ชีวิตใคร ใครก็รัก

ปีที่แล้ว ผมได้มีโอกาสดูรายการทางช่อง 3 รายการหนึ่ง เขาสัมภาษณ์คุณอ้อม พิยดา ซึ่งเป็นขวัญใจผมเอง

มีเนื้อหาอยู่ตอนนี้ที่ว่า คุณอ้อมนั่งรถไปกับเพื่อนแล้วระหว่างทางพบหมาตัวหนึ่งถูกรถชนกลางถนน คุณอ้อมบอกให้เพื่อนหยุดทันทีแล้วเปิดประตูไป เดินไปกลางถนนที่หมาตัวนั้นนอนอยู่ แล้ววิ่งไปขวางรถ เพื่อจะนำหมาตัวนั้นไปโรงพยาบาลฯ แต่ไม่ทัน หมาตัวนั้นตายแล้ว ซึ่งยังความเสียใจมาที่คุณอ้อมมาก เพราะถ้าเร็วอีกนิด มันก็ไม่ตาย

เมื่อผมฟังเรื่องนี้แล้ว มันสะกิดใจให้ผมนึกไปถึงตอนที่ผมกำลังศึกษาต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยช้าง ประมาณปี 2538

 

คืนวันนั้น ผมขี่จักรยานออกจากหอพักไปตามถนนสุเทพ (หลังมอ) เพื่อจะไปหาอะไรกิน เพราะหิวจัด ผมขี่รถเลยคณะเภสัชศาสตร์ ทันตะ ไปนั่งกินอะไรสักอย่าง (ผมจำไม่ได้)

ขากลับ...ผมแวะกดเงินที่ตู้ ATM ธนาคารกรุงเทพฯ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับคณะเภสัชศาสตร์ ช่วงนั้นสักประมาณ  5 ทุ่มกว่าแล้ว ไฟกลางถนนตรงนั้น ไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่

ขณะที่ผมกดและรอเงินออกมาจากตู้ ATM ผมก็ได้ยินเสียง "เอ๋ง ๆๆๆๆ" หลายครั้ง ผมหันกลับไปพบว่า มีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งชน "หมา" สีดำที่กำลังข้ามถนนจากธนาคารกรุงเทพฯ ไปยังฝั่งคณะเภสัชศาสตร์ แต่ข้ามมาถึงแค่เส้นขีดกลางถนน

 

รถคันนั้นวิ่งมาด้วยความเร็วสูงโดยไม่สนใจใคร เพราะช่วงนั้นถนนว่างมาก เหมือนจะเมาอีกต่างหาก

หมาสีดำตัวนั้น นอนพะงาบ ๆ ตรงกลางถนนนั้นแหละ ตัวขยับไม่ได้แล้ว ได้แต่ร้องด้วยความเจ็บปวด

เวลานั้น ใจผมร้อนมากเพราะจะวิ่งออกไปช่วยหมาสีดำตัวนั้นทันที แต่เจ้าเงินกับบัตรมันกำลังจะออกมา ผมชะล่าใจเห็นรถว่างอยู่ จึงหันหลังกลับไปเพื่อรับเงินและบัตร แต่ขณะที่ผมกำลังจะวิ่งจากตู้ ATM นั้น ปรากฎว่า มีรถตู้สีขาวคันหนึ่งวิ่งมาเหยียบเจ้าหมาโชคร้ายตัวนั้นซ้ำ คาตาผม ...

 

ไม่มีเสียงร้องใด ๆ จากหมาสีดำตัวนั้นอีก

 

ใจผมตกลงมาที่ตาตุ่มแล้ว วิ่งเข้าไปที่เส้นกลางถนนที่หมาตัวนั้นนอนอยู่ มันหายใจช้าลงเรื่อย ๆ แล้วหยุด ต่อหน้าต่อตาผม

ผมเสียใจที่ช่วยชีวิตมันไม่ได้ ผมได้แต่โมโหตัวเอง โมโหไอ้รถทั้งสองคันนั้นที่มันวิ่งมาไม่ดูอะไรเลย โมโหโชคชะตา ในใจแต่คิดว่า "ถ้าเร็วกว่านี้ ถ้าเร็วกว่านี้"

 

ผมอึ้ง พูดไม่ออก ไม่อยากให้มันแย่ไปกว่านี้ จึงได้ยกร่างไร้วิญญาณของหมาสีดำตัวนี้ โดยมือซ้ายจับขา 2 ข้างหน้า มือขวาจับขา 2 ข้างหลัง แล้วยกพร้อมกัน มาวางไว้หน้าธนาคารกรุงเทพฯ โดยที่มันตายแล้ว ผมทำได้แค่นี้ แล้วก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป

วางมันไว้ โดยหวังแค่ตอนเช้าจะมีคนจากเทศบาลนำศพมันไปฝัง ผมขี่จักรยานออกมาเหมือนคนไร้ชีวิต ผมทำผิดหรือทำถูก ผมตอบตัวเองไม่ได้ มากเกินไปหรือน้อยเกินไปกันแน่

 

นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ มันเป็นภาพที่ผมไม่เคยลืมเหตุการณ์ในวันนั้น มันฝังใจอย่างบอกไม่ถูก คิดถึง ภาพก็ออกมาให้เห็นเลย

 

"ถ้าผมมาเร็วกว่า ถ้าผมมาเร็วกว่านี้" มันก้องในหัวผมทุกครั้งที่คิดถึง

 

มันเป็นเรื่องเสียใจเรื่องหนึ่งในชีวิตของผม บางท่านอาจคิดว่า "แค่หมาตัวเดียว" สำหรับผม "นี่คือสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกเหมือนกับเรา ๆ ท่าน ๆ นี่แหละ" แล้วมันจะเป็น "แค่หมาตัวเดียว" ได้ยังไง

 

ชีวิตใคร ใครก็รัก ... จะขับรถยามค่ำคืน มีสมาธิให้มากนะครับ ระมัดระวังอย่าไปชนมันเข้าอีกเลยครับ สงสารเขานะครับ

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ :)