เราเป็น ดิน ทราย กรวด หิน และสายลม
บ่ายแล้ว ฉันร่างโครงการที่ปัตตานีเสร็จ...เสียงที่ฉันได้ยิน รอบๆเด็กรักป่า
- จากห้องประชุม คนหนุ่มสาว อาสาสมัครเพื่อสังคม ของ มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม กำลัง ปฐมนิเทศน์ น้องใหม่ 25 คน
- แม่บ้าน นั่งอยู่ใกล้ฉัน กำลังตัดผ้า รอการย้อมผ้าสีธรรมชาติ
- กลุ่มนักเรียน ม.3 30 คนที่มาเรียนคอมพิวเตอรที่เด็กรักป่า์ กำลังนั่งรถผ่านบ้านฉันไป
ฉันบันทึกความคิดที่แว่บขึ้นมาในสมุดโน๊ตของตัวเอง
บางที สิ่งที่จะพาเรา ออกจากทุกข์ ร่วมกัน ฉันจะพาเธอ
ไปด้วยกัน เราต่างก็มีประโยชน์ บนผืนโลกใบนี้
ว่า....
ขอให้เราเป็นคนของโลก
เราไม่ได้เป็นของกันและกัน
ไม่มีใครเป็นของเรา
เราเป็น ดิน ทราย กรวด หิน และสายลม
ขอให้เรา ได้ทำสิ่งที่ดีงาม
การเป็นเจ้าของมันทุกข์จริงๆ ค่ะ ถ้าเราไม่ยึดติดก็คงดีนะคะ...เราต่างก็มีประโยชน์...ขอให้เราได้ทำสิ่งดีงาม...อ่านแล้วยิ้มได้ค่ะ
คะครูตู่คะ...
บางที เราเห็นตัวเรา์ และเห็นคนรอบตัวเรา ก็เป็น บ้าง
ในบางอารมณ์ ก็เลยคิดว่า หนทางที่เราจะไปสู่ทางออก
มันมี ...ก็เลยชวนไปด้วยกัน พาไปจาก ความรู้สึกที่ วนไปวนมา....ไปสู่สิ่งใหญ่ๆ ไปเลย ข้ามช้อท ไปเลย
ทำนองนั้น
ขอบคุณครูตู่คะ
แวะมาเยี่ยมครับ
ถ้าไม่มีเรา...ไม่มีของของเรา...ก็ไม่มีทุกข์...จิตอิสระ
แค่คิดว่าเป็นเรา...มีเรา...ทุกข์อย่างแรกก็คือต้องหาอะไรมาป้อนเวลามันหิว...แล้ววันหนึ่งมันหิวตั้งหลายครั้ง....
ยิ่งคิดว่านี่เป็นลูกของเรา...มันก็หิวเหมือนกัน...วันหนึ่งก็ตั้งหลายครั้งเหมือนกัน...
แล้วอย่างนี้จิตจะอิสระได้อย่างไร...จริงไหมครับ
ขจิต ฝอยทอง
หวัดดี ขจิต...พี่ก็ คาดหวังกับตัวเอง
ว่า จะได้ทำสิ่งดีๆนะ
อ.ศิริศักดิ์
ขอบคุณคะ อาจารย์คะ....
จิตอิสระ...น่าสนใจคะ...เคย คล้ายๆว่า เวลาทำอะไรซักอย่าง ที่ดี รู้สึก แบบนี้เลยคะ
รู้สึก เบิกบาน....แต่ อยู่ได้ไม่นาน ก็หายไป
ขอบคุณในสิ่งดีงามที่พี่หน่อยร่วมสร้าง....เพื่อให้โลกของเราน่าอยู่
คิดถึงเสมอค่ะ
Miss somporn poungpratoom
ระลึกถึงค่ะ