ประชุมที่เชียงใหม่

วันนี้เรื่องเบาๆ 

วันนี้กระผมมีภารกิจที่ต้องประชุมเล็กๆกันสองคนกับน้ำฝน (ธันยพร วณิชฤทธา)สาวมั่น คนเก่งแห่งโครงการ CBT.thailand  

 

ฝนเดินทางมาจากกรุงเทพแบบไปเช้าเย็นกลับ เพื่อมาติดต่องานที่ สกว.และนัดคุยงานกับ ในช่วงเย็นเพราะจะเดินทางกลับเครื่องไพทล์  ๒ ทุ่มในวันเดียวกัน 

ความสะดวกสบายในการเดินทางจากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งเดี๋ยวนี้ง่ายดายมากขึ้น กรุงเทพเชียงใหม่เราไปเช้าเย็นกลับ ตารางเครื่องบินก็มีให้เลือกหลากหลาย วันหนึ่งก็สามารถจัดการเพื่อการทำงานให้บรรลุวัตถุประสงค์ได้ไม่ยากนัก 

ผมไปรับน้ำฝนจาก สกว.ภาค(Nodeการท่องเที่ยวโดยชุมชน) มาช่วงเย็น เพื่อเดินทางไปห้างใหญ่ใกล้สนามบิน เราคิดว่าจะหาร้านกาแฟมุมเงียบนั่งคุยกัน และพาสาวฝนไปช๊อปปิ้งด้วย น่าจะทำให้ฝนได้ผ่อนคลายกับภารกิจที่เยอะแยะ ผมรับรู้ชีวิตที่ยุ่งๆของฝนเสมอเมื่องานเยอะมากขึ้น ไหนจะครอบครัว ไหนจะงานที่ต้องดูแลในรายละเอียด ...ฝนทำได้ดีและน่าทึ่งสำหรับคุณแม่ยังสาวคนนี้ 

เราได้ร้านกาแฟน่านั่ง พร้อมกาแฟสดที่หอมหวนชวนดื่ม บวกกับคุกกี้อีกหลายชิ้นที่เสริฟมาพร้อมกัน เท่านี้งานของเราก็ถึงเวลาเริ่มคุยกัน ผมว่าการคุยกันแบบนี้ผ่อนคลายดี เราได้งานเยอะ ...เราช่วยกันทำความเข้าใจในหลายประเด็น สรุปงานแต่ละภาคให้กันและกัน ด้วยว่าผมและเธอต้องทำหน้าที่เป็นวิชาการของโครงการวิจัย และที่สำคัญเป็น Knowledge Activist ที่ดูเรื่อง KM ตลอดกระบวนการ 

เรื่องใหญ่ใจความจำเพาะที่ต้องคุยในวันนี้เป็นเรื่องหนังสือครับ เราจะทำหนังสือให้กับกระทรวงการท่องเที่ยว เกี่ยวกับการสร้างเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน ในส่วนนี้ต้องมีประเด็น KM กับ การสร้างเครือข่าย จะต้องเขียนให้อ่านง่ายเห็นภาพ จากอาหารฝรั่ง มาเป็นอาหารท้องถิ่นที่ถูกปากคนไทย ซึ่งก็ยากเอาการ 

อย่างไรก็ตามหนังสือครั้งนี้ ๑,๐๐๐ เล่มต้องให้เสร็จเป็นรูปเล่ม กลางเดือนหน้า บอกเพื่อเป็นการโฆษณาว่า หนังสือเล่มนี้ของเราออกแบบ แบบอาร์ต และสวยงามทั้งรูปเล่มที่ใช้ลวดเย็บ กระดาษถนอมสายตา เน้นสีส้ม น้ำเงิน  ภาพประกอบเป็นภาพวาดลายเส้น แค่นี้ก็บอกได้ว่า หนังสือเราจะน่าสนใจขนาดไหน ไม่รวมเนื้อหาข้างในนะครับ...:) 

จนค่ำ ย่ำสนธยา ก็พาฝนไปช๊อปปิ้งก่อนกลับกรุงเทพ จากนั้นพาไปทานข้าว ขากลับออกมาฝนตกโชคดีที่สนามบินอยู่ไม่ไกล  ใช้เวลา 5 นาทีก็ถึง ขับรถสบายๆ แต่ด้วยฝนตกหนักเล่นเอาเราทุลักทุเลพอสมควร ด้วยผมนำรถไปจอดไว้นอกอาคาร จำเป็นต้องวิ่งออกไปเพื่อนำรถมารับฝน เมื่อเทียบเวลาแล้ว ก็เลยวิ่ง ๑๐๐ เมตร ไปที่ลานโล่งจอดรถขณะฝนตกพรำ แต่สำหรับนายเอกแล้ว ผมดันลืมตำแหน่งที่จอดรถครับ ทั้งๆที่คิดว่าวิ่งเสร็จขึ้นรถขับมาเลย เลยต้องวิ่งวนไปวนมา น่าสงสาร กว่าจะเห็นรถของผมได้ เล่นเอาผมชุ่มโชกไปทั้งตัวเลยหละครับ...แต่ก็สนุกดี

งานนี้ฝนบอกว่า มาหนึ่งวันคุ้มค่าจริงๆ ผมก็ว่าคุ้มจริงๆนั่นหละครับ

รายงานวันเบา...กับเรื่องเบาๆจากเชียงใหม่ครับ

วันที่ ๒๗ มิย. ๕๐ นี้ผมก็จะลงไปบรูฟและทำเลย์เอาท์หนังสือที่กรุงเทพ คิดว่า ต้องต้องให้คุ้มค่าเช่นเดียวกับงานในวันนี้...และฝนก็ต้องดูแลผมที่อยู่กรุงเทพ เพราะไปกรุงเทพผมจะไม่รู้อะไรเลย :) 555