ก็ลืมมันไปเสียบ้างอะไรที่มันไม่ดีกับตัวเรานะ

ขณะนั่งทำงานในห้องหลักประกันสุขภาพ มีคุณลุงท่านหนึ่ง เข้ามาทำบัตรเบิกจ่ายตรง
ขณะที่คุณลุงกำลังรอคิว  จึงชวนคุยเรื่องสุขภาพว่าเป็นอย่างไรบ้าง ลุงบอกตอนนี้แข็งแรงดีแล้วยาก็ไม่ตอ้งกินแล้ว “นึกในใจทันทีว่า เอคุณลุงมีโรคประจำตัวอะไรอยู่บ้างนะ แล้วหยุดยาเองหรือเปล่านะ”  เค้าเรียกว่าชอบใช้ประสบการณ์ในการตัดสินใจคนอื่น .. นึกขึ้นได้ทันทีว่าเราเป็นคนหนึ่งที่กำลังใช้กฏนี้ 
จึงหันกลับไปยิ้มกับคุณลุง และพูดขึ้นว่า ดีจังเลยคะ แล้วคุณลุงทำอย่างไรคะ ลุงบอกว่า ลุงก็ไม่ต้องกินของ แหลง พวก สัตว์ปีก เครื่องใน หน่อไม้ เนื้อทั้งหลายลุงหยุดหมด จึงรู้ทันทีว่า คุณลุงต้องเป็นโรคเก๊าแน่นอน พร้อมทั้งเปิดดูประวัติของคุณลุง เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าคุณลุงไม่มีโรคประจำตัว ที่จะเป็นอันตรายหากหยุดยาเอง เช่นความดันโลหิตสูง เบาหวาน เพราะผู้ป่วยบางคน เห็นว่าตัวเองแข็งแรงดีแล้ว ไม่ต้องทานยาก็ได้ แต่ปรากฏว่าเกิดอันตรายถีงกับชีวิตในภายหลังได้
เป็นอย่างที่คิด คุณลุงเป็นโรคเก๊า หยุดทานยาตั้งแต่ปี 2548  จึงถามคุณลุงกลับไปว่า แล้วคุณลุงไม่อยากทานบ้างหรือคะ  ลุงตอบทันทีว่า ก็ลืมมันไปเสียบ้างอะไรที่มันไม่ดีกับตัวเรานะ พร้อมกันนั้น คุณลุงยิ้มและพูดต่อว่า บุหรี่ลุงยังลืมมันได้เลย