อ่านกันต่อนะคะ  จากเรื่อง..ควันรัก ควันหลง จากดงหลวง.....ควันรัก ควันหลง จากดงหลวง(2) ...

พวกเรามายืนดูหม่ำและตัดสินใจซื้ออีก 1 เส้น  ไปฝากมิตรรักตามประสาพ่อครัว 

ออกจากปั๊ม.....มุ่งหน้าต่อไป  ครูอ้อยเป็นคนจำทางไม่ค่อยเก่งว่า...ผ่านตำบล  อำเภออะไร  แต่จำได้ว่า...มีต้นไม้  ร่มรื่นทั้งวัน 

จนกระทั่ง  พี่องุ่นคนสวย..โทรศัพท์มากำชับเส้นทางกับสารถีใจดี 

ครูอ้อยอุ่นใจว่า..ไม่หลงทาง  จนมาเห็นป้ายบอกทาง...ไชโย...เสียงทุกคนร้องพร้อมๆกัน  

 

พวกเราลงไปถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน....ด้วยเหตุผลก็คือ...ไม่หลงทาง  พ่อบ้านเสนอให้ลงไปถ่ายรูปกันเพื่อเป็นหลักฐาน  แล้วน้องขวัญวิ่งไปถ่ายรูป  น้องป้าแดง  ห่วงกับการถ่ายภาพดอกไม้  เลยไม่ได้ร่วมถ่ายรูปกับพวกเราเลย...แงแง  

ดูครูอ้อยสิ..เย้เย้...สนุกสุดเหวี่ยง

%e0%b8%94%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%a7%e0%b8%871+019

แล้วเราก็เดินทางต่อไปอย่างเร็วเลยค่ะ  ครูเสือมั่นใจแล้วว่าไปถูกแล้ว.....เห็นอะไรเป็นสวยไปหมด  ใครนะ  เล่าเรื่อง...ทางลาดยางหมด  ก็เลยฝุ่นตลบ...ครูอ้อยก็เลยคิดว่า..ถนนเป็นทางลาดยางแล้ว..ฝุ่นจะตลบได้อย่างไรนะ...พอรู้ความหมาย...ก็เลยขำขำ...

ทำให้นึกถึงเรื่อง...เป็ดตัวเมียหมด...ก็เลยได้แต่เป็นตัวผู้ไง....เย้เย้....

พอเข้ามาถึงอ่างห้วยไผ่  ใจคอของครูอ้อยพองโตขึ้นมาด้วยความปิติทีเดียว  เห็นเต๊นท์สีชมพูสวยเชียว  แต่พอเห็นบรรยากาศแล้ว...อยากนอนจังเลย..ว้าวววว

 

พากันโห่ร้องด้วยความดีใจ  โดยไม่ได้นัดหมาย  หันไปดูคุณแม่ของน้องหนิง..ท่านยังโห่ช่วยพวกเราเลย...อิอิ  พากันวิ่งกรูไป  ไม่ห่วงกระเป๋าเดินทางเลย 

ลมเย็นๆ  โชยมา  แดดไม่ค่อยมี...ครูอ้อยเดินไป  ถ่ายรูปไป  ด้วยความดีใจ  ..น้องป้าแดง  วิ่งไปกอดใครนะ  หน้าตาคุ้นๆ 

แต่ผู้ชาย  หน้าตาใจดี เดินมาโน่นแล้ว   ยิ้มแฉ่งเลย..ครูบาฯ..พี่ชายสุดที่รักของครูอ้อยไง

 

สุดท้าย..ผู้หญิงคนนั้น.คือ..หมอรุ่ง  ตันตริยาพันธ์  นั่นเอง  ทำให้คิดถึงบันทึกที่เขียนว่า..ตกเครื่องบิน  แต่ใจถึง  จนมาถึงดงหลวงจนได้...

ไม่เหมือนในรูปภาพที่แสดงเลย..น่ารักกว่าตั้งเยอะ...

 

ถามไปถามมา  อายุรุ่นราวคราวเดียวกับครูอ้อยเลย...อิอิ..

ครูอ้อยไม่ได้แก่กว่าใครแล้วนะคะ 

บันทึกหน้า  จะเป็น  การไปเที่ยวน้ำตก  ถ่ายรูปมาประกวดกันค่ะ

รักท่านผู้อ่านที่ซูดส์ส์ส์