ต่อจากนี้ไปเป็นความคิดเห็นส่วนตัว  อาจจะเหมือน  อาจจะคล้าย  อาจจะแตกต่างกันไป 

อ่านด้วยความพินิจพิจารณานะคะ...คนเราเป็นสัตว์สังคม  ที่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กัน  อย่างผิวเผิน  อย่างลึกซึ้ง  อย่างมีความหมาย  พึ่งพาอาศัยกัน  หรือจะเป็นแบบปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ  ....  ก็ขึ้นอยู่กับ  อุปนิสัยใจคอของบุคคลนั้น..

มันเป็นเอกัตบุคคล....เอกลักษณ์ของเอกบุรุษ  ที่เป็นคำนิยมในสมัยหนึ่งนั่นล่ะค่ะ....

ในวันหนึ่ง  เราจะอยู่กับใครมากที่สุด   ใครจะมีความหมาย  ใครจะเป็นผู้ที่ให้  ทั้งทรัพย์สินเงินทอง  ให้ทั้งความรัก  ความอบอุ่น  เป็นที่พึ่งพาใจได้ในยามเดือดร้อน  เป็นเพื่อนยามหงอยเหงา....

เจ้านายหรือคะ  วันหนึ่งจะอยู่กับท่านสักกี่นาที  จะได้พบหน้าคาดตากันหรือเปล่า  ให้ทรัพย์สินเงินทองเราหรือ  ให้ความรักความอบอุ่นหรือเปล่า  เป็นเพื่อนเราในยามเหงาหงอยหรือเปล่า  มีคำพูดหวานๆมาชะโลมจิตใจเราหรือเปล่า....

ตรงกันข้าม...หุหุ  อิอิ...

ใครล่ะที่ควรจะง้อ...ที่รักไงล่ะ...

มีที่รักกันหรือยัง...คำตอบ...ก็คือ...ที่รักที่มีทุกอย่างให้เรา...