คนที่รู้ทั้งรู้ว่าไม้เหม็นแต่ก็ยังเก็บมาดมอยู่ได้เนี่ย...ไม่โง่ก็โรคจิตนะ

   เพื่อนผู้หวังดี ส่งมาให้ทาง e-mail ครับ  ใครอ่านแล้วก็อ่านซ้ำ คิดซ้ำได้ครับ  อยากแบ่งปันจึงนำมาวางตามต้นฉบับเดิมๆดังนี้

   ฉันได้ฟังปริศนาธรรมเรื่องนี้จากคุณแม่...ซึ่งพระอาจารย์ประสงค์ ปริปุณฺโณ จากวัดป่าชิคาโกท่านกรุณาเทศน์เล่าให้ฟัง
    พระอาจารย์เริ่มเรื่องด้วยคำถามว่า
      ถ้ามีหมาเน่าลอยน้ำมาติดที่หน้าบ้านของเรา เราจะทำยังไง
   ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ให้เอาไม้เขี่ยมันออกไป พระอาจารย์ก็ถามต่อว่า เขี่ยเสร็จแล้ว หมาเน่าลอยไปแล้ว ไม้นั้นเราทำยังไง ทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันอีกว่า ก็ต้องโยนทิ้งไป
   คราวนี้พระอาจารย์ก็บอกว่า นั่นแหละ...มีคนบางพวก ไม่ยอมทิ้งไม้เขี่ยหมาเน่านั้นไปเฉยๆ ไม่รู้เสียดายอะไร ทั้งๆที่รู้ว่าเหม็นแต่ก็หยิบกลับขึ้นมาดมอยู่เรื่อย ไม้เขี่ยหมาเน่าๆเหม็นๆน่ะ
    พระอาจารย์เล่าเรื่องจบเพียงแค่นี้ ทิ้งไว้เป็นปริศนาธรรมให้เอามาคิดต่อ...
     เห็นด้วยกับฉันมั้ย...คนที่รู้ทั้งรู้ว่าไม้เหม็นแต่ก็ยังเก็บมาดมอยู่ได้เนี่ย...ไม่โง่ก็โรคจิตนะ
               - : - : - : - : - : - : - : - : - : - : - : - : - : - : - : -
    เคยเป็นบ้างมั้ย เวลามีใครมาทำให้เราโกรธ จนเรื่องต่างๆ เหตุต่างๆที่ทำให้เราโกรธมันดับไปหมดแล้ว แต่เราก็ยังเก็บมาคิดมาแค้นอยู่นั่นแหละ ไม่รู้เสียดายอะไร ทั้งๆที่รู้ว่าทำให้เป็นทุกข์ แต่ก็เก็บความคิดแค้นมาเผาใจอยู่เรื่อยๆ  หรือไม่ต้องเรื่องโกรธก็ได้... เรื่องอะไรๆที่มันผ่านไปแล้ว แต่หลายครั้งเราก็ยังเก็บโน่นเก็บนี่มาคิด มากังวล มาเสียใจอะไรก็แล้วแต่  ฉันคนหนึ่งล่ะที่เคยเป็น แล้วฉันก็คิดว่าทุกคนก็คงเคยเป็น 
     คราวหลังถ้าเป็นอีกลองบอกตัวเองสิว่า...
 แน่ะ... หยิบไม้เขี่ยหมาเน่ามาดมอีกแล้วนะเรา
คนที่รู้ทั้งรู้ว่าไม้เหม็นแต่ก็ยังเก็บมาดมอยู่ได้เนี่ย...ไม่โง่ก็โรคจิตนะ
     ดูซิว่ายังจะอยากเก็บไม้เหม็นๆไว้ดมอีกมั้ย :)