คนที่นี่เขาเป็นโรคกลัวการติดเชื้อครับ

วันที่ 25 พฤษภาคม 2550

วันนี้เป็นวันศุกร์ครับ ผมคิดว้าวุ่นอยู่นานตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะกลับบ้านดีหรือไม่ หลังจากเปิดคอมพิวเตอร์เข้าไปใน website ของ tiger air และตรวจสอบว่ามีที่นั่งกลับในวันอาทิตย์ ผมก็จองตั๋วเลย ง่ายดีใช่ไหม ทำยังกับว่ามาเรียนต่ออยู่ที่กรุงเทพฯซะอย่างนั้น <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้ต้องตื่นเช้ามาก เนื่องจากวันนี้เป็นวันผ่าตัดของครูลี แกเริ่มงาน 8 โมงตรง และเนื่องจากเมื่อวานเป็นวันผ่าตัดของครูหาญ ดังนั้นจะมีคนไข้ที่ต้องไป round มากเป็นพิเศษ ราวๆ 7.15 น.ผมและทีมก็เริ่มงาน แต่ยังไงเสียพวกเขาก็ทำกันอย่างเร่งรีบจริงๆ รีบซะจนผมงงอีกแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีนอกจากเป็นไม้ประดับไปเรื่อยๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                การ round ที่นี่ ครูหาญเน้นว่าต้องทำเป็นทีม หมายความว่าเข้าไปดูคนไข้</p>พร้อมๆกัน อย่าเข้าไปทีละคน เข้าไปดูหลายครั้ง เพราะจะเป็นการรบกวนคนไข้หลายครั้ง ผมว่ามันก็ดีนะครับ เพราะว่าเป็นการเคารพในสิทธิของคนไข้จริงๆ  แต่ข้อเสียคือ บางครั้งผมไม่รู้จักคนไข้ก่อนเลย ต้องนั่งอ่านในแฟ้มเท่านั้น นึกหน้าไม่ออก ยิ่งชื่อเป็นภาษาจีนซะด้วยแล้ว ลืมไปได้เลยที่จะมานั่งนึกว่าใครเป็นใคร คุณหมอที่เป็น MO เขาจะมาเขียนรายงานรับผู้ป่วยให้ก่อน แต่เขียนแบบที่ไม่ได้ประเด็นอะไรเท่าไหร่นัก เป็นต้นว่า คนไข้นัดมานานรพ.เพราะว่าจะผ่าตัดวันพรุ่งนี้ เนื่องจากเป็นมดลูกหย่อน จากนั้นก็เขียนผลเลือดอีกเล็กน้อยเป็นอันจบ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>               ต่างกับการ round ที่บ้านเรา (ม.อ.) ที่ทุกคนต้องมาดูคนไข้ของตัวเอง ซักประวัติเอง เขียนบันทึกเอง ของใครของมัน บางครั้งก็ต้องขอตรวจร่างกายซ้ำ (คนไข้ถูกตรวจด้วยหมอหลายคนที่มาไม่พร้อมกัน) ประเด็นนี้น่าสนใจ เพราะคนไข้ของผมเป็นผู้หญิงทั้งนั้น (ผู้ชายก็มี แต่ไม่ต้องนอนรพ. เนื่องจากส่วนมากมาด้วยอาการเซ็กเสื่อม) การตรวจร่างกายหลายครั้ง เขาคงจะอึดอัดน่าดู เราเคยถูกสอนบ่อยๆว่า คนไข้เป็นครู เขาน่าจะทราบแล้วว่าที่รพ.ของเราเป็นโรงเรียนแพทย์ เขาควรจะเข้าใจ บอกตรงๆว่า เมื่อก่อนนั้น ผมไม่เคยถามนักเรียนเลยว่า คนไข้ของผมถูกตรวจไปกี่ ครั้งโดยคนกี่คน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้ได้เข้าห้องผ่าตัดช่วงเช้า ได้มีโอกาสช่วยครูลีผ่าตัดถุงน้ำใต้ท่อปัสสาวะ แกบอกว่าเป็น Gardner cyst แต่ผมแอบแย้งในใจว่า Gardner cyst นั้นอยู่ด้านข้างต่างหาก ไม่ใช่ใต้ท่อปัสสาวะเสียหน่อย เรื่องระทึกใจก็คือ เกิดภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าทะลุเข้าไปในท่อปัสสาวะเลย เพราะถุงน้ำมันอยู่ชิดท่อปัสสาวะมาก แต่ท่านก็ดูเฉยๆ เย็บซ่อมเสียก็เสร็จแล้ว ลืมไปว่าตอนนี้ผมทำงานอยู่ในระบบท่อปัสสาวะสินะ ก่อนเที่ยงช่วยครูหาญผ่าตัด TVT-O ในผู้ป่วยที่มีเป็นพาหะของเชื้อตับอักเสบบี ที่น่าตื่นเต้นคือ ทุกคนที่จะเข้าห้องนี้ต้องป้องกันตัวเองอย่างดีที่สุด ถึงแม้ไม่เข้าผ่าตัด ก็ต้องสวมชุดกันน้ำด้วย พยาบาลคนหนึ่งส่งถุงสีฟ้าๆมาให้ผม แรกๆก็งงว่าส่งมาทำไม อ๋อมันน่าจะเป็นหมวกกันน้ำ เลยจะเอามาครอบหัว เธอเลยโวยวายบอกว่าไม่ใช่ นั่นเอาไว้ใส่คลุมเท้าต่างหาก ผมล่ะหน้าแดงผ่าวเลย จากนั้นเธอคงทราบว่าผมคงจะบ้านนอกจริงๆเลยไปหยิบหมวกกันน้ำมาให้ พร้อมแว่นตา และชุดกันน้ำแบบพิเศษ ไอ้ชุดนี้นี่แหละที่ทำเอาผมหน้าแตกไปรอบหนึ่งแล้ว เมื่อวานซึ่งผมเข้าห้องผ่าตัดตอนบ่าย จะเข้าช่วยครูหาญพร้อมกับ Fernandi เราสองคนก็ล้างมือและหยิบชุดผ่าตัดมาใส่ เมื่อเดินเข้าไปในห้องทุกคนต่างตกใจและโวยวายใหญ่ ก็ไอ้ชุดที่เราใส่กันนั้นมันเป็นชุดกันน้ำแบบพิเศษที่มีราคาแสนแพง ก็งง เพราะที่ใส่กันทุกวันก็กันน้ำไม่ใช่เหรอ แบบแรกน่ะ เขาใช้ซ้ำ แต่ที่เราใช้ตอนนี้คือแบบพิเศษใช้แล้วทิ้งครับ เลยหน้าแตกไปรอบหนึ่ง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ผมเคยคุยกับอาเธอเรื่องการตรวจเลือดคนไข้ก่อนผ่าตัด ว่าทำไมที่นี่เขาไม่ตรวจ anti HIV กันเลย เขาก็บอกว่า เนื่องจากความชุกของโรคเอดส์ที่นี่ต่ำมาก จึงไม่มีความจำเป็น ก็เลยนึกย้อนไปถึงวันที่ไปเดินย่านถนน Geylang แล้วอดนึกไม่ได้ว่า เขาอาจจะประมาทจนเกินไป (ฮา) ถ้าเป็นบ้านเรา คนไข้ทุกคนต้องถูกเจาะตรวจหมด กระทั่งสาวโสด ลูกศิษย์ผมยังจับตรวจเลย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตอนบ่ายก็ไปพบครูรอยผู้สุภาพที่คลินิก ท่านผู้นี้สมกับการเป็นครูเป็นที่สุด เพราะสอนเก่ง พูดดี คุยกับคนไข้นานและละเอียดที่สุดเมื่อเทียบกับสองท่านที่เหลือ เราเลิกงานเวลา 5 โมงตรง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ผมรีบจ้ำไปที่ Golden Mile อย่างรวดเร็วด้วยบริการของแท็กซี่ เพราะจะต้องให้ทันก่อน 6 โมง ซื้อตั๋วรถบริษัทเดิม ก่อนที่จะไปกินข้าวก่อนขึ้นรถ มิฉะนั้นจะเหมือนสัปดาห์ก่อนที่ต้องนั่งกินน้ำแทน