ชีวิตไม่สิ้น...ก็ต้องดิ้นกันต่อไป

       วันนี้ วันไหนๆ ก็ยังเหมือนเดิม ผ่านมา 3 ปี กว่า ๆ ก็ยังเหมือนเดิม เหมือนหนังเรื่องเดิม ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า....ถึงแม้จะเปลี่ยนตัวพระเอก นางเอก พระรอง แต่ผู้ร้ายก็ยังมีเหมือนเดิม บรรยายกาศเก่าๆ ก็ยังเหมือนเดิม แค่เพิ่มสีสันต์นิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยังคงสภาพเดิมๆ...ยังต้องมีคนบาดเจ็บล้มตายเฉกเช่นเดิม....ยังต้องหวาดหวั่น หวาดผวา ระวังหน้าระวังหลัง ทั้งยามนอน และยามตื่นเหมือนเดิม...แล้วเมื่อไหร่ล่ะ พวกเรา 3 จ.ชายแดนใต้ จะหลุดพ้นจากสภาพเดิมๆ ไม่ต้องมานั่งคอยหวาดระแวงอีกต่อไป...คงต้องรอ....และก็รออีกต่อไป...จนกว่าจะได้อัศวินม้าขาวมาปราบโจรใต้ให้สิ้นซาก...หวังว่าคงไม่โดนลูกหลง หรือหมดลมหายใจไปเสียก่อน...คงได้พบกับความหวังที่รอคอย...

           "ชีวิตมันไม่แน่ไม่นอนก็เหมือนละครในแต่ละตอนที่เปลี่ยนไป...สุขได้ไม่นาน เดี๋ยวก็ทุกข์ใจ... มียิ้มมีร้องไห้มีปวดร้าว"
            ความหวังที่รอคอย