การฝึกเจริญสติจากชีวิตจริง

ผมเองไม่เคยฝึกจิต ไม่เคยฝึกสมาธิอะไรเป็นเรื่องเป็นราว  แต่มาในระยะหลังมีอยู่ช่วงหนึ่ง ได้ศึกษาธรรมะเรื่องการเจริญสติแล้วลองนำมาใช้ในชีวิตประจำวันดู เห็นว่าใช้ได้ผล จึงขอนำมาเล่าประสบการณ์ให้ฟัง (ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนนะครับ ว่าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านสติ ด้านสมาธิ แต่พอมีประสบการณ์บ้าง) ในขั้นแรกของการเจริญสติ ต้องเริ่มที่ความศรัทธาก่อนครับ ศรัทธา คือ ไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น เมื่อศรัทธาแล้ว ขั้นที่สอง ผมฝึกทีละเรื่องครับ ว่าจะฝึกสติเรื่องใด (ในขั้นนี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการเจริญสติเขาไม่ต้องกำหนดครับ มันจะเป็นของมันเองในทุกเรื่อง) อย่างเช่นตัวผมเองจะกำหนดเรื่องสอนเด็ก ผมจะกำหนดไว้ว่า “ไม่มีใครโง่ ไม่มีใครอยากเกเร” หลังจากนั้น ขั้นที่สาม ผมจะสะสมปัญญาในเรื่องดังกล่าวให้มากครับ ศึกษาจนเข้าใจชัดเจนแจ่มแจ้งในเรื่องสอนเด็ก ว่าไม่มีใครโง่ ไม่มีใครอยากเกเร หลัวงจากนั้นจึงเก็บเข้าแฟ้มปัญญาในสมอง พร้อมที่จะนำมาใช้ ขั้นที่สี่ เป็นขั้นเจนิญสติครับ ทุกครั้งที่สอนเด็ก หากเด็กทำอะไรให้ไม่พอใจ ต้องรีบดึงเอาแฟ้มปัญญามาใช้ให้เร็ว และสิ่งที่ดึงเอามาใช้ คือ สติ ครับ ถ้าสติดึงเอาปัญญามาใช้ไม่ทัน เจ้าตัวจิต ก็จะดึงเอาอารมณ์มาใช้แทนครับ และระหว่างเจ้าตัวจิต กับตัวสติ มันมีความเร็วเท่ากันทั้งคู่   ดังนั้นถ้าจะให้สติมีความเร็วกว่าจิต ในเวลาว่างก็ต้องนำตัวปัญญามาฝึกสติให้เข้มแข็งและมีความเร็วครับ  ประสบการณ์ของผมก็มีเรื่องเดียวครับ ที่ได้ผล ส่วนเรื่องอื่น ๆ เจ้าตัวจิตมันแซงหน้าตัวสติทุกที