เพียงเท่านั้น

บทกวี

กวีเพียงเท่านั้น ที่ลานหน้าบ้านยูคาลิปตัส ยืนต้นอยู่เดียวให้ร่มเงายังได้อาศัยนานเท่าไหร แล้วหนอ……..ฉันเองก็ไม่รู้จำได้แต่ว่า มันยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่วันที่ฉัน  หัดเขียน  เรียนหนังสือพ่อบอกฉันว่า……เรียนให้เก่งแล้วเป็นอะไรก็ได้ที่ฉันอยากเป็นเพียงแต่……………ให้ผู้คนได้บังแดด บังลมได้บ้างดั่ง ยูคาลิปตัส ต้นนั้นพ่อยิ้ม น้อย น้อยลูกเอย……..แม้มันจะไม่ยิ่งใหญ่ดังต้นไทรท้ายหมู่บ้านก็ตาม………………………………………ฉันนึกฝันไปต่าง ต่าง นานา อะไรหน้อ! ที่ฉันอยากเป็นนายทหาร…………ครู……………..นักบิน…………เศรษฐี…………สอ….สอ….รัฐมนตรี……….นักเทศน์……หรือหากเวลาย้อนกลับฉันอาจจะเป็นพระราชาเมืองใดเมืองหนึ่งฉันฝันแล้ว  ฝันอีก…..และแล้วสิ่งต่างๆก็ดำเนินไปนานมาแล้วที่พ่อจากฉันไปยูคาลิปตัสต้นนั้น ยังยืนต้นฉันยังได้อาศัยร่มเงาณ ลานหน้าบ้าน แห่งเดิมลูก ลูก คนแล้ว คนเล่า หัดเขียน เรียนอ่านฉันยังนั่ง อยู่ที่นั้นถาม ลูก ลูก เจ้าฝันอยากเป็นอะไร  ฟ้ารุ่ง   ดุนยาเริ่มหนาว   21-10-49อาลีการ์ <p> </p>