วันจันทร์ที่ผ่านมา (25 มิถุนายน 2550) กองกิจการนิสิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้รับเกียรติเป็นสถานที่ประชุมร่วมกับส่วนราชการจังหวัด โดยมีวาระสำคัญคือการมุ่งจัดระเบียบสังคมในกลุ่มพื้นที่อำเภอกันทรวิชัย อันได้แก่ ตำบลท่าขอนยางและตำบลขามเรียง หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า “มอใหม่”
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังจากที่มหาวิทยาลัยฯ ขยับมาตั้งรกรากใหม่ในเขตพื้นที่ทั้งสองตำบล ต้องยอมรับว่ามาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม สังคม การศึกษาและเศรษฐกิจอย่างมหาศาล</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากหมู่บ้านอันเล็ก ๆ เงียบสงบ และรกครึ้มไปด้วยแมกไม้พื้นถิ่นอย่างหนาตา กับกลายเป็นพื้นที่ที่แออัดพลุกพล่านด้วยผู้คน รถราวิ่งขวักไขว่ราวกับเมืองใหญ่ ลักษณะบ้านที่เป็นบ้านไม้ถูกแทนที่และเบียดแทรกขึ้นด้วยอาคารพาณิชย์ ทั้งในรูปหอพัก อพาร์ตเมนท์ หรือแม้แต่ร้านรวงนานาชนิด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“มอใหม่” เป็นเสมือน “เมืองใหม่” ที่มาพร้อม ๆ กับวัฒนธรรมบริโภคนิยม และดูเหมือนวัฒนธรรมบริโภคนิยมก็หลากหลายและหลากล้นด้วยรูปแบบจนยากต่อการชี้ชัดรูปลักษณ์ หรืออาจจะเรียกได้ว่า มันคือศัตรูที่ลื่นไหลในทางวัฒนธรรมก็คงไม่ผิดนัก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อการศึกษานำพาความเจริญในเชิงธุรกิจพาณิชย์เข้ามาเยือนชุมชน เราเองก็ปฏิเสธปรากฏการณ์จริงที่เกิดขึ้นกับชุมชนไม่ได้ว่า ความเจริญก็นำพาความเปลี่ยนแปลงในเชิงวัฒนธรรมมาสู่ชุมชนด้วยเช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิ่งที่ผู้คนในที่ประชุมพูดคุย ถกคิด และวิพากษ์อย่างเข้มข้นที่สุดก็คือ “คุณภาพชีวิต” ของลูกหลานในชุมชน ทั้งผู้มาใหม่อย่างนิสิตนักศึกษา หรือแม้แต่ลูกหลานที่เป็นเจ้าบ้านที่กำลังเคลื่อนไหลไปกับ “วัฒนธรรมการเลียนแบบ” ในทางที่ผิด ๆ และภาพชีวิตเหล่านั้นก็มีนิสิตนักศึกษาเป็นพาหนะนำเข้ามาสู่ชุมชน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมอาจจะมองแปลกแยกไปจากคนอื่นอยู่บ้าง, ผมคงไม่ได้ “โยนบาป” ทั้งหมดนั้นให้แก่คนหนุ่มสาวในวัยนิสิตนักศึกษาเสียทั้งหมด ผมมองในมุมกลับว่านี่มันเป็นปัญหาโครงสร้างสังคมที่ถูกครอบด้วยโครงสร้างของวัฒนธรรมบริโภคนิยมที่อยู่ภายใต้หน้ากากอันทรงพลังที่ชื่อว่า “ทุนนิยม” </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ใครคือผู้กระทำ และใครคือผู้ตกอยู่ในสถานะของผู้ถูกกระทำกันแน่ , นั่นคือสิ่งที่ผมร้องทักให้ที่ประชุมได้ถกคิดอย่างลึกเร้น อีกทั้งยังร้องขอให้ที่ประชุมได้มองปัญหาของนิสิตนักศึกษาเป็นภาพสากล ไม่ใช่ตีรวนและตีความเอาเองว่า พฤติกรรมของนิสิตนักศึกษาในพื้นที่ “มอใหม่” แตกต่าง พิสดาร หรือแม้แต่รุนแรงเกินกว่าที่ใด ๆ ในสังคมไทย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะหากยังมองปัญหาเหล่านี้เป็นแค่ปัจเจกปัญหา ผมว่าการแก้ปัญหาก็ล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า เราต้องมองว่าปัญหาเหล่านี้เป็นปัญหาของความเป็น “สถาบัน” ที่เกี่ยวโยงไปในทุกภาคส่วน เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นและดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แน่นอนครับ ปัญหาที่เราถกคิดกันมาก คือ ปัญหาหอพักไม่ได้มาตรฐาน ปัญหาเรื่องสถาบันเทิงผิดกฎหมาย ปัญหาจราจร ปัญหาศีลธรรม จริยธรรม ปัญหายาเสพติด ปัญหาสิ่งแวดล้อม และอื่น ๆ ...</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อจังหวัดเชิญให้ผมเป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการทำงาน ผมก็ได้ใช้เวทีนั้นสะท้อนภาพปัญหาจริง ๆ ต่อองค์ประชุม และยังรวมถึงการบอกกล่าวถึงข้อเท็จจริงบางประการที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มวัยรุ่นที่ก่อปัญหาต่าง ๆ อย่างต่อเนื่องอย่างฉะฉานว่า นิสิตนักศึกษาคือแพะรับบาปอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะอันที่จริง วัยรุ่นในชุมชนจำนวนมากที่เป็นผู้กระทำ โดยเฉพาะกลุ่มที่เรียนในระดับมัธยมศึกษา …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การแก้ปัญหา จึงต้องนำคนในชุมชนทั้งในระดับชาวบ้าน, พ่อค้าแม้ขาย, นักธุรกิจ หรือแม้แต่วัยรุ่นในหมู่บ้านมาเป็น “เครือข่าย” ร่วมด้วยช่วยกัน มิเช่นนั้นก็ไปไม่ถึงปัญหาและย่ำอยู่กับที่เป็นแน่ !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และต้องไม่ลืมที่จะใช้เวทีประชาคมเป็นส่วนหนึ่งของการแก้ปัญหา, อย่าทะนงตน และเอาแนวทางของนักวิชาการไปใช้กับชุมชนเสียทั้งหมดโดยไม่คำนึงถึงบริบทวัฒนธรรมในชุมชนนั้น ๆ รวมถึงอย่าพยายามยัดเยียดข้อมูลดิบเพียงผิวเผินมาเป็นบทสรุปของทั้งหมดอย่างไม่ยุติธรรม ! - </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อีกทั้งยังย้ำนักหนาว่า อยากให้ทุกภาคส่วนเข้าใจบทบาทของแต่ละหน่วยงานเสียก่อน แต่นำบทบาทนั้นมาประสานเป็นเครือข่ายการทำงานที่มีประสิทธิภาพ มิใช่ต่างคนต่างโยนปัญหาให้กันและกัน หรือแม้แต่เตะถ่วงปัญหา เพราะหากเป็นเช่นนั้น ปัญหาที่ว่านั้นก็เป็นเสมือน “ลูกตะกร้อ” ที่ต่างฝ่ายต่างเตะโด่งไปมาเท่านั้นเอง ครั้นลูกตะกร้อหล่นจากท้องฟ้าก็ไม่รู้เลยว่ากลิ้งตกไม่อยู่ที่ใดเสียแล้ว …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากให้ใครโทษว่า ตำรวจไม่จริงจังกับการบังคับใช้กฎหมาย</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากให้โทษว่า พัฒนาสังคมหย่อนยานต่อการจัดระเบียบหอพัก</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากให้โทษว่า จังหวัดออกใบอนุญาตเปิดร้านเหล้าและสถานบันเทิงเกลื่อนชุมชน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากให้โทษว่า ชาวบ้านไม่ยอมจดทะเบียนหอพักแยกชาย, หญิง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากให้โทษว่า ครูมัธยมขาดทักษะในการบ่มเพาะนักเรียน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่อยากให้โทษว่า มหาวิทยาลัยละเลยต่อการควบคุมความพฤตินิสิต</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หรือแม้แต่ ผมไม่อยากให้โทษว่า ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองไม่มีนโยบายที่ชัดเจนในเรื่องเหล่านี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะถ้ายังเป็นเช่นนี้อีก เราจะไม่มีทางแก้ปัญหาได้ (บ้าง) เลย และอันที่จริงต้องยอมรับว่า ปัญหาเหล่านี้ก็เกิดขึ้นในทุก ๆ จุด และต่อเนื่องมายังปัจจุบัน และนิสิตนักศึกษาคือ “คนของความหวัง” ของสังคม ก็ย่อมเป็นธรรมดาที่จะถูกเพ่งมองจากสังคม ดังนั้น พวกเขาจึงย่อมรู้สึกกดดันต่อความคาดหวังนั้นอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิ่งนี้เราต้องเข้าใจ, ยอมรับ, และต้องไม่ลืมให้ความยุติธรรมต่อเขาทั้งในฐานะผู้กระทำ หรือผู้ถูกกระทำ (เหมือนกัน) …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เราเป็นเจ้าของทุกปัญหา และเราต้องเป็นผู้แก้ปัญหาทั้งในระดับองค์กรของตนเอง จากนั้นต้องกล้าที่จะก้าวออกมาประสานมือ ประสานใจ ขับเคลื่อนกลยุทธเพื่อนำไปสู่การแก้ปัญหาอย่างมีพลัง </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้ช่วงบ่าย, ผมจะได้เข้าร่วมหารือเป็นการภายในกับผู้แทนที่ถูกคัดเลือกมาเพียงไม่กี่คน ผมมีความหวังว่าวันนี้, ปัญหาจะไม่เป็น “ลูกตะกร้อ” ที่ถูกเตะลอยไปลอยมาอยู่ในอากาศอีกต่อไป …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
" ปัญหาที่เราถกคิดกันมาก คือ ปัญหาหอพักไม่ได้มาตรฐาน ปัญหาเรื่องสถาบันเทิงผิดกฎหมาย ปัญหาจราจร ปัญหาศีลธรรม จริยธรรม ปัญหายาเสพติด ปัญหาสิ่งแวดล้อม และอื่น ๆ ..."
หอพักภายในมหาวิทยาลัยเราปรับปรุงให้ดีอย่างไร แต่ถ้าหอพักภายนอกไม่ถูกสุขลักษณะ กฎ ระเบียบวินัย เป็นอุปสรรคการพัฒนาเช่นกัน
เราจะไม่โยนบาปให้ใคร พยายามทำสิ่งทุกอย่างที่เรียกว่าเป็นการพัฒนาทั้งตัวเราและนิสิตนักศึกษาค่ะ
สวัสดีครับ <table border="0" width="100%" class="plain"><tbody><tr class="plain">
</tr></tbody></table><p>ตอนนี้ที่ มมส ประสานงานกับหอพักเอกชนจำนวนมากเข้ามาเป็นหอพักเครือข่าย โดยมีคุณสมบัติมาตรฐานหอพักทุกประการ, ใช้กฎระเบียบเดียวกับหอพักมหาวิทยาลัย </p><p>แนวคิดเช่นนี้เป็นการสร้างพื้นที่คุณภาพให้นิสิตได้เลือกอาศัย แต่ก็ยังพบว่า หอพักส่วนหนึ่งต้องการเข้าสู่การเป็นเครือข่ายแต่ไม่ยอมพัฒนามาตรฐานของตนเอง รวมถึงหอพักหลายแห่ง ไม่จดทะเบียนหอพัก สิ่งเหล่านี้ก็เป็นดังที่พี่อัมพรกล่าวถึงว่า ต่อให้เราเต็มที่แค่ไหน แต่บริบทสิ่งแวดล้อมภายนอกเป็นเช่นนั้น ก็ทำให้กระบวนการของมหาวิทยาลัยไม่เกิดผลเต็มที่นัก เพราะต้องไม่ลืมว่า มหาวิทยาลัยก็เน้นการมให้ความรู้, ทักษะชีวิต และจิตสำนึกที่ดี และกระบวนการเหล่านี้เกิดเกิดขึ้นในสถาบันการศึกษาเป็นหลัก ส่วนนอกน้องเรียนที่อยู่นอกมหาวิทยาลัยนั้นก็ยากไม่ใช่น้อยในการไปดูแลให้ใกล้ชิด</p><p>กระนั้น, มมส ก็ตั้งหน่วยสวัสดิภาพขึ้นมาดูแล 24 ชั่วโมง มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ 2 นาย, คนขับรถฉุกเฉิน 1 คนและเจ้าหน้าที่ตรวจตราอีก 2 คน , </p><p>หน่วยสวัสดิภาพจะไปทุกที่ที่ได้รับแจ้งเหตุด่วน เหตุร้ายเกี่ยวกับนิสิต หากชาวบ้านร้องเรียนว่านิสิตดื่มสุรา เสียงดัง, ทะเลาะวิวาท หน่วยเหล่านี้จะออกไปทันที, รวมถึงเกิดอุบัติเหตุ ทีมงานก็จะออกไปช่วยเหลือ</p><p>ผมเป็นกลุ่มคนบุกเบิกแนวคิดเหล่านี้เมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว นำทีมงานเข้ารับการอบรมเป็นการส่วนตัวกับจังหวัด, การสร้างเครือข่ายระดับชุมชน - </p><p>แต่ตอนนี้ไม่ได้ดูแลเรื่องเหล่านี้แล้วครับ, กลับมาทำกิจกรรมโดยตรง…</p><p>เหนื่อยและมีความสุขไปอีกแบบเลยทีเดียว..</p><p>…..</p><p>ขอบพระคุณครับ</p>
สวัสดีครับ น้องสายลม