อาการของการกินทิ้งกินขว้าง  หมายถึง  กินไม่หมด 
ตอนครูอ้อยยังเล็ก  กินไม่เก่ง  พ่อแม่ให้อะไร  ก็จะถือไว้ในมือ  และไม่ยอมกิน  สุดท้ายก็ต้องทิ้ง  คุณพ่อคุณแม่  ก็จะบ่นว่า  กินทิ้งกินขว้าง   
อาการแบบนี้  มักจะเกิดกับบ้านที่มีอันจะกิน ลูกๆไม่กินก็ทิ้งไป 
เวลาตักข้าว  ก็ตักมากๆ  กินไม่หมด  ก็วางเหลือทิ้ง  อาการแบบนี้เรียกว่า..กินทิ้งกินขว้าง   
เมื่อครูอ้อยมีครอบครัว  ครูอ้อยไม่ยอมให้เกิดอาการนี้ขึ้นในครอบครัวแน่ๆ 
หากลูกไม่กิน  ครูอ้อยก็จะเก็บให้เรียบ  จึงเป็นผลติดตามมาจนปัจจุบัน  ที่เรียกว่า...ผลข้างเคียง  คือ  อ้วนไร้จำกัดนั่นเอง
 
 
 
เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา    พ่อบ้านพาครูอ้อยไปงานฉลองสมรสของลูกสาวของเพื่อน  
ในงานนี้มีอาหารอร่อยมากมาย  ครูอ้อยกินแบบไม่หยุดยั้ง  ตั้งแต่รายการแรกจนมาถึงรายการสุดท้าย  
แน่นอน  ครูอ้อยอิ่ม   และโต๊ะที่ครูอ้อยเลือกนั่นนี้  ก็มีคนจำนวนน้อย  แล้วแต่ละคนก็กินน้อย  
เมื่อเวลาผ่านไป  พ่อบ้านพูดที่โต๊ะกินข้าว.......   เมื่อคืนนี้..เสียดายอาหารนะแม่  ต้มจืดกระดูกหมูอร่อยมาก  เปื่อยด้วย  ไม่มีใครตักเลย  รู้อย่างนี้  เอาถุงไปเก็บมาดีกว่า  กินแบบนี้เรียกว่า...กินทิ้งกินขว้าง..
เสียดายจริงๆ  ตอนนั้น  กระเพาะของครูอ้อยรับไม่ได้แล้ว   ตอนที่เขียนบันทึกนี้  ก็รู้สึกว่า...หิวและเสียดาย  อาหารมื้อนั้นเป็นยิ่งนัก  ทีหลัง...จะเตรียมถุงไปด้วย  ใครว่า...ก็จะไม่ฟัง...เพราะไม่อยากกินทิ้งกินขว้าง