โอ....

แม้นม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร
ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
แม้เกิดในใต้หล้าสุธาธาร
ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา

บทกลอนท่อนนี้มิได้ทำให้ผมคิดถึงท่านสุนทรภู่แต่อย่างใด แต่ทว่าย้อนหลังกลับไปเมื่อปี ๒๕๓๓ ที่กำลังอ่านนิยายแบบเอาเป็นเอาตาย ผมคิดถึงเรื่อง "คำมั่นสัญญา" ครับ ต่มน้ำตาแตกไปหลายรอบ

.....หากจะรักแล้ว รักใครก็จงรักเถิด

.... หนี้รักบรรเจิด พริ้งเพริดแสนหวาน

เพลงนี้ก็ทำให้ผมใจหายทุกครั้งที่นึกถึงวัยเยาว์ มิใช่ว่ากำลังมีความรักแบบเด็กๆหรอกครับ แต่ผมกำลังคิดถึงชีวิตในวัยเด็กต่างหาก ยามที่ไม่เคยต้องรับภาระใดๆนอกเหนือไปจากการเรียน ต่างจากปัจจุบัน ที่ต้องเรียน ต้องทำงาน ต้องหาเลี้ยงครอบครัว และตอนนี้ครอบครัวก็กำลังหาเลี้ยงผม ฮา....

มีความสุขแม้ยามได้คิดถึงนะครับ