shar.psu ของเราจะก้าวย่างอย่างไร เป็นสิ่งที่ต้องรอการพิสูจน์ต่อไปในอนาคต แต่ ณ วันนี้ การที่ทุกคน ร่วมแรง ร่วมใจ มีความมุ่งมั่น ตั้งใจ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันให้ share.psu เกิด นั่นสิ คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

     ได้เขียนเล่าบรรยากาศไปแล้ว  ในตอนที่1สำหรับตอนที่ 2 นี้ ดิฉันจะเล่าในฐานะคุณลิขิต (จำเป็น  แต่เต็มใจ )  ที่ทำหน้าที่อยู่ในกลุ่ม "เพื่อนช่วยเพื่อนแนะนำการเขียน" ซึ่งในกลุ่มนี้ ได้คุณโอ๋ อโณ  คนเก่งแห่งพยาธิ- มาทำหน้าที่แนะนำ โน้มน้าว เชิญชวน ให้บรรดา Blogger ทั้งหลาย ก้าวหลุดพ้นความกลัว ความกังวล ความไม่กล้า

      สำหรับกลุ่มนี้ มีบรรดา blogger ให้ความสนใจมาก นับจำนวนได้ประมาณ 30% ของ blogger ที่มาในวันนี้ โดยในวันนี้ เราพูดคุยกันในประเด็นดังต่อไปนี้

 

   เพื่อน ๆ ช่วยกันเล่าสาเหตุของการปล่อยให้ blog ร้าง
 
      ไม่กล้า,  กลัวเขียนแล้วเพื่อนจะไม่อ่าน,ไม่มีเวลา, ไม่รู้จะเขียนอะไร, ความเห็นของเราขัดแย้งกับความเห็นคนอื่น เลยทำให้ไม่กล้า comment และทำให้ไม่กล้าเขียน, กลัวว่าถ้าเขียนไปแล้ว มีคนมาแสดงความคิดเห็นในเชิงรุนแรง ไม่รู้จะทำอย่างไร
 
       อยู่ระหว่างลังเลว่า ไม่รู้จะเขียนให้ออกเป็น KM ได้แบบไหน, กังวลว่า เขียนไปแล้ว จะหาจุดที่นำเสนอไม่เจอ, มีความรู้สึกว่า ความรู้ที่ตัวเองมีอยู่ ยังเป็นความรู้ที่ธรรมดา ไม่หลากหลาย


 
    เพื่อน ๆ  ช่วยกันจุดประกายความกล้าให้เพื่อน ๆ เพื่อเป็นพลังในการทลายกำแพงแห่งความไม่กล้านั้น

     ให้เริ่มจากการเข้าไป comment ในบันทึกของคนอื่น โดยให้เลือกจากคนในชุมชน ม.อ.ก่อน  เริ่ม comment ไปเรื่อย ๆ จะทำให้เราเริ่มแสดงความเป็นตัวตนของเราออกมา
 
    ตอนเริ่มต้นเขียน ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องเขียนในสิ่งที่เป็นสาระมาก  เน้น ไปรู้อะไรมา ก็ให้เขียนเล่าสิ่งที่เรารู้, เขียนในสิ่งที่เป็นชีวิตประจำวัน, เขียนในสิ่งที่เราพูด แล้วค่อยพัฒนาไปสู่การเขียนในสิ่งที่เราคิด, เขียนก่อนเลิกงาน เขียนไปสักพักแล้วจะติด เมื่อเริ่มเขียนไปวัน สองวัน ให้พยายามเขียนไปเรื่อย ๆ อย่าหยุด

     ก่อนที่จะลงมือเขียน อย่างน้อยเราควรจะต้องตั้ง idea ก่อน ว่าเราจะเขียนอะไร, ให้เริ่มจากเขียนในสิ่งที่เราคิดว่าคนอื่นเขาก็น่าจะรู้  จะทำให้มีการเข้ามาต่อยอดความรู้เพิ่มขึ้น

     อาจเริ่มจากการเขียนในสิ่งที่เราสงสัย หรือสนใจ แล้วหยอดประเด็นให้คนอ่านเข้ามาต่อยอดความรู้เรา, ในการเริ่มต้นเขียน อาจเริ่มจากการแนะนำว่าเราคือใคร เราอยากจุดประกายในเรื่องอะไร, ไม่ต้องกังวลว่า เขียนไปแล้วกลัวจะไม่มีสาระ  ทุกบันทึกจะมีสาระแฝงอยู่เสมอ, เขียน เท่าที่เขียนได้

    เพื่อน ๆ ช่วยกันบอกถึงประโยชน์ที่จะได้จากการเขียนบันทึก

  •  gotoknow เป็นขุมความรู้ที่เปิดกว้าง ทำให้เราสามารถเขียนอะไรก็ได้
  •  พื้นที่ใน gotoknow เป็นพื้นที่ของเรา เราจะทำอะไรกับพื้นที่นี้ก็ได้ เราสามารถเสริม เติมแต่ง ต่อยอดบันทึกของเรา จะเปิดเข้ามาแก้ไข เมื่อไหร่ก็ได้ และเรายังสามารถลบบาง comment ที่ไม่เหมาะสมได้
  •  ถ้าเปรียบเสมือนการเขียนบันทึก คือ การทำความดี ถ้าเราไม่ถ่ายทอดให้คนอื่นได้รู้ เราก็จะรู้อยู่คนเดียว แต่ถ้าเราได้มีการถ่ายทอด จะมีคนดี ๆ เข้ามาเติมต่อสิ่งดี ๆ ก็จะส่งผลสให้ความดีนั้นกระจายออกไป
  •  ถ้าใครเคยเขียนไว้ใน เวปบอร์ด  สามารถนำข้อความนั้นมาถ่ายทอดต่อในบันทึก gotoknow ได้
  •  ถ้าเริ่มต้นเขียน จะทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งที่เราคิดว่าอาจจะไม่มีประโยชน์ บางครั้งอาจเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นได้
  •  ถ้าเราเขียนในสิ่งที่เรารู้จากการทำจริง  ถ้ามีคนอื่นที่เขาทำได้เหมือนเรา เขามาเขียนต่อ มันจะเหมือนเป็นความรู้เกิดใหม่

 

 แนะนำให้เพื่อน ๆ  รู้จัก share.psu

         คุณโอ๋เล่าให้ฟังว่า มหาวิทยาลัย ได้จัดให้มีวงแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคนใน ม.อ. ขึ้น โดยเรียกว่า share.psu ซึ่งวัตถุประสงค์ของการจัดตั้งนี้ นอกจากจะให้คนใน ม.อ.ได้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน โดยเริ่มต้นจากเนื้องานที่เราปฏิบัติ จากสิ่งที่สนใจร่วมกัน สุดท้ายเราคาดหวังว่า จากวงแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้นี้ เราจะสามารถสกัดขุมความรู้ที่ได้  สามารถเก็บรวบรวมความรู้ที่เกี่ยวข้องกันไว้ด้วยกัน โดยใช้ ป้าย หรือ tag เป็นตัวสกัดขุมความรู้นี้ และมหาวิทยาลัยคาดว่ากลุ่มเป้าหมายแรกที่จะสามารถทำให้วงแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้นี้ขยายได้กว้างขึ้น ก็คือ พวกเราที่มาเจอกันในวันนี้ ฉะนั้น อย่าได้กังวลว่าไม่มีอะไรจะเขียน ไม่รู้จะเขียนอะไร โดยในเบื้องต้นคุณโอ๋ ได้แนะนำให้พวเราเริ่มต้นดังนี้

  •  แนะนำตัวเอง และงานที่เราทำ งานอดิเรกที่เราชอบ อาจแนะนำด้วยการเขียนในป้าย เพื่อจะทำให้สามารถค้นหาได้
  • ในการกำหนด key word ที่เป็นเรื่องเดียวกัน ให้ใช้คำเหมือนกัน จะทำให้ค้นหาได้ง่าย
  •  เขียนสิ่งที่เราทำแต่ละวัน แล้วติดป้าย ถึงแม้งานจะเหมือนกันทุกวัน แต่สิ่งที่เราเจอในแต่ละวันมันย่อมไม่เหมือนกันแน่นอน

          ท้ายสุดนี้ คุณโอ๋ ได้บอกว่า ม.อ.เราโชคดีที่ผู้พัฒนาระบบนี้ อยู่ที่เรา มีอะไรติดขัดไม่ต้องกลัว พวกเราจะช่วยเหลือกัน หลังจากวันนี้ ขอให้ไปอ่าน  อ่านแล้วไป comment แล้วเริ่มต้นเขียน   พวกเราจะช่วยเป็นกำลังใจให้
 

       หลายคนสัญญาว่า วันนี้ กลับไป จะเริ่มต้นเขียนเลย

 

      ท้ายสุด ดิฉันเชื่อมั่นว่า  shar.psu ของเราจะก้าวย่างอย่างไร เป็นสิ่งที่ต้องรอการพิสูจน์ต่อไปในอนาคต แต่ ณ วันนี้ การที่ทุกคน ร่วมแรง ร่วมใจ มีความมุ่งมั่น ตั้งใจ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันให้ share.psu เกิด นั่นสิ คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

         

         ต้องขอโทษนะคะ ที่บันทึกยาวไปหน่อย  ไม่อยากให้หลุดประเด็นใดประเด็นหนึ่งนะคะ พยายามจะตัดทอนเนื้อหาแล้ว แต่ตัดทอนไม่ลงจริง ๆ ค่ะ  ไม่ทราบว่าท่านอื่น ๆ ที่อยู่ในวงนี้ รวมถึงคุณโอ๋ ด้วยนะคะ จะมีประเด็นไหนเพิ่มเติม ยินดี ค่ะ