กระแสใจนี้ส่งคลื่นข้ามมิติแห่งกาลเวลาและสถานที่...พลังแห่งกระแสใจ...เชื่อมโยงและถ่ายทอด...จากใจถึงใจ

Auldlangsyne....

เสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือเราดังขึ้น 

ใครหนอโทรมาหาในยามเช้าตรู่ของวันเสาร์เช่นนี้

เรารำพึงในใจขณะเดินไปรับโทรศัพท์“สวัสดีค่ะ” “เป็นไงบ้างลูก” เป็นคำตอบกลับ“คุณพ่อหรือคะ...คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ ไม่สบาย...เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” เรารัวคำถามด้วยความดีใจระคนตื่นเต้น“ใครบอกหนูล่ะลูก” เสียงท่านถามกลับมาเบา ๆ...เราคิดว่าท่านคงกำลังยิ้มขณะที่พูดประโยคนี้ 

จากนั้น บทสนทนาก็ดำเนินไป...ท่านเล่าว่าเมื่อวานต้องนอนใน “อุโมงค์” นานนับชั่วโมง คุณหมอ Scan ตรวจสภาพร่างกายโดยเฉพาะส่วนที่เป็น “กระดูก” ทั่วทั้งตัว ท่านเล่าแบบ “ขำๆ” ด้วยว่า “รู้ไหมว่า คุณพ่อถูกจับมัดซะแน่นเลย...”

เราซักถามละเอียดยิบถึงอาการของท่าน และค่อยโล่งใจเมื่อทราบข้อมูลว่าท่านไม่เป็นอะไรมาก เพียงแต่ต้องพักให้คุณหมอดูอาการอีกสักสี่ห้าวันอยู่ที่โรงพยาบาล คุณพ่อชวนเราคุยถึงเรื่องงานในพื้นที่  เรื่องการเมืองและนักการเมือง เราก็ชวนท่านคุยว่าด้วยเรื่องสบาย ๆ เช่น การเดินเล่นออกกำลังกายในยามเช้าและยามเย็น พร้อมได้ชื่นชมธรรมชาติ โดยเฉพาะเสียงนกที่ร้องประสานกันได้ไพเราะจับใจ เนื่องจากที่วิทยาเขตเรามีนกหลากหลายสายพันธุ์ และมีเป็นจำนวนมาก จนเป็นสถานที่ศึกษาท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของบรรดา “คนรักนก” ทั้งหลาย ฯลฯ

สุดท้าย...เรานัดหมายกันว่า ท่านจะมาที่กำแพงแสนเพื่อเป็น “ขวัญ” และ “กำลังใจ” ให้ แก่พวกเราในวัน “ไหว้ครู” ที่จะมาถึงในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า กระแสเสียงที่เปี่ยมล้นด้วยความเมตตาของท่านบอกกับเราว่า “คุณพ่อคงหายดีแล้วละหนู อีกตั้งสองอาทิตย์ แล้วก็ไม่ต้องทำหนังสือมานะลูก...เพียงแต่ให้คุณพ่อทราบล่วงหน้า จะได้ไม่ลงนัดของใคร ...ไม่ต้องเป็นทางการ... ง่าย ๆ ดีกว่านะลูก”   

เราเชื่อมานานแล้วว่า “กระแสใจ” มีพลังจริง

และวันนี้..."พลังแห่งกระแสใจ" ก็ได้ทำ "หน้าที่" อีกครั้ง 

ก็เมื่อเช้า...หกโมงเช้า...ยามเดินออกกำลังกายท่ามกลางอากาศที่แสนบริสุทธิ์สดชื่น ท่ามกลางเสียงนกร้อง และแมกไม้เขียวขจี ขณะที่เราฝึกการ “เจริญสติ” ด้วยการ "เดินภาวนา" ใช้วิธีการทำ “ใจใส ๆ” และ “ใจนิ่ง ๆ” เอาใจมาอยู่ภายในตัว วางจังหวะย่างก้าวของเท้าทั้งสองอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ สูดลมหายใจเข้า-ออก อย่างนุ่มนวล อย่างช้า ๆ สบาย ๆ... ซึ่งในบางครั้งก็มี “ตัวช่วย” คือ การนึกถึง “คำภาวนา” เพื่อใช้เป็นหลักที่ “ยึดเกาะ” ของใจ  เป็น “กุศโลบาย” ประการหนึ่งที่จะช่วยทำให้ใจเราหยุดนิ่ง ไม่วิ่งวุ่นออกไป “นอกตัว” และคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ  

แต่แล้ว...ใจเราก็วิ่งออกนอกตัวไปจนได้... ใจเราเดินทางไปพร้อมกับ “ความคิด” ที่นำพาเราไปสู่ภาพและเสียงของน้องที่ดูแลงานกิจกรรมนิสิตของมหาวิทยาลัย ซึ่งเมื่อสามวันก่อนเจอกันและได้บอกกับเราว่า

“อาจารย์คะ วันปฐมนิเทศนิสิตใหม่ของวิทยาเขตปีนี้ เรียนเชิญท่านอาจารย์ระพีมาด้วยนะคะ ท่านจะมาพักค้างที่นี่ด้วยคืนหนึ่งค่ะ ท่านยังถามถึงอาจารย์อยู่เลยค่ะ...แต่เท่าที่ทราบ...ตอนนี้ท่านไม่สบายค่ะ ท่านคงมาไม่ได้... เสียดายจังเลยนะคะ นิสิตเราเลยไม่มีโอกาสได้พบท่านอาจารย์ คงต้องรอเป็นโอกาสหน้า....” 

เราตั้งใจจะโทรศัพท์ถึงท่าน...อยากสอบถามข่าวคราวอาการเจ็บไข้ได้ป่วยของท่าน แต่ก็ด้วยความ ”เกรงใจ” ว่าจะเป็นการรบกวนท่านที่อาจกำลังนอนพักอยู่ นึกไปถึงเมื่อปีที่แล้ว...ที่เราไปเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาลจุฬาฯ... ครั้งนั้นท่านเข้ารับการผ่าตัดเล็ก ๆ และพักรักษาตัวอยู่นานนับสัปดาห์ เราถามหาสาเหตุและอาการโรคภัยไข้เจ็บของท่านด้วยความวิตกกังวลใจ...ท่านมองเราด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรัก ความอบอุ่น และความเมตตาเช่นทุกครั้ง พร้อมปลอบใจเราให้คลายกังวลว่า “คุณพ่อไม่เป็นไรมากหรอกลูก...ประเดี๋ยวก็หาย ออกไปทำงานได้สบายแล้ว” 

ครั้งนี้...ท่านจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ...เรารำพึงอยู่ในใจ ขณะที่เอา "สติ" กลับคืนมาที่ลมหายใจและจังหวะย่างก้าว... ซ้ายและขวา...ซ้ายและขวา... 

และแล้วเจ้าความคิดตัวเดิมก็พาจิตเราข้ามมิติแห่งกาลเวลาและสถานที่ เชื่อมโยงเข้าสู่ความทรงจำรำลึกแห่งอดีต...ภาพแห่งความหลังผุดพราย... ต่อเนื่องดุจระลอกคลื่น...ภาพตอนที่เราเข้าเรียนปีที่ ๑... งานกล้วยไม้โลกที่สวนสามพราน คุณพ่อกำลังต้อนรับแขกชาวต่างประเทศที่มาในงาน เรากับเพื่อน ๆ  ช่วยกันอาสาเสิร์ฟน้ำและบริการทุกอย่างเท่าที่วัยอย่างพวกเราจะทำได้...ช่วงฤดูร้อน...งานออกค่ายอาสาพัฒนาชนบทที่ศรีสะเกษ พื้นที่สีชมพู...แล้วค่ายเราก็ถูกปล้น...คุณพ่อเดินทางมาเยี่ยมพวกเราที่ค่ายด้วยความรักและห่วงใย.... 

ภาพการประชุมคณาจารย์ของคณะว่าด้วย “การออกนอกระบบ” ของมหาวิทยาลัย เราเพิ่งเรียนจบกลับมาจากฝรั่งเศสได้ไม่นาน... เราตั้งคำถามต่อที่ประชุมถึงปรัชญาแห่งการศึกษาและความหมายของ “บัณฑิต” ที่แท้ หลังเลิกประชุม...เราเดินผ่านที่นั่งของคณาจารย์อาวุโสที่อยู่ด้านหน้า...คุณพ่อยืนอยู่ตรงนั้น เราเข้าไปกราบท่าน...บอกท่านว่า..."คุณพ่อจำหนูได้ไหมคะ...หนูเป็น “ลูกค่าย” รุ่นถูกปล้นค่ะ"... ท่านลูบหัวเราด้วยความเมตตา ส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นพร้อมบอกว่า “จำได้สิลูก” และบอกเราต่อว่า “คำถามของหนูดีมากนี่...” 

ภาพเราพาลูกศิษย์และเพื่อนพ้องน้องพี่ไปกราบเยี่ยมคุณพ่อที่บ้านพหลโยธิน ภาพที่ท่าน “ปาฐกถา” พิเศษในงานประชุมวิชาการที่กำแพงแสน ภาพการประชุมและการจัดงานต่าง ๆร่วมกับมูลนิธิเกษตรกรรมยั่งยืน (ประเทศไทย) ที่มีท่านเป็น “หลักชัย” ในทุก ๆครั้ง ภาพที่ท่านลงทำงานกับชุมชนในพื้นที่ชนบท ภาพของหนังสือหลายต่อหลายเล่มที่ท่านเขียนและมอบให้เราด้วยตัวท่านเองพร้อมลายมืองดงามที่อ่านง่าย “ให้ลูกตุ้มไว้ด้วยความรักและความหวังจากพ่อ”

ภาพต่าง ๆ อีกมากมาย และอีกมากมาย.....

เรา “ตัดใจ” ตัดภาพต่าง ๆ ออกจากความรู้สึกนึกคิด ดึง “จิต” เข้ามาอยู่กับเนื้อกับตัวใหม่ ครั้งนี้เราทำได้ดี...เราเจริญสติด้วยการ “เดินภาวนา” จนกระทั่งกลับมาถึงหน้าบ้านพักในมหาวิทยาลัย 

พักเหนื่อยจากการเดินเป็นระยะทางหลายกิโลได้ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น... เสมือนคุณพ่อจะรับรู้ถึง “ความในใจ” และสื่อสัมผัสถึง “ความรักและความห่วงใย” ที่เรามีต่อท่าน

กระแสใจนี้ส่งคลื่นข้ามมิติแห่งกาลเวลาและสถานที่...

พลังแห่งกระแสใจ...เชื่อมโยงและถ่ายทอด...จากใจถึงใจ 

ท่านอาจารย์ระพี สาคริก ที่พวกเรา...ลูก ๆ ชาวเกษตร...เรียกขานท่านด้วยความเคารพรักว่า “คุณพ่อ”  ท่านไม่สบายครั้งนี้ เราคงไม่สามารถไปกราบเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาลได้ ด้วยภารกิจที่ต้องลงทำงานในพื้นที่ ครั้งนี้ไปไกลถึงจังหวัดหนองคาย และคงต้องไปหลายวัน จะเลื่อนก็คงไม่ได้...

“ขอบุญรักษาให้คุณพ่อมีสุขภาพแข็งแรงโดยเร็วพลันเป็นอัศจรรย์นะคะ... "

เราอธิษฐานจิต <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>

คุณพ่อคงรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจเราได้ ...ดังที่ท่านเคยรับรู้ตลอดมาเสมอ

 </span> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หาก "พลังของกระแสใจ" ยังคงทำ "หน้าที่" ได้ทรงประสิทธิภาพเฉกเช่นที่เป็นมา </p><p>ขอส่ง “กระแสใจ” ที่เต็มเปี่ยมด้วย "รักใส ๆ "  มอบให้กับทุกสรรพชีวิตบนโลกใบนี้</p><p>ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายและอ้างว้างของสังคม</p><p>ขอให้เราอยู่ร่วมกันด้วยความรักและความเมตตา</p><p>ขอให้ความสุขและสันติภาพจงบังเกิดขึ้น….  </p><p></p><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  อยู่ด้วยความรัก...</h3><p> อยู่ด้วยความงดงาม</p><p>  ด้วยความละ...โลภ โกรธ หลง...</p>