ความรัก.ความศรัทธา ทำให้ศิษย์เป็นได้..ยิ่งกว่าสิ่งที่เค้าควรจะเป็น

วันนี้..คุณครูแอ๊วภูมิใจจัง..ที่เด็กหญิงตัวน้อยคนนึงได้มีพฤติกรรมที่ดีขึ้น..หลังจากที่คุณครูเคยได้ฟังกิตติศัพท์มามากมายในทางลบแต่พอสอนเอง..หนักกว่าเสียอีก..ช่วงเปิดเทอมแรกๆตึ้บเลยเหมือนกัน

จากวันแรกที่ครูเจอเด็กมีพฤติกรรมค่อนข้างก้าวร้างกํบยายและตา..ยายบอกว่าเคยตีแล้วหลานแกชักตาก็เลยไม่ไห้ตีอีก..จนตอนนี้หลานแกมีแต่ขู่ตะคอกยาย..เหมือนยายเป็นทาสเลยให้ถือของให้ ถือรองเท้าให้ ให้ส่งที่ห้องเรียนและรับกลับที่ห้องเรียน.ช่วงเช้าให้ยายมาเฝ้และจะไม่ไปเข้าแถวเลยจะอยู่ที่ห้อง..และที่สำคัญไม่ทำงานอะไรเลยจะวิ่งหนีเรียนตลอดโดยมีคู่กับเด็กที่บกพร่องทางการเรียนรู้ห้องข้างๆ..จะเป็นคู่ซี้เหมือนปังคุงกับเจมส์ไม่มีผิดคือไม่รู้เรื่องเหมือนกันทั้งคู่เลยสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับครูผู้สอนเป็นอันมาก

..หลังจากที่คุณครูได้คิดวิธีการมากมายก็ใช้ไม่ได้ผล...จนกระทั่งวันนี้

วิธีแรกคือวิธีการใจเย็น...และใกล้ชิดกับเค้าให้มากๆ พูดคุยกับเค้ามากขึ้น..และก็ได้เห็นพฤติกรรมค่อยๆดีขึ้น..ครูก็เลยชื่นชมเค้าแล้วบอกเค้าว่าครูจะให้เค้าเป็นซินเดอเรลล่าในใจครู  ..และจุ๊บแก้มเค้าไปหนึ่งที..แล้วให้เค้าสัญญาว่าเค้าจะเป็นเด็กดีของคุณครูและ...ฯ ตลอดไป..เค้ายกนิ้วก้อยออกมาแล้วตอบรับว่า  "ค่ะ."

เช้าต่อมา..คุณครูก็ต้องแปลกใจเมื่อคุณยายรีบกวักมือเรียกขณะกำลังขับรถเข้าโรงเรียน  คุณยายระล่ำระลักบอกว่า วันนี้เค้าบอกให้ยายส่งแค่หน้าประตูเค้าจะเข้าไปโรงเรียนเอง..ยายไม่ต้องส่งเดี๋ยวงูเห่ามันจะฉกเอา..สีหน้ายายดีใจมาก..อย่าว่าเเต่ยายเลย..ครูก็ดีใจด้วยเหมือนกัน...วันนี้ทั้งวัน ซินเดอของครูแอ๊วไม่หนีเรียนเลย..เพื่อนคู่ซี้มากวักมือเรียกไปเล่นก็ปัดกลับให้ไปเรียนที่ห้องตัวเอง..เค้าจะเรียนหนังสือแล้ว..ครูงี้ชิ่นใจจนนำตาจะไหล..ตอนเย็นหลังจากเขียนการบ้านเองเสร็จแล้วก็เก็บข้าวของใส่กระเป๋าเอง..แล้วมาสวัสดีลาครูซึ่งเป็นภาพที่ครูไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นเลยเพราะแต่ก่อนช่วงเข้าเรียนใหม่  ยายบังคับสวัสดียังไม่ทำเลย แถมยังไม่เคยช่วยเพื่อนกวาดใบไม้เนื่องจากจะมาเรียนสายรอเข้าห้องเลยโดยไม่เข้าแถว..ตอนนี้พฤติกรรมดีมาก..ใครเห็นก็ชื่นใจ

นี่คือความภูมิใจในชีวิตของการเป็นครูที่แม้ว่าจะไม่มีตำแหน่งทางวิชาการรับรอง

จำได้ว่า  แรงบันดาลใจนี้เกิดขึ้นเมื่อได้อ่านบทความนึง..ซึ่งมีอยู่ว่า

มีการศึกษาวิจัยเด็กกลุ่มนึงที่อยู่ในแหล่งเสี่ยงที่เด็กจะเติบโตขึ้นเป็นอาชญากร  แต่เมื่อผู้วิจัยได้ศึกษาเด็กกลุ่มนี้เป้นระยะเวลาที่ยาวนานจนกระทั่งเด็กเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว  พวกเค้าก็รู้ซึ้งว่าสิ่งที่พวกเค้าคิดนั้นผิดไป   นักวิจัยจึงไปสืบถามจากครูที่สอนพวกเค้าสมัยนั้นว่าสอนอย่างไรเด็กจึงเติบโตขึ้นมาโดยไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเค้าคาดการณ์ไว้

ครูผู้หญิงคนนี้..นั่งนึกย้อนไปด้วยแววตาที่เปี่ยมสุข..พร้อมกับตอบว่า

"ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่  แต่ชั้นจำได้ว่า...ชั้นรักพวกเค้า"

แค่นี้ก็เป็นสิ่งที่ย้ำเตือนให้เรารู้ว่า..ความรัก.ความศรัทธา  ทำให้ศิษย์เป็นได้..ยิ่งกว่าสิ่งที่เค้าควรจะเป็น

และทำให้รู้ว่าความรักที่ยิ่งใหญ่..คือการให้ที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน