สำเนียงสุพรรณมีวรรณยุกต์ ๖ เสียง

สำเนียงสุพรรณมีวรรณยุกต์ ๖ เสียง เมื่อปี พ.ศ.๒๕๔๑ ผมได้รับแต่งตั้งเป็นอนุกรรมการดำเนินการจัดทำหนังสือวัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์ และภูมิปัญญา จังหวัดสุพรรณบุรี และได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบหัวข้อภูมิปัญญาชาวบ้านและเทคโนโลยีท้องถิ่น หัวข้อ ภาษาและวรรณกรรม ผมได้ศึกษาค้นคว้าเรื่องสำเนียงสุพรรณ จากดร. ม.ร.ว.กัลยา ติงศภัทิย์ ผนวกกับความรู้ทางภาษาศาสตร์ที่ผมศึกษาตอนเรียนปริญญโท สาขาจารึกภาษาไทยที่มหาวิทยาลัยศิลปากร แล้วจึงเรียบเรียงขึ้นมีสาระดังนี้ ดร.กัลยา มีความเห็นว่าสำเนียงสุพรรณเป็นสำเนียงที่มีความไพเราะหาสำเนียงอื่นเทียบได้ยาก มีลักษณะเด่นอยู่ ๖ ลักษณะดังนี้ ลักษณะที่ ๑ เสียงวรรณยุกต์ที่ปรากฏกับคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรสูงหรืออักษรควบ อักษรนำที่ออกเสียงเหมือนอักษรสูง เป็นคำเป็น และเป็นพื้นเสียง(ไม่มีรูปวรรณยุกต์) เช่นคำว่า หู ขน สี ฉาย แถว หนาว แขวน มีได้ ๓ แบบย่อยคือ เสียง สูง-ตก เสียง สูง-ตก-ขึ้น เสียง กลาง-ตก-ขึ้น ถ้าเทียบกับภาษาไทยมาตรฐาน คำพวกนี้เราถือว่ามีเสียงวรรณยุกต์จัตวาซึ่งเป็นเสียง ต่ำ-ระดับ-ขึ้น ลักษณะที่ ๒ เสียงวรรณยุกต์ที่ปรากฏกับคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรสูงหรืออักษรกลางหรืออักษรนำที่ออกเสียงเหมือนอักษรสูง (อักษรควบอาจมีแต่ไม่เห็นตัวอย่าง)คำเป็น ใส่รูปวรรณยุกต์ เอก หรือเป็นคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรสูงหรืออักษรกลางคำตาย สระเสียงสั้นและเสียงยาวมีตัวสะกด เช่นคำ ไข่ ปี่ เต่า แก่ หว่าน ไหล่ แบก ขาด อาบ สิบ ผัก บด มีได้ ๒ แบบย่อยคือ เสียง สูง-เลื่อนลง เสียงกลาง-เลื่อนลง ถ้าเทียบกับภาษาไทยมาตรฐาน คำพวกนี้เราถือว่ามีเสียงวรรณยุกต์เอก ซึ่งเป็นเสียง ต่ำ-เลื่อนลง ลักษณะที่ ๓ เสียงวรรณยุกต์ที่ปรากฏในคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรต่ำคำเป็นใส่รูปวรรณยุกต์เอก และคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรสูงหรืออักษรกลางคำเป็นใส่รูปวรรณยุกต์โท และ คำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรต่ำคำตายสระเสียงยาวมีตัวสะกด และเป็นพื้นเสียงเช่น คำว่า พ่อ แม่ เที่ยว ช่วย ล่า ข้าว เสื้อ อ้อย เลือด รีบ นอก มี ๒ แบบย่อยคือ เสียง สูง-ขึ้น-ตก เสียง สูง-ขึ้น-ระดับ ถ้าเทียบกับสำเนียงภาษาไทยมาตรฐาน คำพวกนี้เราถือว่ามีเสียงวรรณยุกต์โท หรือเสียง สูง-ระดับ-ตก หรือเสียง สูง-ตก ลักษณะที่ ๔ได้แก่เสียงวรรณยุกต์ที่ปรากฏกับคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรต่ำคำเป็นใส่รูปวรรณยุกต์โทหรือเป็นคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรต่ำคำตายสระเสียงสั้น พื้นเสียง เช่นคำว่า ม้า เช้า น้อง รู้ ค้น มด เล็ก นก พับ วัด ชก มี ๓ แบบย่อยคือ เสียง กลาง-ขึ้น เสียง สูง-ขึ้น เสียง กลาง-ระดับ ถ้าเทียบกับสำเนียงภาษาไทยมาตรฐาน คำพวกนี้ถือว่ามีเสียงวรรณยุกต์ตรีซึ่งเป็นเสียงกลาง-ขึ้น(ในคำเป็น) และ สูง-ขึ้น(ในคำตาย) ลักษณะที่ ๕ ได้แก่เสียงวรรณยุกต์ที่ปรากฏกับคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรกลาง หรืออักษรควบที่พยัญชนะตัวแรกเป็นอักษรกลาง คำเป็น แลเป็นพื้นเสียง เช่นคำว่า ตี กลาง บิน แดง อาย ปลา มี ๓ แบบย่อย คือ เสียง กลาง-ระดับ เสียง กลาง-เลื่อนขึ้น เสียง กลาง-ขึ้น-ตก ถ้าเทียบกับสำเนียงภาษาไทยมาตรฐาน คำพวกนี้ถือว่ามีเสียงวรรณยุกต์สามัญ ซึ่งเป็นเสียงกลาง –ระดับ- ตก ลักษณะที่ ๖ ได้แก่เสียงวรรณยุกต์ที่ปรากฏในคำที่มีพยัญชนะต้นเป็นอักษรต่ำ หรือักษรควบที่มีพยัญชนะตัวแรกเป็นอักษรต่ำ เป็นคำเป็นและเป็นพื้นเสียง เช่นคำว่า เรือ นา มี ยาย วาง คุย ควาย ชม มี ๒ แบบย่อคือ เสียงต่ำ-ระดับ-ขึ้น เสียง ต่ำ-ระดับ ถ้าเทียบกับสำเนียงภาษาไทยมาตรฐาน คำพวกนี้ถือว่ามีเสียงวรรณยุกต์สามัญ ซึ่งเป็นเสียงกลาง-ระดับ- ตก เช่นเดียวกับในลักษณะที่ ๕ อย่างไรก็ตาม ดร. ม.ร.ว.กัลยา ท่านพบว่า คนที่พูดสำเนียงสุพรรณบางคนจะแยกลักษณะที่ ๕ กับลักษณะที่ ๖ออกจากกันอย่างชัดเจน คือออกเสียงต่างลักษณะกัน ไม่ว่าจะเป็นการออกเสียงเป็นคำพยางค์เดียว หรือเป็นประโยค แต่บางคนก็แยกลักษณะทั้งสองนี้เฉพาะเวลาที่ออกเสียงประโยค ถ้าพูดเป็นคำพยางค์เดียว จะใช้ลักษณะเสียงวรรณยุกต์เฉพาะลักษณะที่ ๕ เท่านั้นเอาละครับ ที่ว่าคนสุพรรณพูดเหน่ออย่างไรคงรู้ ตามหลักวิชาแล้วนะครับ เเผยแพร่ความรู้เชิงภาษาศาสตร์ โดยครูพิสูจน์ ใจเที่ยงกุล