สำเร็จ ภาคภูมิ ชื่นชม การศึกษา
ข้าพเจ้า นางประคอง ฉายทองคำ รองผู้อำนวยการฯ โรงเรียนเทศบาล 4 (เพาะชำ) ขอนำเสนอเรื่องราว ประสบการณ์เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกๆ ท่าน เรื่องราวที่จะนำมาเล่าให้ฟังคือ ความสำเร็จ ความภาคภูมิใจ ความชื่นชม ความสุขที่เกิดขึ้นภายในครอบครัว "ฉายทองคำ"
เมื่อปี 2548 ที่ผ่านมาครอบครัวของดิฉันได้พบกับสิ่งที่ดีใจที่สุดก็คือ นายวินัย ฉายทองคำ ซึ่งเป็นสามีของดิฉันเองสามารถทำผลงานเพื่อเลื่อนระดับ 9 ผ่าน และเป็นคนแรกของเทศบาลนครนครราชสีมาในสายผู้สอน และที่สำคัญผลงานที่ส่งได้รับคำชมเชยจาก ดร.อัจฉรา วงษ์เอก ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักบริหารงานบุคคลของกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย แนวทางในการสร้างผลงานคือ ข้าพเจ้าและสามีทำผลงานที่ต่อยอดจาก อาจารย์ 3 ระดับ 8 เมื่อปี พ.ศ. 2540 เรื่อง หน้าที่ประชาชนคนไทย แบบพิสดาร ที่พิสดารก็เพราะว่าได้ถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ ถึงชีวิตคนเราตั้งแต่เกิดจนตาย โดยให้ทั้งนักเรียนและประชาชนที่สนใจเข้าไปเปิดดูใน Internet ได้และรับทราบว่า เมื่อเกิดต้องแจ้งเกิดภายใน 15 วัน เมื่อตายภายใน 24 ชั่วโมง เป็นต้น และมีเรื่องราวเรียงตามลำดับ อาทิ การศึกษาภาคบังคับ, การขึ้นทะเบียนทหาร, การย้ายถิ่นที่อยู่, การบวชและ การสมรส ล้วแล้วแต่ประชาชนต้องรู้ และปฏิบัติหน้าที่ให้ถูกต้อง
ปัจจุบันนี้ ทั้งบทเรียนำสำเร็จรูป และ หนังสือ่านเพิ่มเติมได้จดทะเบียนลิขสิทธิ์เรียบร้อย และทางมหาวิทยาลัย เอกชน บริษัท หลายแห่งจะมาขอซื้อลิขสิทธิ์ด้วย
น่าภูมิใจมากเลยนะคะ ทำให้เกิดความคิดที่อยากจะทำ ระดับ 9 มีเรื่องอะไรดี ๆ ก็เขียนมาเล่าใหม่นะ
ดิมากค่ะ เป็นเรื่องน่าภูมิใจมากค่ะ ประทับใจมากค่ะ
ฝากข้อความถึงอาจารย์วินัย ฉายทองคำ ด้วยว่า ศิษย์เทคโน มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา จะจัดงานมุทิตาจิต รศ.ดร.รสริน พิมลบรรยงก์ ผศ.สุเทพ อ่อนระยับ และ ผศ.ดร.สมศักดิ์ อภิบาลศรี 30 สิงหาคม 2551 คณะทำงานต้องการความช่วยเหลือจากอาจารย์วินัยเป็นอย่างมาก ขออาจารย์วินัยโทร 0819556320 ด้วยครับ
ได้รับรู้ข่าวความสำเร็จของอาจารย์ วินัย ลูกศิษย์อย่างผมก็ดีใจและปลื้มใจไปด้วยครับ ที่ได้มีโอกาสสัมผัสกับอาจารย์เมื่อสมัยเรียน ป. 4 โรงเรียนวัดบูรณ์ หรือ ท. 1 ที่เราๆศิษย์เก่ารู้จักกันดี ก็สมัยปี 2531 โน่นแหละครับ ก็ไม่รู้ว่าอาจารย์ยังจะจำผมได้ไหม เพราะอาจารย์เคยบอกให้ผมเองไปแนะแนวน้องๆที่โรงเรียนบ้าง แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไป แต่ยังไงแล้วกระผมเองต้องไปกราบอาจารย์สักครั้ง ผมยังจำถึงบรรยากาศในห้องเรียนสมัยนั้นได้ดี อาจารย์รักลูกศิษย์เหมือนรักลูกตัวเอง (ลูกอาจารย์รุ่นราวคราวเดียวกันกับกระผมครับ แต่ไม่ได้เรียนที่ ท.1 ) ขอขอบคุณอาจารย์วินัย ที่ได้ปลูกฝังให้ผมได้รู้จักหน้าที่ของนักเรียน รู้หน้าที่ของพลเมือง ผมมีวันนี้ได้ส่วนหนึ่งมาจากอาจารย์วินัย ทุกครั้งที่ไม่ได้ส่งการบ้านทำไมอาจารย์ต้องลงโทษ นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้จักหน้าที่และความรับผิดชอบ วันนี้ผมมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งการงานและครอบครัว ผมไม่เคยลืมคำสอนที่อาจารย์เคยสอน แล้วผมจะกลับไปเล่นฟุตบอลกับอาจารย์อีกนะครับ
พ.อ.อ. มาโนช บทกระโทก ( [email protected] ) ฝ่ายภาคอากาศ กองบิน 46 พิษณุโลก