ต้องยืนที่ป้ายพอดี และต้องทำท่าอยากขึ้นด้วยนะคะ ต้องโบกไม้โบกมือด้วย

มองป้ายรถเมล์ ใกล้ๆบ้าน ขณะเดินผ่านทุกวัน แต่ก็ไม่คิดจะนั่ง กลัว เจอ คนขับดุ กลัวเจอผู้คนไม่รู้จัก  มากที่สุดน่าจะ กลัวหลงทาง และก็ไม่เคยเห็น รถเมล์มาซักที(สงสัยจะปิดสายนี้ไปแล้วมั้ง)

เดินทางโดยพึ่งรถไฟฟ้า สะดวก สบาย เดินจากบ้าน กลับสถานีทุกวัน อาทิตย์ ที่ 3 แล้ว ออกกำลังกาย เช้า เดินไป สถานี Vizkaya 10 -15 นาที

เย็นลงที่ Brickell  แวะซื้ออาหาร Publix supermarket ใต้สถานี แล้วแบกกลับบ้าน 20-25 นาที

3 อาทิตย์ แล้ว ในไมอามี่ เริ่มคุ้นชิน กับสภาวะการเดินทางไปทำงาน สภาพ แวดล้อม ประจวบกับเพิ่งเห็นรถเมล์ เบอร์ 12 เป็นครั้งแรกวิ่งมาจอดที่ป้ายใกล้บ้าน

กลับมารื้อ แผนที่ อ๊ะ เบอร์ 12 ผ่านหน้า โรงพยาบาลพอดี

มองรถเมล์ ตั้งหลายวัน แต่ยังไม่กล้าขึ้นค่ะ รู้ว่าขึ้นได้ เฉพาะประตูข้างหน้าเท่านั้น ต้องเตรียมเงินให้พอดี 1.5 $ และต้องสอดธนบัตร เข้าช่องเล็กๆแล้วหยอดเหรียญตาม ขณะที่คนขับจะจอดมองเรส  และเมื่อ เราสอด และหยอดเรียบร้อย จึงจะขับต่อ (ไม่มีอาชีพกะเป๋ารถเมล์ นะคะ) 

จนซื้อตั๋วอาทิตย์ 19 เหรียญ ที่นั่งรถอะไรก็ได้ในเขตไมอามี่เดท(ชื่อเมือง Miami Dade) ไปได้ทุกที่รวมทั้ง ไมอามี่บีช ด้วย

ในรูป เป็น แถวบน เป็นตั๋วใหม่หน้าหลัง ยังไม่ได้ใช้  แถวล่างเป็นตั๋วที่ใช้ครบ 7 วัน  และตั๋วที่กำลังใช้ได้ 4 วันตั๋วใหม่

โชว์ ตั๋ว แก่คนตรวจทุกครั้ง เขาจึงอนุญาติให้ผ่านประตู

  เลยลองดู ขึ้นดู กะว่าถ้าผิดก็ขึ้นใหม่แล้วกัน

สบาย ไปถึงโรงพยาบาลฉิวเลยค่ะ มีเสียอย่างเดียวว่าต้องรอ 30 นาที ถึงจะมาอีกคัน

ไปทำงาน ไม่ต้องใส่รองเท้ากีฬาเพี่อเดินไป 15 กลับอีก 25 นาทีแล้ว ตอนนี้ใส่รองเท้าคัดชูเรียบร้อยกว่า เพราะขึ้นรถ ต่อเดียว

บทเรียน ต้องดูป้ายให้ถูกเป๊ะ  ยืนที่ป้ายพอดี และต้องทำท่าอยากขึ้นด้วยนะคะ ต้องโบกไม้โบกมือด้วย

ดิฉันพลาดไป สองคัน รอ เกือบครึ่งชั่วโมงทั้งสองครั้งแต่ต้องเดินกลับบ้าน เพราะยืนเฉยๆ เรียบร้อย  เขาก็ ขับผ่านไปเฉยๆ และอีกครั้ง ไปยืนผิดป้าย วิ่งมาไม่ทันค่ะ โชเฟอร์ ไม่รอ หงุดหงิดจัง

  เดินก็ได้ (วะ) ให้โอกาสออกกำลังกายตัวเอง