ร้องไห้กับเดือน

 ถึงกาลหวนเหย้า

 

  แดนเวไนยนี้มีเรื่องราวสับสน โลภรักหลงดั่งมารผจญ

ทุกหนมัวเมาเศร้าทรวง ดวงใจอาจิณ สองมือดิ้นรนเสาะหา

เกียรติชื่อเสียงเติมค่า ทุกคราให้แก่งแย่งชิง

     พอมีใครไหนเลยใจไม่ไขว่คว้า รู้ว่าสิ่งใด ๆ เปลี่ยนผัน 

ย้อนมองตรองให้เข้าใจ ก้าวมาบำเพ็ญ เห็นถึงหนทางสดใส

อุ่นไอรักธรรมช่วย  หวังศิษย์ไม่ก้าวหน่ายหนี

     * ผ่านเดือนปีสามัคคีมุ่งมั่น ปรองดองต่อกันไม่หันร้างแม่ไป

ท่านรอเราคืนเพื่อมาเห็นดอกท้อบาน บุตรเซียนฟ้านิพพาน

 แรมนานถึงกาลหวนเหย้า

     บำเพ็ญจริงแสงญาณเรืองรองสุกใส มรรคผลบุญเราสร้างไว้ 

คอยรดน้ำแห่งธรรม ภาพบนโลกีย์เหมือนเตือนให้ใจศิษย์เห็น

เรื่องราวของคนเช่นนิทานหลักสัจธรรม  

...solo...( ซ้ำ * )