23-5-50
วันนี้เรามาคุยเรื่องการลดจำนวนยุงในสถาบันบำราศนราดูรซึ่งมีคนบ่นมานานและดิฉันสัญญาที่จะทำให้เป็นระบบค่ะ
ผู้เข้าร่วมประชุมมีดังนี้ค่ะ
สิริพร ชาตะปัทมะ จากงานระบาด
สมถวิล อัมพรอารีกุล จากตึกเด็ก
ดิเรก สุขแจ่ม งานสิ่งแวดล้อม
ธนพฤทธ์ อารมณ์โอะ งานสิ่งแวดล้อม
ฉลอง ชิงดวง งานระบาด
สิริกาญจน์ พิมลลิขิต งานระบาด
การประชุมเรื่องการลดจำนวนยุงในสถาบันเนื่องจากมีคำร้องเรียนทั้งจากโอพีดีและจากตึก
เราหาปัญหาโดยเชิญเจ้าหน้าที่จากศูนย์ควบคุมโรคเขตหนึ่งมาช่วยดูในฐานะนักวิชาการ
พบว่ารางระบายน้ำของสถาบันมีแอ่งขังน้ำเป็นระยะๆและมีใบไม้ไปขวางทางเดิน
ตึกบางตึกมุ้งลวดไม่สนิทซึ่งเกิดจากคนล้างมำความสะอาดแล้วใส่ไม่ตรงบาน
การไม่ปิดประตู
บางบ้านพักไม่ให้ความร่วมมือในการดูแลสภาพแวดล้อม
มีต้นหญ้าที่ไม่ได้ตัดทำให้เป็นแหล่งซ่อนของยุง
การแก้ไข
คุณจุ๋มหัวหน้าตึกเด็ก กางมุ้งให้เด็กในช่วงแก้สิ่งแวดล้อม
มุ้งลวด กำหนดบานมุ้งลวดให้ตรงกับเบอร์หน้าต่างและทำความเข้าใจกับคนทำความสะอาด
งานสิ่งแวดล้อม ตัดหญ้าและรณรงค์คนพักอาศัยช่วยกันดูแลสิ่งแวดล้อม
คุณฉลอง หมั่นสำรวจลูกน้ำ
คุณดิเรก เตรียมปรับสภาพรางระบายน้ำและหาคนดูแลทำความสะอาดไม่เป็นแหล่งเพาะยุง
คุณศิริพร แนะนำให้ใส่น้ำมันพืชเล็กน้อยในภาชนะที่ใส่กระถางต้นไม้เพื่อไม่ให้ยุงไปไข่
ดิฉันทราบว่าผู้บริหารบางโรงพยาบาลเป็นไข้เลืดออกทำให้คิดว่ายุงร้ายกว่าเสือจริงๆ
คณะทำงานจะหาทางแก้ไขให้เป็นระบบ
ในปีนี้จะให้เป็นโครงการพิเศษเพื่อแก้ให้เป็นระบบก่อนที่ดิฉันจะไม่มีโอกาสจะได้ทำงานค่ะ
