ทุกวันเกิด ของขวัญที่ได้รับและได้ใช้ประโยชน์มากที่สุด คือสมุดสำหรับจดบันทึกเล่มโต 1 เล่ม จากพี่ที่เคารพยิ่งที่ให้มาอย่างต่อเนื่องกว่าสิบปี

ถ้าดิฉันจะนับสมุดบันทึกตั้งแต่เริ่มหัดเขียนเมื่ออยู่ประถมห้า ก็ได้เกือบเต็มตู้หนึ่งตู้แล้ว ล่ะค่ะ

เมื่อก่อนก็จดแต่กิจวัตรประจำวัน ไปทำอะไร อย่างไร แต่ต่อมาก็เพิ่มความคิดความเห็น ความฝัน การวิเคราะห์ การไปฟังบรรยาย รวมทั้งคำพูดที่ชอบหรือประเด็นเด่นๆ ไว้

การบันทึก บางครั้งก็เกิดจากความอยากระบายความในใจ
บางครั้งเกิดจากการตกผลึกทางความคิด
บ่อยครั้งเกิดจากความอยากเก็บความทรงจำของช่วงเวลานั้นไว้

บางทีกลับเกิดจากการขาดความมั่นใจจนอยากได้เสียงตอบกลับผ่านตัวอักษรบนแผ่นกระดาษ
แต่ก็บ่อยครั้งที่ดูเหมือนว่าถึงพูดคนเดียว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง

เคยเก็บบันทึกเก่ามาดู แล้วต้องแอบปิดตาตัวเองข้างหนึ่ง เพราะรู้สึกอายจังที่ไปคิด ไปทำอะไรอย่างนั้น แต่ที่เป็นเสมอคือแทบจะไม่ได้เปิดสมุดอ่านบันทึกที่ผ่านไปแล้วมากกว่า

การบันทึกลงบล็อกคงเข้ามาชดเชยตรงที่ได้อ่านบันทึกเก่าของตัวเองด้วยนะคะ

แต่การเขียนลงบล็อกก็มีข้อต้องคำนึงมากกว่าตรงที่ต้องเลือกคำมากขึ้น นึกถึงสิทธิ เสรีภาพและภราดรภาพมากกว่าการเขียนลงสมุดส่วนตัว

หลายคนไม่ชอบการบันทึก และหลายคนก็ไม่ชอบให้ใครมาติดตามเฝ้าบันทึกคำพูดหรือการกระทำของเขา เพราะดูเหมือนมันจะกลายเป็นเครื่องผูกมัดตัวเขาในที่สาธารณะภายหลัง

แต่ถึงจะไม่ชอบการบันทึก พฤติกรรมคนก็คงเหมือนการรวมสมุดบันทึกและบล็อกบันทึกไว้ด้วยกัน
ไม่ว่าจะได้กลับไปอ่านไหม ไม่ว่าจะเกิดจากการเลือกกระทำอย่างไร
บันทึกนั้นก็คงอยู่เพื่อรอการเปิดเผยตัวเองในท้ายที่สุด