การใช้ชีวิตที่แตกต่างจากเดิมบ้าง ก็อาจจะมีผลดีที่ทำให้ชีวิตมีรสชาติไปอีกแบบหนึ่ง

      ไม่ได้เขียนบันทึกมาหลายวันแล้ว นับตั้งแต่วันเสาร์ที่ผ่านมา มีภารกิจส่วนตัวที่สำคัญมากมาย เพราะว่าต้องเตรียมการให้คนที่บ้านเดินทางไปปฏิบัติภารกิจต่างประเทศหนึ่งสัปดาห์ เริ่มตั้งแต่หาซื้อของ ทั้งที่รู้ว่าจะเดินทางแต่ คนที่จะไปเองไม่ได้กระตือรือร้นเท่ากับคนที่ไม่ได้ไป นับเป็นครั้งแรกที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวนานที่สุดถึงหนึ่งสัปดาห์กับเจ้าสี่ขาสองตัวจอมยุ่ง

     หลังจากที่เขาออกเดินทางเมื่อวันอาทิตย์ตอนเย็น ก็เริ่มคิดว่าในหนึ่งสัปดาห์นี้เราต้องรับผิดชอบขับรถเองทั้งเช้า ทั้งเย็น ไม่ได้นั่งเป็นคุณนายเหมือนเดิม ทำให้รู้สึกกังวลว่าจะต้องตื่นเช้าขึ้นเพื่อหลีกปัญหาการจราจรของเส้นทางหลักที่จะต้องใช้สัญจรทุกวัน เพราะตั้งแต่มาอยู่บ้านหลังนี้ ถนนรัตนาธิเบศร์ไม่เคยว่างเว้นจากการทำถนนเลย ไม่ขยายถนน ก็ทำสะพานกลับรถตลอดสาย ตอนนี้ก็ขยายอีก และทำสะพานเพิ่ม     พอมาขับรถเอง ก็เห็นว่า อ้าว นี่รถวิ่งมาครบระยะต้องเข้าศูนย์เพื่อตรวจเช็ค ก็ต้องวางแผนอีกว่าจะเอาไปวันไหนดีที่ไม่กระทบกับเวลางาน แล้วเราจะคุยกับช่างรู้เรื่องไหมว่าต้องทำอะไรบ้าง ปกติแล้วคนขับรถจะให้เราเอารถไปเข้าศูนย์ ก็จะสั่งเป็นรายการมาเลย  นอกจากนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า ได้เวลาสลับยางรถยนต์หรือยัง มาดูใบบันทึกการเปลี่ยนยาง นี่ก็เลยมาตั้งหลายพัน กม.แล้ว ไม่ได้สลับครั้งที่สองเลย  

     เมื่อวันจันทร์เพื่อนที่ทำงานฝากซื้อยาที่ร้านแม่สามีเพราะราคาถูกกว่าร้านแถวที่ทำงาน  เราก็อยากช่วยเขา โดยออกจากที่ทำงานประมาณสองทุ่มหลังจากไปเรียนโยคะที่ศูนย์กีฬาของบริษัท นี่ก็เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่ไปที่ร้านแล้วได้คุยกับแม่สามีนานถึงหนึ่งชั่วโมง ปกติมาทำธุระเสร็จเดี๋ยวก็กลับเพราะหน้าร้านจอดรถนานไม่ค่อยได้ หรือบางทีเขาก็ยุ่งกับการขายยา  คราวนี้เลยมีโอกาสได้แนะนำวิธีการอธิษฐานจิตก่อนใส่บาตร การอุทิศผลบุญกุศลที่ได้ทำให้แก่บรรพบุรุษ เจ้ากรรมนายเวร และเทวดาประจำตัว  นอกจากนั้นยังได้นำบทเรียนที่ได้จากการไปปฏิบัติธรรมที่วัดธรรมอุทยานมาเล่าให้แม่สามีฟัง เพื่อช่วยให้เขาสบายใจ จิตสงบลง ลดความคิดวิตกกังวลของคนมีอายุที่มีอย่างมากมายเกี่ยวกับลูกที่แม้จะโตกันขนาดไหน แม่ก็ยังห่วงนั่น ห่วงนี่ตลอดเวลา  รู้สึกว่าดีมากที่ทำให้เขาเชื่อและสบายใจขึ้นมาบ้าง จากตอนแรกที่คอยโทรถามตลอดว่าลูกชายติดต่อกลับมาบ้างไหม เขาจะเป็นยังไง จะไม่สบายหรือเปล่าเป็นห่วงขนาดเอาไปฝันต่างต่างนานา  

     นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว รู้สึกว่า เออ ก็ดีเหมือนกันนะ มีเวลาได้อยู่คนเดียวแล้วตรึกตรองว่ามีอะไรต้องทำบ้าง ที่ยังไม่ได้ทำ  ได้ทำอะไรที่แตกต่างจากชีวิตประจำวัน  เพราะเมื่อต้องมาถึงที่ทำงานเช้ากว่าปกติ ก็มีเวลาเดินออกไปซื้อของกินหน้าบริษัท ได้พูดคุยกับคนขายของ ได้ช่วยเสียสละคิวการซื้อของให้คนที่รีบไปส่งลูก ให้รีบไปก่อน ได้คุยกับแม่บ้านทำความสะอาดก็เลยรู้ว่าเขามีอาการไมเกรนบ่อยๆ ทำให้มีโอกาสให้คำแนะนำในการดูแลตัวเองเพื่อให้เขาทุเลาลง อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้สึกดีที่มีคนห่วงใย

     มิน่าล่ะ ถึงได้มีหนังสือ เขียนว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นดีเสมอ