ความรักไม่มีวันดับสลาย

รับปากกัลยาณมิตรบางท่านไว้นานแล้วว่าจะเขียน หรือรวบรวมวาทะแห่งรักมาให้อ่าน  ครั้นล่วงมายาวนานผมเองก็ตั้งหลักไม่ได้ซะที  ทั้งยังอยู่ในห้วงที่การงานมาฉุกพรากไปจากโลกแคบส่วนตัวอันรื่นรมย์ของตนเอง ยิ่งรู้สึกเสมอว่า ยากยิ่งนักที่จะเรียนเรื่อง “รัก ๆ“  ได้อย่างที่ใจปรารถนา

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่แล้ววันนี้  หลังการนอนพักอย่างเงียบสงบ   ปิดมือถือ  และปิดทีวีมาอย่างแสนนาน   เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เลยถือโอกาสเปิดบันทึก “วาทะแห่งรัก”  ดูสักยก  …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ผมถือโอกาสพาทุกท่านย้อนยุคไปดูคำรักที่หวานซึ้งและหนักแน่นกันบ้างก็น่าจะดี   จะได้รู้ว่าในอดีตคนไทยพร่ำรักและฝากรักกันด้วยท่วงทีแห่งคำอย่างไรบ้าง ..     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนี่คือถ้อยคำแห่งรักที่ผมซาบซึ้งและปะทับอย่างมากมาย   ฟังดูหนักแน่นมีพลัง  ราวประหนึ่งขุนเขาที่บอกรักกับสายน้ำ –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เอียงอกเทออกอ้าง    อวดองค์  อรเอย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมรุชุบสมุทรดินลง            เลขแต้ม</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อากาศจักจานผจง            จารึก  พอฤา</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โฉมแม่หยาดฟ้าแย้ม          อยู่ร้อนฤาเห็น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เป็นยังไงบ้างครับ :  ความรักของนักเขียนท่านนี้ช่างดูประหนึ่งยิ่งใหญ่นัก  ถึงขั้นเอียงอก “เทความรัก”  ให้หญิงสาวได้ดูได้เห็นกับตาว่านางนั้นเป็นที่รักของเขาสักแค่ไหน  แหละรักนั้นแม้นต้องใช้เขาสุเมรุเป็นเช่นพู่กันชุบลงในห้วงมหาสมุทรที่เป็นดั่งหยาดหมึกแล้วนำมาเขียนบรรยายความรักก็ยังไม่เพียงพอ  หรือแม้แต่ท้องฟ้าอันไพศาลที่เป็นดั่งกระดาษให้จดจารบันทึกความในใจที่มีต่อเธอก็ล้วนไม่พอเป็นแน่แท้เช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แถมตอนท้ายยังรำพันหวนหาคนรักด้วยความเป็น “ห่วง”  ว่าอยู่ดีหรือไรหนอ …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">       ตราบขุนศิริข้น          ขาดสาย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">รักบ่หายตราบหาย             หกฟ้า</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สุริยจันทรขจาย                จากโลก  ไปฤา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไฟแล่นล้างสี่หล้า             ห่อนล้างอาลัย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ดูเถิดครับ :   ตราบเท่าเขาพระสุเมรุอันตระหง่านใหญ่พังทลายลง,  ตราบฟ้าทั้งหกเลือนหาย  (สวรรค์ชั้นฟ้า  6  ชั้น คือ  จาตุมมหาราชิก  ดาวดึงส์   ยามะ   ดุสิต  นิมมานรดี   ปรนิมมิตตวสวัตดี)  หรือแม้แต่ดวงอาทิตย์และพระจันทร์แตกสลายไปจากโลก  รวมถึงแม้นไฟบัลลัยกัลป์แผดเผาโลกทั้งสี่  รักนั้นก็ไม่มีวันแตกดับและเสื่อมคลายไปได้     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมอ่านโคลงสองบทนี้นานแล้ว   และท่องจนขึ้นใจ    อีกทั้งยังเชื่อดังที่กวีเขียนไว้ว่า “ความรักไม่มีวันดับสลาย”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทั้งปวงนั้นคือบทกวีที่มาจากโคลงนิราศนรินทร์อันเป็นโคลงสี่สุภาพที่นายนรินทร์ธิเบศร์  (อิน)  แต่งขึ้นในสมัยรัชกาลที่  2  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้วท่านล่ะครับ   เคยเพ้อพร่ำรำพันความรักด้วยถ้อยคำใดบ้างเอ่ย  ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>