ย้อนมองกลับมาที่ตัวเองเราน่าจะแทรกการเข้าวัดทำบุญเป็นกิจกรรมวันหยุดของลูกๆ....แทนการส่งลูกไปเรียนพิเศษสักครึ่งวันในแต่ละสัปดาห์...ลูกสาวของดิฉั้นเธอจะได้เป็นพุทธมามะกะที่แข็งแรงมีบุคลิกเยือกเย็นเป็นผู้ให้ได้อย่างเป็นธรรมชาติแบบคุณสมพรคนนี้...รู้สึกขอบคุณการมาเยือนเชียงใหม่ครั้งนี้...

ช่วงนี้เป็นช่วงที่อยู่ระหว่างการเยือนเมืองเหนือ...เป็นการเดินทางที่คุ้มค่าคุณsompornp กัลยาณมิตรที่พบกันใน gotoknow บอกเล่าให้ฟังเสมอว่าที่คณะเภสัชฯ ม.ช. มี "โครงการปันความรู้ระหว่างบุคลากรสายสนับสนุน" เธอแถมท้ายชวนไว้นานแล้วว่าหากเมื่อใดที่ดิฉั้นมีราชการที่เมืองหลวง...จะขอพ่วงให้มาชวนคุย KM ที่เชียงใหม่สักครา...ดิฉั้นก็ไม่ปฏิเสธเนื่องจากเธอแสนดีกับดิฉั้นมาก...เสมอต้นเสมอปลายตลอดมาในโลกไซเบอร์แห่งนี้ ช่วงนี้มีราชการที่เมืองหลวงพอดี...จึงจัดโอกาสให้ได้มาคุยกับสมาชิก"โครงการปันความรู้สู่ทีม"(ขอเล่าในบันทึกถัดไป)วันนี้จะเล่าว่าการเยือนเชียงใหม่ครั้งนี้ดิฉั้นกราบพระที่มากที่สุดในชีวิต...แถมมีครูฝึกกราบให้ด้วย...ผลคือกราบ-ไหว้สวยขึ้นเป็นกอง..
      ก้มขึ้นก้มลงกราบเบญจางคประดิษฐ์นับได้ 30 ครั้งในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน....คุณสมพร(เป็นคนดูแลดิฉั้น)ชวนดิฉั้นเข้าวัด...ไปทำบุญ..ตื่นแต่เช้าไปทำบุญครบรอบวันอะไรสักอย่างของครอบครัวของเธอ..ดิฉั้นยินดีไปด้วยคาดหวังจะเห็นงานบุญของชาวเหนือผิดคาดเป็นการบุญเล็กๆ ที่เพียงนำอาหาร 4-5 อย่างไปถวายพระกรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้แก่ผู้ที่จากโลกนี้ไปแล้วดิฉั้นกราบพระรวม 12 ครั้ง
.....สายหน่อยไปวัดป่า....ร่มเย็นมากแต่ทว่า..ดิฉั้นจำชื่อวัดไม่ได้จำได้แต่ว่าต้องกราบหลายครั้งมากจนดิฉั้นเวียนหัว...กระซิบบอกคุณสมพรว่าขอกราบในใจ...เธออนุญาต...หลังจากกราบพระแล้วมีการฟังธรรม...ดิฉั้นจับใจความได้ว่าพระท่านทักทายญาติโยมสวัสดีวันหยุด "ยินดีที่พวกเรามีจิตใจผ่องใสเบิกบานเลือกกิจกรรม ทำบุญ...ฟังธรรมในวันหยุดเพื่อจะได้สืบทอดพระธรรมคำสอนและสืบทอดพุทธศาสนาต่อไป"จากนั้นดิฉั้นก็ตกไปอยู่ในโลกแห่งภวังค์..จับใจความไม่ได้..นานเท่าไหร่ไม่ทราบโดนเรียกอีกครั้งตอนกรวดน้ำ...ที่นี่พระสวดสำเนียงแปร่งกว่าที่เคยได้ยินจะว่าไปก็ได้ว่าพระมีสำเนียงไพเราะจนดิฉั้นเคลิ้มหลับ...และมีการกล่าวสาธุดังๆพร้อมกันทุกครั้งเวลาถวายของพระ....(ที่ใต้...เราสาธุกันในใจ) คุณสมพร...เธอชวนสนทนาว่าวิถีชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับการเข้าวัดทำบุญ..ทำทานเป็นปกติในวันหยุดดิฉั้นรู้สึกเขินอายว่าไปแล้วอายุเราต่างกันเพียง 2 ปี แต่ทำไมโลกของดิฉั้นช่างห่างไกลกับกิจกรรมที่เธอให้ความสำคัญมาก...แต่กระนั้นดิฉั้นก็ยืนยันกับเธอว่าดิฉั้นคิดว่าได้ปฏิบัติธรรมอยู่ทุกขณะจิตโดยเล่าให้ฟังในสิ่งที่กล่าวอ้างว่าเป็นการปฏิบัติธรรม..ดิฉั้นรู้ตื่น...รู้เบิกบาน..ควบคุมอารมณ์มีสติ...ฝึกไม่โกรธ ยับยั้งความโลภ ความหลงฯลฯ ที่เป็นไปในทางการดำรงตนที่ต่อสู้กับกิเลสทั้งปวง...พร้อมถามว่า..เท่านี้พอหรือเปล่าดิฉั้นทำบุญในวันประเพณี...ตักบาตรตอนเช้าบ้างตามโอกาสสำคัญปีละสัก 2 ครั้งน่าจะได้ในโอกาสครบรอบวันเกิด ปีใหม่.....ทำบุญทอดผ้าป่างานกฐินตามประเพณี...ไปงานบวช งานบุญตามแต่โอกาสซึ่งมีน้อยส่วนใหญ่จะไม่ว่างฝากซองทำบุญเป็นประเพณี
       มาเมืองเหนือครั้งนี้ทำให้เห็นเด็ก ๆ น้อยๆ  นั่งไหว้พระฟังธรรม...มองดูน่ารัก น่าชื่นชม ขอชื่นชมไปถึงพ่อแม่ที่เลือกกิจกรรมที่น่าสนใจให้ลูก.....ย้อนมองกลับมาที่ตัวเองเราน่าจะแทรกการเข้าวัดทำบุญเป็นกิจกรรมวันหยุดของลูกๆ....แทนการส่งลูกไปเรียนพิเศษสักครึ่งวันในแต่ละสัปดาห์...ลูกสาวของดิฉั้นเธอจะได้เป็นพุทธมามะกะที่แข็งแรงมีบุคลิกเยือกเย็นเป็นผู้ให้ได้อย่างเป็นธรรมชาติแบบคุณสมพรคนนี้...รู้สึกขอบคุณการมาเยือนเชียงใหม่ครั้งนี้...