สวัสดีครับ  คุณโก๊ะ

ต้องขออภัยด้วยนะครับที่ตอบบันทึกล่าช้า ..  อันที่จริงผมเข้ามาอ่านได้สักพักแล้ว  แต่ดูเหมือนระบบเน็ตจะไม่เอื้อและเป็นใจให้ผมได้ตอบบันทึกนี้เท่าที่ควร

ระลึกถึงเสมอ... แต่ไม่เคยเลยแม้แต่เสี้ยวเวลาที่จะหลงลืม "มิ่งมิตร"  อย่าง "คุณโก๊ะ"  ... เพราะคุณโก๊ะเป็นท่านเดียวที่ไม่ใช่ชาวบล็อกแต่ติดตามบันทึกของผมอย่างสม่ำเสมอ..  เมื่อหายเงียบไปพักใหญ่จึงรู้สึกใจหายมากโข  และเคยคุยกับเพื่อน ๆ  น้อง ๆ  ว่าจะเขียนบันทึกสักบทถึงคุณโก๊ะในฐานะมิ่งมิตรที่ไม่ใช่ชาวบล็อก  หากแต่สร้างความงดงามประดับใจของผมเสมอมา

.....

วันและเวลาในแต่ละวันรีบเร่งและบีบรัดเสมอ  แต่ผมก็เชื่อเหลือเกินว่าคุณโก๊ะจะฝ่าฟันไปได้   แหละบางครั้งหากชีวิตรู้สึกเหนื่อยและต้องการหยุดพั  หรือแม้แต่นั่งพร่ำบ่นบ้าง,  ผมก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ชีวิตควรจะมีอิสระได้เป็นตัวของตนเอง

ผมเพียงแต่อยากบอกกับคุณโก๊ะ  หรือแม้แต่ยืนยันว่า ..  ผมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง  รักและระลึกถึงคุณโก๊ะเสมอ ...  และสุขใจเสมอที่เห็นถ้อยคำของคุณโก๊ะผ่านมาทักทาย   ที่สำคัญก็คือ ... ผมเป็นกำลังใจอย่างไม่เปลี่ยนแปลงให้คุณโก๊ะนะครับ

....

ฟ้ากว้างเส้นทางฝัน

บางทีอาจเงียบงัน,  หม่นไหม้

ข้างกายอาจไม่มีใคร

แต่ข้างใจมีเพื่อนไม่เลือนร้าง

.....