สวัสดีครับ
ขออนุญาตขอบคุณอย่างเป็นทางการต่อการขานทักให้ผมหวนคิดถึงโลกแห่งบันทึกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เมื่อครู่ถือโทรศัพท์ กะจะโทรมาคุยและขอบคุณ แต่กลับไม่กล้าโทร, แต่พรุ่งนี้กล้าแน่ครับ...
....
ย้อนมองกลับมาที่ตัวเองเราน่าจะแทรกการเข้าวัดทำบุญเป็นกิจกรรมวันหยุดของลูกๆ....แทนการส่งลูกไปเรียนพิเศษสักครึ่งวันในแต่ละสัปดาห์...ลูกสาวของดิฉั้นเธอจะได้เป็นพุทธมามะกะที่แข็งแรงมีบุคลิกเยือกเย็นเป็นผู้ให้ได้อย่างเป็นธรรมชาติแบบคุณสมพรคนนี้
...
ผมเห็นด้วยในทุกกระบวนความเหล่านั้น, ส่วนที่บ้าน เด็ก ๆ เล่นบทสวดมนต์ทุกวัน ราวกับยกวัดทั้งวัดมาอยู่ในบ้านก็ไม่ปาน
...
ขอบคุณสรรพเสียงแห่งกำลังใจ
และขอให้มีความสุขการห้วงเวลาแห่งชีวิตนี้มาก ๆ นะครับ..
ฝากความระลึกถึงพี่อึ่งอ๊อบ..พี่สาวแสนดีและฉ่ำเย็น - ด้วยนะครับ...
ช่วงนี้ผมอ่อนแอมากไปหน่อยเลยไม่กล้าเข้าไปเยือนบันทึกอันสงบเย็นของพี่สาว, ท่านนั้น