ชอบอันนี้ค่ะ เป็นผลงานของท่านสุนทรภู่ ไพเราะและหวานซะจนคนรุ่นหลังเอามาใส่ทำนองทำเป็นเพลงให้เราได้ฟังกัน (เคยมีคนขอให้นักดนตรีเล่นไวโอลินมอบให้ด้วยนะคะ ปลื้มซะ ^ ^)

แม้นม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร
ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
แม้เกิดในใต้หล้าสุธาธาร
ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา

แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรนพ
พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา
แม้เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา
เชยผกาโกสุมประทุมทอง

แม้เป็นถ้ำอำไพขอให้พี่
เป็นโกสีย์สิงอยู่เป็นคู่สอง
จะติดตามทรามสงวนนวลละออง
เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป

ส่วนอันนี้ก็โดน ยิ่งตอนที่ใครกำลังเฮิร์ทๆ อ่านแล้วก็แทบชัก
จะหักอื่นขืนหักก็จักได้
หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก
สารพัดตัดขาดประหลาดนัก
แต่ตัดรักนี้ไม่ขาดประหลาดใจ