เย็นนี้กินอะไรดี.......เป็นคำพูดที่มักจะคิด  และพูดกับใครก็ได้ที่พบ   ไม่ได้เป็นคำถามที่ตั้งใจจะถามใครหรอก   แต่เป็นคำถามที่รำพึงออกมาเท่านั้นเอง   
บางทีไปถึงตลาดแล้ว   เดินจนสุดตลาดแล้ว  ไม่มีร้านอื่นแล้ว   ก็ต้องเดินหวลกลับมาเลือกซื้ออาหารที่เราเดินผ่านแล้วไม่ซื้อก็มี  .....
เพราะครูอ้อยต้องการเลือกซื้อสิ่งที่ดีที่สุด  จึงจำเป็นที่จะต้องเดินไปจนสุดตลาด  แต่แล้วก็ไม่มี  เลยกลับมาเลือกซื้อใหม่  
และก็มีอยู่หลายครั้งหลายหน   ที่คิดว่าเลือกซื้อได้ดีที่สุด  หรือราคาถูกที่สุดแล้ว   แต่เพื่อนๆ  ไปที่ตลาดแห่งเดียวกัน  แต่สามารถซื้อสิ่งของเหมือนกัน  เจ็บใจกว่า.....ที่ราคาถูกกว่า   
 เคยบ่อยไป   แต่เราก็ลืมมันไป   นั่น.....มันเป็นสิ่งของ   ที่เลือกใช้   หยิบซื้อตามความจำเป็น  ใช้ไม่ได้ก็ทิ้งไป   หรือหยิบยื่นให้กับคนอื่นที่ใช้ได้อย่างมีคุณค่า   
แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง.....ที่เลือกหาได้  
แต่.....ทำไมไม่เลือกหากัน  
ทำไม....ยังเดินทางเก่าซ้ำจำเจ   ไม่พบกับทางใหม่ที่สุกใส  สว่างและเดินทางได้สบาย  
ทำไม....พอใจกับการเดินทางแคบๆ   ที่มีผู้คนเบียดเสียด วุ่นวาย    
หรือว่า.....ไม่มีใครบอกเขา   หรือว่า.....เขาพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่   
ทำไม.....เขาไม่ขวนขวาย  ไม่พากเพียร  ไม่พยายาม   
เป็นคำถาม.....ที่ครุ่นคิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน