พูดถึงเรื่องยางแบนระหว่างทางดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีเหตุร้าย แต่สำหรับผู้บริสุทธิ์ที่อาศัยอยู่ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้แล้วเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่ปราถณาที่จะให้เกิดกับตัวเองเลย โดยเฉพาะช่วงเวลาเย็นๆใกล้ค่ำ ยิ่งกว่านั้นหากเป็นเวลาค่ำคืนก็ยิ่งไม่อยากให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขี้น
วันอาทิตร์ที่ 1 ก ค ที่ผ่านมาผมกลับไปรับลูกที่บ้านพ่อตา ระหว่างทางกลับบ้านเช่าที่โสร่งก็พบหญิงวัยกลางคนกับรถฮอนด้าจอดอยู่คนเดียว ผมหนึกในใจว่าน่ามีเรื่องอะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับเธอ เลยตัดสินใจขับรถไปหาเธอ (ช่วงนั้นเวลาประมาณหกโมงเย็น อีกครึ่งชั่วโมงก็จะมือแล้ว) และถามเธอรถเป็นอะไร เธอก็บอกว่ายางแบน ผมก็ถามว่ามียางสำรองไหม เธอไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่ายางมีหรือไม่ แล้วมันอยู่ตรงไหน ผมจึงช่วยเธอเปลียนยางให้
ช่วงเวลาเปลียนยางอยู่นั้นผมก็ได้ถามว่าเธอมาจากไหน แล้วจะมุ่งหน้าไปที่ไหน เธอบอกว่าเธอเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนสายบุรีวิทยา เธอกลับบ้านที่ยะลาไปดูพี่ชายป่วย และมุ่งหน้าจะกลับบ้านที่สายบุรี
เธอขอบคุณผมและให้เงินกับลูกสาวผม ผมพยายามจะคืนเงินให้เธอแต่เธอบอกว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆที่ตั่งใจจะให้ลูกผม
ก็ (อัลฮัมดูลีลละห์) ที่ได้ช่วยคนในวันนั้นโดยที่เราไม่หนึกไม่ฝันว่าจะได้มีโอกาศเช่นนั้น
สังคมน่าอยู่ขึ้นครับถ้าทุกคนช่วยเหลือดูแลกัน
ขอบคุณแทนผู้หญิงคนนั้นอีกแรงคะ น้ำใจที่อาจารย์ได้ช่วยเหลือรับรองว่าจะส่งผลให้ครอบครัวลูก ๆ อาจารย์มีความสุขแน่นอนคะ ช่วยกันคะ ทำให้สังคมน่าอยู่มากขึ้นนะคะ ขอชื่นชมคะ
อยากติในเรื่องการเขียนคำนิดนึง
เพราะรู้สึกว่าจะใช้คำผิดหลายคำ เช่น
โอกาศ ที่ถูกต้องเขียน โอกาส (ส.เสือสะกด) แต่ถ้าเป็น
อากาศ (ใช้ ศ.ศาลาสะกด)
คำว่า หนึก ที่ถูกต้องเขียน นึก
(ไม่ใช่ครูภาษาไทย)