คุณหมอบอกว่าท่าทางเหนื่อยมากกว่าเมื่อหกวันที่แล้ว จึงแนะนำให้ไปโรงพยาบาลเพื่อเอ๊กซเรย์ปอดดูว่ามีก้อนเนื้อในช่องอกหรือไม่</p><p align="justify"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        ตอนไปที่โรงพยาบาล พอเห็น หมา แมว ที่เจ้าของอุ้มเข้ามา ก็จะเห่าบ้าง ขู่บ้าง ไม่มีวี่แววว่าจะเซื่องซึมแม้แต่น้อย  พอผลเอ๊กซเรย์ออกมา สิ่งที่เห็นก็คือเนื้อปอดแทบไม่เหลือเลย มันหายไปเกือบหมด คุณหมอบอกว่าทำอะไรไม่ได้เพราะสุนัขแก่แล้ว และไม่มีประโยชน์ที่จะไปทรมาน </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        สิ่งที่ประทับใจในคำพูดของคุณหมอที่ปลอบใจเรา ณ ขณะนั้น ก็คือ แม้จะไม่สามารถรักษา แต่ก็ทำให้เหมือนคน คือทำให้เขามีคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุดในช่วงเวลาที่เหลืออยู่นี้ ช่วยให้เขากินได้ ให้อาหารที่เป็นผัก หรือผลไม้ และให้วิตามินที่เป็นสาร แอนตี้ออกซิแดนท์</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        ตอนพากลับมาที่บ้าน เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิมคือต้องวิ่งวนรอบรถสำรวจเสร็จจึงมานั่งหน้าประตู อาหารก็รับได้บ้าง ไม่มีท่าทางว่าจะไปในวันรุ่งขึ้นเลย ตอนก่อนนอนสังเกตว่าเขาเริ่มเหนื่อยมากขึ้น เราไม่รู้จะช่วยอย่างไร ไม่อยากเห็นเขาทุกข์ทรมานแบบนี้เลย เข้าไปลูบหัวก็ดูเหมือนไม่ช่วยอะไร  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">     ในที่สุดจึงตัดสินใจที่จะสวดคาถาชินบัญชร และแผ่เมตตาให้เจ้ากรรมนายเวรของน้องหมา บอกให้เขาอย่าทรมานมันอีกเลย ขอให้ไปสบายไม่รู้ว่าคำขอนี้จะได้ผลหรือไม่ ก่อนนอนก็สวดอีกรอบ เช้าตื่นขึ้นมาเขาก็ไปแล้วจริงๆ ก่อนเราตื่นไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเพราะสังเกตว่าตัวยังอุ่นและนิ่มอยู่เลย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        ความรู้สึกเศร้า ใจหาย เสียดาย ติดตามเรามาโดยตลอด เห็นรูปถ่ายของเขาก็ยิ่งเศร้า เพราะเขาคือเพื่อนรัก เพื่อนแท้ที่ช่วยเป็นเพื่อนจริงๆ   เวลาที่เราต้องอยู่บ้านคนเดียว จะรู้สึกอุ่นใจที่มีเขาคอยเฝ้าบ้านให้ เพราะเขาจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด ไม่ว่าจะมีเสียงอะไรดังแม้เพียงเล็กน้อยเขาก็จะตื่นตัว คอยจ้องดูตลอดเวลา และไม่นอนก่อนที่เจ้าของจะขึ้นบ้านนอน เป็นหมาที่เฝ้าบ้านได้ดีเยี่ยมจริงๆ ขอให้เจ้าไปอยู่ในที่ที่ดีนะเพื่อนรัก เราอาจจะมีโอกาสได้พบกันอีก</p>