สัสดี เอ๊ย สวัสดี ลุง ป้า น้า อา ยาย หลาน ตา น้าเขย น้าสะใภ้ พี่ แม่พ่อ น้อง ฮ่าๆ
แหม แหม ได้เข้าไปอ่าน blog ของชลมาแล้ว ตื้นตัน ปิติ บอกไม่ถูกและรู้สึกแบบเดียวกัน
สิบกว่าปี ที่ก้าวเข้ามารู้จักกับพี่ๆ จากน้องตัวเล็กๆ เด็กมัธยมเชื่อว่าตอนนั้นขนรักแร้ก็คงยังไม่ยาวเหมือนตอนนี้ และหน้าคงใสปิ๊ง เพราะตอนนี้หนามชีวิตมันแข็งและหนาเหลือเกิน รู้จักชลมานานแล้วสินะ แต่เราไม่ค่อยได้แลกเปลี่ยนเรื่องทัศนคติกันเท่าไหร่ ซึ่งก็คงไม่ต่างจากหลายๆคนที่รู้จักกัน แต่ไม่ค่อยได้แลกเปลี่ยนทัศนคติกัน หลังจากไปค่ายครั้งนั้น ความรู้สึกกังวลบางอย่างได้ถูกทลายลงไป ด้วยน้ำใจของทุกคน
ผมว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องสำคัญ และพวกเราเองก็กำลังจะทำบางอย่าง ที่จะทำให้อะไรบางอย่าง หรือหลายๆอย่างในอนาคตที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเราเปลี่ยนแปลงไป
วันนี้ ผมรู้สึกว่ามี เรื่อง งง งง ที่ทรงพลานุภาพมากๆ ก็เพราะผมงงไง ผมเลยอยากมาทดลองใช้บลอก ว่าจะใช้ได้หรือไม่ แต่ที่รู้แน่ๆ คือ จากวันนั้นที่ก้าวเดินเข้ามา จากอุบล มา กรุงเทพ มันไกลอุบลมากนะ
ผมก็ยังมีฝันอยู่ และที่สำคัญ นับวันความฝันมันยิ่งแจ่มชัด เมื่อได้อยู่ใกล้ๆกับทุกคน แม้จะไม่ได้คุยกัน มันยิ่งทำให้รู้สึกว่า พวกเราไม่มีกำแพงกั้นระหว่างพวกเรา แม้จะใช้คนละภาษาเดียวกัน ก็ตาม
ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ ทั้งเก่าและใหม่ ดำเนินชีวิตต่อไป ตามความฝัน และอย่าได้ท้อถอยกับอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นในภายภาคหน้า
ขอความรักเบ่งบานในดวงใจทุกดวง
