ชายใส่สูทสีเทาจากธนาคารออมเวลา

แล้ววันหนึ่งก็มี  ผู้ชายใส่สูทสีเทาเข้ามาชวนให้ผู้คนในเมืองเปิดบัญชีกับ ธนาคารออมเวลา  พนักงานธนาคารใส่สูทสีเทา ขับรถเก๋งคันสีดำ    จะคำนวณเวลาเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ของผู้คนในเมือง เป็นวัน ชั่วโมง นาที และสรุปเป็นวินาที  ซึ่งตัวเลขเวลาชีวิตที่มีหน่วยเป็นวินาทีมากโขอยู่  ( เราลองคำนวณเวลาชีวิตของตัวเราที่เหลืออยู่เล่นๆ ก็ได้นะ)B <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in" class="MsoNormal">หลังจากนั้นตัวแทนจากธนาคารก็จะเริ่มหักลบเวลาต่าง ๆ ที่เป็นเวลาฟุ่มเฟือย เช่น การพูดคุยเรื่องไร้สาระ  การดูแลสัตว์เลี้ยง  การไปเยี่ยมคนป่วย  การไปดูแลพ่อแม่ที่แก่ชรา   การเล่านิทานให้ลูกฟัง การล้างรถ   ฯลฯ  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเวลาส่วนตัว  เวลาในการดูแลเอาใจใส่คนรอบข้าง  ความสุนทรีของธรรมชาติ   รวมถึงเวลาแห่งความฝันความหวัง (คนใส่สูทสีเทาบอกว่ามันเป็นการเสียเวลาเปล่าๆ )  ที่นี้ก็นำเวลาชีวิตที่มีอยู่หักลบเวลาที่ต้องทำเป็นประจำ เช่น การกิน  การนอน การทำงาน  และเวลาที่ฟุ่มเฟือย  ก็จะไม่เหลือเวลาชีวิตเลย  ผู้ชายใส่สูทสีเทา ทำให้เจ้าของเวลาชีวิตตกใจ  ซึ่งนั่นคือเลห์กลหลายอย่างที่ผู้ชายใส่สูทสีเทาใช้หลอกลวงผู้คน  และแล้วเค้าก็พยายามจูงใจให้ออมเวลาในแต่ละปี  โดยการเพิ่มเวลาให้เป็นสองเท่า และเพิ่มดอกเบี้ยเวลาให้ ซึ่งทำให้เวลาชีวิตมากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น    </p>หลังจากภารกิจ ของผู้ชายใส่สูทสีเทา จากธนาคารออมเวลาแพร่กระจายไปทั่วเมือง  เมืองทั้งเมืองก็เปลี่ยนแปลงไป  ทุกคนทำแต่สิ่งที่จำเป็น   “คุณฟูซี่” ช่างตัดผมให้เวลาในการบริการลูกค้าน้อยลง ไม่มีการพูดคุย   “นีโน่”   เจ้าของร้านอาหาร  ไล่แขกประจำที่นั่งนานๆ ออกจากร้าน     ทุกที่มีแต่ป้ายเตือนให้ประหยัดเวลา  “เวลาเป็นสิ่งมีค่า อย่าปล่อยให้มันเสียไป”  “เวลาเป็นเช่นทรัพย์สมบัติ ต้องประหยัดและเก็บออม” ไม่ใช่แค่ผู้คน แม้แต่บ้านเมืองก็เปลี่ยนไป ช่างต้องสร้างบ้านแบบเหมือนๆ กัน เพื่อเป็นการประหยัดเวลา  ตึกก็เป็นเหมือนกล่อง ซึ่งเป็นแบบง่ายๆ เพื่อให้สร้างให้แล้วเสร็จอย่างรวดเร็ว   CP  <p style="margin: 0in 0in 0pt; text-indent: 0.5in" class="MsoNormal">แต่ที่สนามกีฬา บริเวณโรงละครเก่าที่โมโม่อาศัยอยู่กลับมีเด็กมานั่งมากขึ้นๆ ทุกวัน  อันที่จริงโมโม่ก็ควรดีใจที่มีเพื่อนมาหามากขึ้น  … แต่โมโม่สังเกตเห็นแววตาของเด็กๆ ส่วนใหญ่หน้าตาบูดบึ้ง เล่นอะไรก็ไม่เป็นเลย  บางคนมาพร้อมกับของเล่นที่มีราคาแพง ซึ่งถูกสร้างมาอย่างสมบูรณ์ เกือบเหมือนจริง  เช่น ตุ๊กตา เครื่องบินบังคับ  รถบังคับ  หุ่นยนต์  วิทยุ    เด็กๆ เล่นไปได้สักพักก็หมดสนุก เพราะของเล่นเหล่านั้นจะทำซ้ำ ซ้ำ …และแล้วเด็กๆ ก็นั่งเงียบ สายตาเหม่อลอย…</p>……..โมโม่  เป๊ปโป้ และจีจี้สังเกตเห็นได้ในความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้….