เพื่อนรุ่นน้องที่โรงเรียนที่ครูอ้อยสอน ชมเชยว่า บล็อกของครูอ้อย..น่าอ่าน หนูอ่านเพลินไปเลย ฟังแล้วชื่นใจจัง
เมื่อวานนี้ครูอ้อยได้พบเพื่อนครูที่โรงอาหาร   ที่แถวนักเรียน  ที่ห้องธุรการ  และเพื่อนเดินมาหาที่ห้องพัก 
มาเพื่อ......จะมาเล่าให้ฟังว่า...วิทยากรที่มาให้การอบรมเมื่อวันเสาร์  เรื่อง Backward Design  ชมเชยครูอ้อยเรื่องบล็อกที่อยู่ใน Google  ทำให้วิทยากร  รู้เรื่องของงานได้ดีก่อนมาเป็นวิทยากรที่นี่....เรียนรู้การออกแบบการสอน Backward Design - ครูภาษาอังกฤษระดับประถม ...  
และเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งมาบอกกับครูอ้อยว่า...ได้เข้าไปอ่านบล็อกของพี่อ้อยแล้ว  หนูหาเจอแล้ว  เห็นบันทึกของพี่อ้อยมากมายเลย   แล้วหนูจะเข้าไปอ่านอีกค่ะ 
ครูอ้อยยืนคิดอยู่คนเดียวว่า....เทคโนโลยี   การสื่อสาร  มาถึงครูแล้ว 
แต่ครู....  จำนวนมากยังไม่ถึงเทคโนโลยี   อาจจะเป็นเพราะ..ยังไม่เล็งเห็นความสำคัญ 
อาจจะเป็นเพราะ....ยังมีภารกิจอื่นๆมากมาย   ยังมองในจุดนี้ไร้ค่าไม่มีความหมาย  และไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน   จึงไม่ค่อยมีใครเข้ามาอ่าน   มาเขียนกันอย่างจริงจัง 
จะเชิญชวนกันอย่างไร   ก็ยังไม่มีความต้องการสักที 
ทั้งๆที่...อินเทอร์เน็ตที่โรงเรียนก็มีพร้อมสรรพ์   
จะอ่านกันอีกทีก็ตอนที่ครูอ้อยมีเรื่องราวนั่นล่ะ  อ่านกันมันส์ส์ส์ทุกหยด 
ไม่มีเวลามากนักที่จะอ่าน  ก็กลับมาขอให้ได้เปิดเข้ามาอ่าน  บันทึกที่มันๆ  ที่ชอบเห็นชอบอ่าน...และมาทับถมกันประจำ   
ที่ดีๆไม่เคยเห็น  กลับมองข้าม 
เหมือนกับกล่องผลงานอาจารย์ 3   วางตั้งที่โรงเรียนเป็นแรมปี    จนครูอ้อยมาเป็นที่ปรึกษา  ได้นำกล่องไปให้เพื่อนครูโรงเรียนอื่นๆดู  
แต่ครูโรงเรียนเดียวกัน  เพิ่งจะมาขอดูบ้าง..แต่ก็สายไปเสียแล้ว 
กล่องนั้น...คนอื่นมายกไปเสียแล้ว...แบบใกล้เกลือกินด่าง..คงจะอร่อยไปนาน