บุรุษผู้หนึ่งขวนขวายไปเรียนวิชาล่ามังกร

เมื่อเรียนจบไม่มีมังกรจะให้ล่า

เรียนวิธีจับปลาในลำธารหน้าบ้านยังมีค่ากว่าวิชาล่ามังกร

ฝูงชนทั้งหลายพยายามเรียนรู้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องตนเอง

เรียนรู้วิธีควบคุมจรวด แต่ไม่รู้วิธีควบคุมใจตนเอง

เรียนรู้วิถีโคจรของดวงดาว แต่ไม่รู้วิถีเปลี่ยนแปรของอารมณ์ตัวเอง

เป็นผู้รอบรู้วิชาการชั้นสูงทุกชนิด แต่หาความสุขใจไม่ได้

เป็นผู้ฉลาดเฉลียวในสรรพวิชาการ แต่โง่แสนโง่ในเรื่องตัวเอง

สุนัขตัวหนึ่งเรียนรู้วิชาบิน

งูตัวหนึ่งเรียนรู้วิชาเดิน

ยิ่งรู้ไปก็ยิ่งไกลตัวเอง ไกลธรรมชาติของตัวเองมากขึ้น

คนไร้ค่าที่รอบรู้สารพัด มีมากมายในโลก

ดับทุกข์ไม่ได้คือไร้ค่า

หาความสุขใจไม่ได้ คือโง่เขลา 

                 จากพุดตานกถา หน้า 83 โดยหลวงพ่อชุมพล พลปญฺโญ