ความดีงามของมนุษย์

<p align="center">อุดมการณ์  มีชีวิต สัมผัสได้และไม่เคยตาย</p><p>                            มีหลายคนสาบส่งอุดมการณ์ไปจากชีวิตนานแล้ว ด้วยคำพูดดูแคลนเหล่านั้น “อุดมการณ์กินไม่ได้” “เลิกยึดติดกับอุดมการณ์เสียที” “พวกบ้าอุดมการณ์” “พวกมีอุดมการณ์ในที่สุดวันหนึ่งก็เปลี่ยน” ปัจจุบันสังคมไทยเองก็ลืม ๆ คำนี้ไปบ้างแล้ว ค่านิยมเหล่านี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะปลูกฝังถ่ายทอดไปแบบใด ดีหรือไม่ดีกันแน่ ขณะที่บางคนเริ่มไม่รู้จัก หรือไม่อยากรับรู้เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับอุดมการณ์ ไม่ว่าในอดีตหรือปัจจุบัน</p>                    แต่ผู้คนส่วนหนึ่งยังยึดถือ ดำเนิน เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอุดมการณ์ ไม่ว่าด้วยความหมายผิดแผกแตกต่างกันไปหรือไม่ แต่ “การเสียสละ” ยังเป็นเป้าหมายสูงสุดสำหรับพวกเขา <p>                      ดังผู้คนบนดินแดนหนึ่ง ที่เขาต่อสู้กับ ความเลวร้าย ความตาย ความพลัดพรากสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่า เอาชนะความหวาดกลัวแห่งจิตใจและมุ่งไปที่เป้าหมายของนามธรรมอันสูงสุด เด็กนักเรียนที่ไม่ใช่ลูกหลานของเขาแต่คือลูกศิษย์ของพวกเขา ประชาชนที่หาใช่ญาติพี่น้องในสายเลือดหากแต่นั่นคือพี่น้องร่วมชาติ แผ่นดินที่หาใช่ที่เกิดแต่คือมาตุภูมิของพวกเขา หน้าที่ทรงเกียรติที่แลกด้วยชีวิตและน้ำตา ชาติ ประเทศ พระมหากษัตริย์ หากมิใช่อุดมการณ์สูงส่งและสูงสุดของพวกเขาเหล่านั้นทั้งที่จากไปและยังอยู่แล้ว วันนี้พวกเราคงแตกสลาย เวลาหนึ่งที่เราหลับ ดื่มกินและเสพสุข พวกเขาหวาดผวา และฝันร้าย</p>

                    ผองเราได้โปรดรับรู้เถอะ อุดมการณ์ยังมีอยู่ สัมผัสได้ด้วยเลือดน้ำตาที่นั่นและที่นี่ และไม่เคยตายไปจากความดีงามของมนุษย์

</font></strong>