เมื่อคืนวันก่อนชมรายการเกี่ยวกับการประกวดร้องเพลงและมีการประกาศผู้ได้ที่หนึ่งเป็นยอดของการร้องเพลง...คนที่ได้มีลักษณะพิเศษกว่าคนอื่น...

ยามเช้าวันนี้ยูมิอยู่บนยอดเขาเกาะยอ  กลางทะเลสาบสงขลา เย็นลมทะเลพัดแรงพอสมควร...

เป็นความหนาวลมทะเลอยู่ด้านบนนี้ไม่เหนียวตัวเพราะกลิ่นไอน้ำทะเลกว่าจะขึ้นมาถึงตัวก็ผ่านหมู่แมกไม้นานาพรรณก็ชมวิวทิวทัศน์อยู่พักหนึ่งแล้ว...

ยูมิเข้าห้องทำงานที่ตั้งอยู่เชิงผาสูงมองลอดหน้าต่างลงไปก็ยอดไม้และน้ำทะเลอันกว้างไกลเหมือนเรามีน้ำกับฟ้าเป็นเพื่อนร่วมทำงานอีกกลุ่มความเป็นธรรมชาติเป็นสิ่งสวยงาม...

ถ้าวันใดความเป็นธรรมชาติหายไปความสวยงามในใจก็คงหมดไปเหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวแห้งอยู่ในแจกันทองไร้ความสดชื่น...

เมื่อคืนวันก่อนชมรายการเกี่ยวกับการประกวดร้องเพลงและมีการประกาศผู้ได้ที่หนึ่งเป็นยอดของการร้องเพลง...คนที่ได้มีลักษณะพิเศษกว่าคนอื่น...

คือเขามีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี...ในความเป็นหนึ่งเดียวก่อเกิดการแข่งขันเอาความสามารถที่แท้จริงแสดงออกมาให้เป็นประจักษ์...

ระหว่างที่หนึ่งกับที่สองถ้าดูอย่างไม่เจาะลึกอาจจะเป็นคนที่ได้คะแนนมาเป็นอันดับสองก็ได้...หรือทุกคนที่เข้าแข่งขันล้วนมีดีด้วยกันทั้งนั้น...

แต่คนที่ได้ที่หนึ่งเขามีอะไรพิเศษหรือในมุมที่ผมมองคือ เขาเข้าใจบทบาทของเขาตัวตนของเขาว่าเขากำลังทำอะไรอยู่...เขาเดินอยู่ในถนนนักร้องคือหัวใจหลัก...

ผมลองหลับตาและตั้งใจฟังเสียงเขาคนนี้…ใช่เลยและถูกแล้วที่คณะกรรมการให้เขาเป็นที่หนึ่ง…เพราะเขาตัดสินกันที่น้ำเสียงดีนี่เอง…นักร้องต้องดูกันที่น้ำเสียง…ฮา ๆ เอิก ๆ.